τοσα πολλα σπουδαια και μονο ενας τόνος

“Μολις επεστρεψα, μου ειπαν πως ζητησατε να με δειτε.. Αυτο ειναι για εσας, ξερω βεβαια.. δηλαδη μου ειπαν οτι δεν προκειται.. αλλα..”
To στομα της πιο αγχωμενο και λαχανιασμενο κι απ΄απο τα ποδια της. Φακελος απο εκεινους με το αεροπλανακι πανω αριστερα με την μια κοκκινη μια μπλε γραμμη που δεν ηξερα οτι ακομη υπαρχουν, σχεδον ατσαλακωτος. Το ιδιο και τα χερια της, περιπου στα τριανταπεντε με σαραντα.
“Για μενα ειναι μονο ο κληρος”.
“Συγνωμη”;
“Τελικα δεν τα καταφεραμε”.

Ουτε παυσεις, ουτε κομματα, με μια ανασα.
Τα πρωτα χρονια προσεθετα και το “δυστυχως” μα οσο πληθαινουν οι ευτυχιες και οι δυστυχιες που ερχονται στον ύπνο σου τις νυχτες, συνειδητοποιεις πως απο την πρωτη μεχρι την τελευταια στιγμη καλυτερα να μενεις επικεντρωμενος στην ουσια, ουτε και συνενοχους να τους θεωρεις. Ποτε δεν λεω πια “δεν τα καταφερε”.  Για οσους αμετακλητα δεν μπορουν να τις αναλαβουν, χαμενος και χρονος και κοπος οι ευθυνες. Αν εφταιξε η τηλεφωνητρια του εκαβ, η κινηση στο δρομο, εκεινη που απο πρωτες βοηθειες δεν ηξερε, εγω, το ασανσερ που θα μπορουσε να ειναι ακομα πιο γρηγορο, η μονο εκεινος που το αυτοκινητο του μονο φροντιζε παντα να πηγαινει εγκαιρα για σερβις, ερχεται ωρα που δεν εχει παραπανω αξια απο μια χουφτα κερματα στη κατηφορα. Ποιος εδωσε στα φρενα την χαριστικη ξυραφια το βρεις δεν το βρεις μηδεν απο μηδεν το κερδος σου.

Κανω τον γυρο του γραφειου ριχνοντας μια ματια στο μονιμα μισανοιχτο πρωτο συρταρι μου, αυτο με τα χωρισματα. Τιποτα δεν μας λειπει. Σφραγιδες, κερματα, χαρτομαντηλα, λαστιχακια για τα μαλλια, τσιγαρα, αναπτηρες, κραγιον, ηρεμιες σε ποσιμη εκδοχη ολων των ml. Ολα τα απαραιτητα τα εχουμε και οι δυο, τωρα μπορώ να την πλησιασω και να την παιξουμε την σκηνη. Ο πρωτος λυγμος οδηγει παντα στην καρεκλα, ο δευτερος στον ωμο μου, στον τεταρτο πεμπτο εκτο το πολυ πρεπει να εχει φυγει. Εξω απο την πορτα ηδη θα εχουν μαζευτει αρκετοι, ας περιμενουν, ολοι οι δικοι τους προς το παρον είναι ακομη συνενοχοι, εχουμε λιγο ακομη χρονο, ας περιμενουν τα λαικα τα δικαστηρια στους διαδρομους καμια πλεον αγωνια για τις ετυμηγοριες τους, “αλητες” ειμαστε το ΄χουμε εμπεδωσει.

“Δεν επρεπε να φυγω.. δεν επρεπε.. αλλα δεν ειχα κανεναν να παρει τα παιδια απο το σχολειο..”Λεξη κι αναφιλητο, νοηματα σκορπια, νοημα πια κανενα.

Παντα χρειαζονται μερικα δικα τους λεπτα αυτες τις ωρες και το γραφειο μολις τεσσερα επι τεσσερα, τι μπαλα να παιξεις, τι ντριπλες να κανεις και πως να ξεφυγεις κι απ’ την δικη τους και από τη δικη σου ιστορια.
Απομακρυνομαι οπως παντα προς το τζαμι, μαζευω πισω τα μαλλια μ΄ενα κιτρινο λαστιχακι, κατι να σπασει το ασπρο, κατι να σπασει το μαυρο. Αναβω τσιγαρο και προσποιουμαι πως μπορω ακομη να βλεπω εξω απο το παραθυρο, της προσφερω ενα μαζι μ΄ενα χαπι και λιγο νερο. Τα παιρνει ολα. Οι περισσοτεροι τα πρωτα λεπτα της αρνουνται τα παντα κι οχι μονο την αληθεια κι απο τις πρωτες κιολας αντιδρασεις τους καταλαβαινεις τον βαθμο δυσκολιας της συνεχειας. Θα τα καταφερει. Θα τα καταφερει ορθια η εστω καθιστη να πει πολυ περισσοτερα, να ξεσπασει πιο λυτρωτικα στο επομενο απο το δικο μου  γραφειο. Θα τα καταφερει τουλαχιστον μεχρι να φτασει η κουβεντα στο “..ετων 49” μα κι αν εκει λυγισει, εκεινοι εχουν παντα πολυ περισσοτερο χρονο απο μενα. Εκει και να χτυπησει η πορτα, οποιος κι αν ειναι, μπορει οσο χρειαστει να περιμενει, εκει τιποτα πια δεν ανήκει στα επείγοντα.Βρισκω ευκαιρια οσο σκουπιζει τα ματια της να ακουμπησω πανω στην τσαντα της τον φακελο μαζι με μια καρτελα απο τα δικα μου προσωπικα χαπια. Τιποτα υπηρεσιακο δεν θελω να ανακατευω αναμεσα σε εμενα και σε εκεινους τετοιες ωρες. Αυτο ειναι το μονο που μπορεις πια να κανεις. Εσυ κι αυτοι μονο. Μονοι.Ενας λυγμος ακομη και τα νοηματα σκορπιζονται κι αλλο, περα για περα, σε χθεσινους κι αυριανους οριζοντες δικους της και δικους μου σκορπιζονται, απο ανεμους ματαια σπαρμενους, θερισμενες και ξαναθερισμενες θυελλες.

“Να ξερετε ειστε σπουδαιος ανθρωπος, ευχαριστω για..” λεει και κλαιει και ξαναριχνει το κεφαλι της στον ωμο μου και χωρις να το ξερει μερικα ακομη κερματα στο συρταρι. Εκει, διπλα σ΄εκεινα που κρατω για να διευκολυνω τον περιπτερα στα ρεστα, εκει κραταω και τα δικα μου. Ολες αυτων των στιγμων τις λεξεις. Φυλαχτα πολυτιμα, ξορκια αχρηστα για μαγια αλυτα.

Απο την πρωτη μερα ενα δεν βρηκα τη δυναμη να πειραξω, oπου επεσε το καθενα εκει εμεινε. Κανενα επρεπε, δεν επρεπε, παιδια, γονεις, βογγητα, αναφιλητα, καταρες, διαδρομοι βρωμικοι, αξιοπρεπειες τσαλαπατημενες, ολα εκει. Κανεναν και κανενα τους δεν βρηκε δυναμη η κορη η δηθεν “τσαμπουκαλου” της μανας μου να μη θυμηθεί σε κάποιον εφιάλτη της. Ουτε κι αυτον που χτυπαει ξανα επιμονα την πορτα.Ας περιμενει κι αυτος σαν τον φακελο, σαν τους αδιοριστους, σαν τους ειδικευομενους που ηδη θα περιμενουν στην αιθουσα του συμβουλιου, σαν εκεινους στα ραντζα. Ας περιμενουν εκεινη να ξεκουρασει  λιγο το μυαλο μεσα στα παλαμες της κι εμενα να παιξω ακομη λιγο με τα μαλλια και τα δαχτυλα μου, σαν πρωταρα καθε φορα. Μισο λεπτο κυριοι να το λυσουμε πρωτα ποιος ειναι ο πιο σπουδαιος και θα ανοιξουμε. Να το ξεκαθαρισουμε ακομη μια φορα το σπουδαιοτερο σ΄αυτην τη ζωη και θα βγουμε ξανα στον διαδρομο. Θελουμε δεν θελουμε θα βγουμε. Ο χωρος του γραφειου δεν ειναι μονο ασφυκτικος ειναι και που οι τοιχοι ειναι τσιγαροχαρτα, οσο και να χτυπησεις το κεφαλι σου κλειδωμενος μεσα καμια ανακουφιση, μονο κι αλλοι καπνοι και χριστοπαναγίες θα σε πνιξουν.”Δεν θα σας ξεχασω ποτε..” ψελλίζει  οσο την κρατω απο τους ώμους με το χερι μου στο πομολο.

“Επειδη δεν μπορεις, ουτε εσυ ουτε εγω” σκεφτομαι αλλα δεν λεω τιποτα, ποτε δεν λεω τιποτα, μονο “αντιο”. Τα κουραγια και για ποιον ειναι και δεν ειναι οι ζωες και οι καλες οι θυμησες δεν ειναι δικη μου δουλεια, χωραφια ειναι των επομενων, ποτισμένα με φορμολη.  Εγω επαιξα κι εχασα, η δικια μου η βαρδια τελειωνει.”Ολα ενταξει, ολα καλα, θα τα πειτε με τους συναδελφους αν κατι χρειαστει, με εμενα αυριο ξανα..” λεω βιαστικα σε οσους περιμενουν και συνοδευαν τα σημερινα φορεια που μου αναλογουσαν, διορθωνω το κραγιον μου, αφηνω ξανα το κιτρινο λαστιχακι διπλα στα ψιλα και δρομο.

Τον ξεπεταξαμε τον μηνα σε λιγες ωρες μεσα. Οσο κοστιζει μια μετριως αξιοπρεπης κηδεια ο μισθος μου, εξω τα ψιλα. Αν με ρωτησεις, αν ημουν ικανη κατι να αλλαξω, αφου οι αξιοπρεπεις ζωες στο χερι μου δεν εναι, αρκει μονο να μην ερχεται μηνας που θα βαζω τη σφραγιδα μου στο πρωτο δικαιολογητικο για τετοιες κηδειες.  Μονο αυτο θα ηθελα και τιποτα αλλο,  ολα τα αλλα αντεχονται, μονο η δικη σου η φωνη να είναι εκεινη που για μια ζωη θα θυμίζει σε κάποιον τι θα πει “δυστυχως..” δεν αντέχεται. Και μην αυθαδιαζεις, μη λες καταλαβαινεις, αν δεν σου ΄χει τρυπησει τα αυτια το “δυστυχως” το αδικο, το ακαιρο, τιποτα δε μπορεις να καταλαβεις.”Προλεταριατο.. το υπογειο της επιστημης εισαστε εσεις των δημοσιων..” μου ελεγε καποιος το πρωι “..ανιδιοτελεια ..καπνος πολυς και ο θανατος συμπαιχτης στο μπουρλοτ..”.

“..Οσο κι αν το παλαιψουμε κι εμεις κι αυτη, η αναισθησια θα παραμενει οχι μονο το μεγαλυτερο επιτευγμα της ιατρικης αλλα και το πιο σπουδαίο προσόν για να την ασκήσεις, λαθος δουλεια σε λαθος τοπο διαλεξαμε για να κανουμε τους σπουδαιους..” βρισκω ενα μηνυμα απο τα Παρισια επιστρεφοντας στου σπιτιου τους πιο ανθεκτικους τοιχους, αλλα πια μεχρι και τη διαθεση να το χτυπησω καπου το κεφαλι μου εχω χασει. Μεχρι εκει φτανει πια το καλαμι και η αρρωστια μας. Με εξοδα δικα μας  και αδειες κανονικες και οχι εκπαιδευτικες, να παρακολουθουμε σεμιναρια ποιοι νεοι τροποι υπαρχουν για να λιγοστεψουμε τις ακαιρες κηδειες, αναπηριες, ζωες μισες, που από τα χερια και το στομα μας θα ξεκινησουν.

“Που χαθηκες “τσαμπουκαλου μου” σαββατιατικο?” ρωταει η μανα μου, η αδελφη μου, φιλοι στον τηλεφωνητη, ο αδελφος μου προσπαθει να κρυψει το παραπονο αλλα δεν τα καταφερνει “δεν πειραζει ρε σιγα το πραγμα το σπουδαιο, εσυ να εισαι καλα”. Ετων 49 κι αυτος, ποτε δεν ξερεις ποσος χρονος ακομη υπαρχει καποιον για να συναντησεις και δευτερη φορα μεσα στο τριμηνο που μια εκτακτη βαρδια κανει την υποσχεση πως σ/κ θα παω στο νησι για να τον δω μυθο. Και τετοιος θα μεινει για κάμποσους ακόμη μήνες. Μας το ξεκαθαρισε η ηγεσια “αλλους δεν προσλαμβανουμε”. Καλυτερα γι αυτους. Μπορει να μην εχουν δουλεια αλλα τουλαχιστον εξι μηνες να δουν τα αδελφια τους τρεις ωρες δρομο μακρια δεν θα ΄χουν και μονο κατω απο διαμαρτυριες θα υπογραφουν, οχι απο ζωες ακρωτηριασμενες.
Δεν τα προλαβαινεις ολα οσο κι αν τρεξεις. Δεν τις προλαβαινεις τις αποστασεις, τον ροκανιζει τον χρονο η πιο μικρη, η πιο ατελειωτη, χωρις καν να το καταλαβαινεις. Εκεινη της μιας ανασας  καποιου, αναμεσα στην αλλη.Παιζω ασκοπως μπουρλοτ για εναν προς εναν και κανω τσαμπα τσαμπουκαδες μ’ αυτον που χρονια το εχουμε λυσει πως δεν εχει φιλοτιμο και μπεσα, εκει ειμαι, θα ηθελα να υπηρχε τροπος ολους μαζι μ΄ενα και μονο τηλεφωνημα να ενημερωσω και πανε τα χερια μηχανικα πια στον εικονικο τον τοιχο. Μεγαλη εφευρεση η κουτσομπόλα τεχνολογια τετοιες ωρες. Ενα “back to black again, αφηστε με ησυχη..” να πεις, αμεσως θα διαδοθουν τα νεα και σε οσους διαφορετικα θα κανουν τα μπιπ του τηλεφωνητη περισσοτερα και ησυχος πια εισαι να κλαψεις χωρις κανεις να διακοψει ουτε αυτη την ματαιοτητα. Ουτε για να καταπιω το σαλιο μου δεν θελω να ανοιξω το στομα μου τετοιες ωρες,  κανεναν ηχο δεν αντεχω, κυριως εκεινον της φωνης μου, ολες οι φωνες σαν κερματα που κουδουνιζουν στο συρταρι ακουγονται.Κοκκινα φωτορυθμικα στην κορυφη του τοιχου τα μυνηματα φυσιολογικων ανθρωπων που γλεντανε και κλαιγονται για την μερα, την νυχτα τους, την αργια, την δουλεια η την ανεργια τους. Στην τυχη διαλεγω ενα κι ας ειναι ο πονοκεφαλος το πιο εντονο, το μονο πια συναισθημα μου. Αυτο ειναι το πιο εικονικο απ΄ολα στους εικονικους τοιχους. Στους κανονικους βλεπεις το αιμα με την πρωτη κουτουλια και σταματας σ΄αυτους ξεχνιεσαι, νομιζεις πως αντεχεις κι άλλο.”Φαινεστε ενδιαφερον ανθρωπος, αλλα δεν εχετε κατι αλλο να μας πειτε εκτος απο την δουλεια ή τους ερωτες σας; Ξερετε υπαρχουν κι αλλα σπουδαια πραγματα στη ζωη”, με ενημερωνει μια πιτσιρικα.

Το ΄χει η ημερα και το φεγγαρι μαλλον, ολα τα σπουδαια μας πλακωσαν σημερα απο παντου. Δεν θυμαμαι ποτε ισχυριστηκα το αντιθετο, ουτε την φατσα ουτε το ονομα της θυμαμαι, τετοιος πονοκεφαλος, αφου φατσες δυστυχως ποτε δεν ξεχνω ειτε ειναι νεκρων, ζωντανων η νεκροζωντανων. Ουτε ποτε να ισχυριστηκα το αντιθετο θυμαμαι. Και βεβαια υπαρχουν πιο σημαντικα αρκει να ειμαστε ζωντανοι για να βαυκαλιζομαστε εμεις μαζι τους κι εκεινα μ΄εμας και ευτυχώς για ολες τις υπολοιπες, ετσι αμεσα, μεσα στα χερια σου, σε καμια αλλη δουλεια οι ανθρωποι δεν γινονται σταχτες σαν τους ερωτες μεσα σε δευτερολεπτα. Aυτο τουλαχιστον το θυμαμαι.

“…Προλεταριατο ..υπογεια ..καπνος πολυς .. αθυροστομοι ..και μπουρλοτ με τον θανατο”.. Ναι και αθυροστομοι, μου ειπε το πρωι. Ας μην δικαιωθουν ολοι σε ολα μεσα σε μια μερα, ας διαψευσω καποιον, κατι. Ας μεινω σε αυστηρως τυπικα επιπεδα, εγω δεν ειμαι πιτσιρικα πια, τα νιατα μονο εχουν την πολυτελεια να  χανουν χρονο με παρανοησεις.

“Δεν ξερω που το ειδατε το διαζευκτικο γραμμενο, παντως οχι απο μενα. Σε μερικες “δουλειες” δεν υπαρχουν εκεινες ή ο ερωτας, σε μερικες υπαρχουν μονον αυτες και ο ερωτας κι οχι μοναχα επειδη ερωτας παντοτινος ειναι απο μονες τους. Μεγαλυτερο αφροδισιακο απο τον θανατο ξέρετε δεν υπαρχει, αλλος τροπος να τον αγνοησεις απο τον ερωτα δεν υπαρχει. Αλλο φαρμακο κατι τετοιες ωρες και για οσο σου τριβελιζει τη ψυχη εκεινο το “ετων ..49” για να εισαι ξανα την αλλη μερα με το μυαλο σου αδειο ετοιμος για μερικές ακόμη παρτιδες μαζι του, η επιστημη ακομη δεν εχει ανακαλυψει.

Μονο ενα κορμι ζωντανο, δυο ματια ανοιχτα, δυο γραμμες, δυο λεξεις ικανες αποστασεις κι απο αλλους κοσμους να γεφυρωσουν, μια αληθεια στυγνη ή ενα παραμυθι ονειρεμενο, ο,τι βρεθει διπλα σου, αρκει να μπορούν στους ωμους το βαρος σου σαν πουπουλο να σηκωσουν και το ονομα  καθε πρόσκαιρης ματαιοτητας και μονιμοτητας σου να σε κανουν να ξεχασεις. Το ονομα σου να σε κανουν να ξεχασεις. Σπουδαιο πραγμα να τα εχεις. Πολυ σπουδαιο. Το πιο σπουδαιο απ΄ολα. Εχω την αδεια σας να τα απολαυσω και να κλάψω τωρα με την ησυχια μου?..”

 

 

Advertisements

6 thoughts on “τοσα πολλα σπουδαια και μονο ενας τόνος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s