αχ μωρέ παππού

Το βλέπαμε στα μάτια του πως ήταν όλα μάταια. Κατάμαυρα μάτια, τεράστια. Γεμάτα ησυχία. Από την ήρεμη σιωπή στα μάτια τους ξέρεις από την αρχή ποιoς θα βγει από εκεί μέσα όρθιος και ποιoς όχι. Ποιος έδωσε το ελεύθερο στη ζωή να τον χορτάσει και είναι πια έτοιμος και ποιος φοβήθηκε κι έχει ακόμα μερικές ευκαιρίες για να τσαλακωθεί.  Και είναι κάποιοι που τις τελευταίες στιγμές δεν περνούν όλα μπροστά από τα δικά τους αλλά από τα δικά σου μάτια. Τα βλέπαμε όλοι. Όλα παρόντα. Πόλεμοι, πόνοι, γέλια,  έρωτες, άνθρωποι, σημάδια.

Πολλοί μ΄έχουν ρωτήσει μέσα στην εντατική αν μπορούν να κάνουν ένα τσιγάρο. Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε καν να χαμογελάσω απολογητικά.  “Εντάξει, αφού δεν μπορούμε να το καπνίσουμε έλα κάτσε δω να φανταστούμε πως το καπνίζουμε, όλα μέσα στη ζωή κι όλα μέσα στο μυαλό είναι, αυτό να θυμάσαι..” ψιθύρισε, κουνώντας μόνο τα αδύναμα δάχτυλα της παλάμης του πάνω στο άσπρο σεντόνι και οι ενδείξεις στα monitors όλο και πιο βιαστικές, όλο και περισσότερες μάχες, έπαθλα και συντριβές, υποχρέωναν τα μάτια του να διηγούνται αγχωμένα.

Έκανα ένα κρυφό σινιάλο στον νοσοκόμο να αφήσει τους δικούς του να περάσουν και βγαίνοντας έχωσα στο χέρι του μεγάλου εγγονού ένα από τα τσιγάρα μου όσο η πιο μικρή μουρμούριζε “αχ μωρέ παππού..”. Έμεινα φύλακας έξω από την κλειστή πόρτα -οι κανονισμοί και τα manuals ζωής των νεκροζώντανων είναι αμείλικτοι ακόμα και με τις τελευταίες επιθυμίες τέτοιων ενενηντάχρονων ματιών- και δεν περίμενα παραπάνω από δέκα λεπτά μέχρι να το πάρω πίσω από τα ίδια χέρια που το έδωσα μαζί μ΄ένα βουρκωμένο “ευχαριστώ“. Του έλειπαν δεν του έλειπαν δυό τζούρες. Βγήκα στο μπαλκόνι και το ΄φτασα μέχρι το φίλτρο, μέχρι τα βάθη της ψυχής μου το έφτασα.

Είναι μερικοί Άνθρωποι που την έχουν εξασφαλισμένη από πολύ νωρίς την ικανοποίηση της τελευταίας επιθυμίας τους. Με κάθε της ζωής τους επιθυμία την έχουν καλοπιάσει, κερδίσει, την έχουν κρατήσει ζωντανή.

Είναι μερικοί Άνθρωποι που αρκεί να διασταυρωθούν οι ματιές σας μια φορά, μια φορά να ακούσεις τον ήχο της ανάσας τους και η γεύση τους μένει ανεξίτηλη μέσα σου για πάντα, τραντάζει σαν απινιδωτής, σαν έρωτας κεραυνοβόλος, την ασυγχώρητα μονότονη και ίσια διαδρομή της μιας ακόμα μέρα σου στην λουρίδα ασφαλείας και σε υποχρεώνει να τον βρεις ξανά τον δρόμο, με παντιλίκια να πάρεις την επόμενη στροφή, απόφαση να το πάρεις. Είσαι πια δικός της. Παιχνίδι στα μανίκια της η κάθε μέρα σου. Αυτή η γαμημένη άσπρη μπλούζα, ορίζει πια τα χειρότερα μα και τα καλύτερά σου. Aυτή και μερικοί άνθρωποι.

Και τι κρίμα που δεν είναι όλα τα μάτια γεννημένα για να μην κάνουν ποτέ κανέναν να τους απολογηθεί. Τι κρίμα που τα περισσότερα μόνο ίσια την αντέχουν την διαδρομή σου, όλα σου flat στο ύψος τους ισοπεδωμένα τα θέλουν, όχι μόνο από τους ουρανούς σου ακόμα κι από τα τακούνια σου αν είναι δυνατόν κάθε μέρα να σε κατεβάζουν.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

12 thoughts on “αχ μωρέ παππού

    • θα μπορούσε και να είναι. όπως θα μπορούσε και να είναι ένα ακόμα, κάτω φυσικά, πολύ πιο κάτω, από εκείνα τα 10 τσιγάρα, τα καλύτερα του κόσμου..
      ε ναι, every day is an opportunity..

  1. Οτι και να πω λιγο θα ειναι δεν λεω τιποτα λοιπον, μετα απο κατι τετοια σημασια εχει ο καθενας τι μπορει να κανει οχι τι μπορει να πει

    • καμιά φορά σημασία έχει και μόνο τι μπορεί να νοιώσει κανείς κι ας μην μπορεί να κάνει τίποτα..

  2. Αυτούς τους ανθρώπους που τόσο συγκινητικά περιγράφετε, τους παίρνουν είδηση οι άλλοι, αυτοί που δεν έχουν ανάγκη ούτε το manual ούτε τα τακούνια

  3. καλώς ήρθατε και φυσικά πρώτη φορά σπίτι μου δεν θα σας χαλάσω χατίρι.. 🙂 όπως τα λέτε. κι αν βάλετε κι ένα “πια” στο τέλος, θα είμαστε απολύτως ρεαλιστές και ακριβείς..

  4. το να πω πως λυπάμαι πολύ που άθελα μου σας στεναχώρησα ούτε αλλάζει κάτι, ούτε καλύτερα με κάνει να αισθάνομαι.. θα το πω όμως.. συγνώμη.. ειλικρινά..

  5. πλήρης ημερών, με στοργικά βλέμματα και τρυφερά αντίο-μια ανεπαίσθητη ώθηση και το βαρκάκι περνάει στην απέναντι όχθη
    καλά στερνά ήταν αυτά, τιμημένα
    φιλιά πολλά Μ

    • ναι και καλά και τιμημένα και σωστά κοστολογημένα. μερικοί τα καταφέρνουν. να τα τρώνε όλα μέχρι φράγκο, να μην κρατάνε τίποτα για αυτόν τον βαρκάρη κι άμα του αρέσει..
      φιλιά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s