for demonstration only

Μεγαλύτερο ψέμα από ότι τα ομορφότερα πράγματα στη ζωή είναι πάντα δωρεάν δεν έχει λεχθεί-γραφτεί από τη μέρα που χάσαμε την ουρά μας και σταθήκαμε όρθιοι σε δύο πόδια και σ΄όσα δεκανίκια αντέχει να κρατά ο κάθε φορά ιστορικός μας κύκλος. Κι αν έχουμε πει κι αν έχουμε γράψει.

Μόνο ο τόνος της απόγνωσης σ΄εκείνο το υπερσύγχρονο trendy  “καταλαβαίνεις?” που να τετραγωνίσει τον κύκλο κάθε φορά προσπαθεί, μπορεί να συναγωνιστεί το μέγεθος του λάθους της συγκεκριμένης διάγνωσης που στιγμιαία έστω ανακούφιση στην αρρώστια του αναζητά. Σημάδια των καιρών, καιροί παρανοήσεων κι ένα μαγκωμένο “καταλαβαίνω” -ίσα να για ανοιγοκλείσει το απέναντι στόμα, να νοιώσει ακόμη ζωντανό-  αν πάρουν για απάντηση όλα μας τα  ανομολόγητα “νιώθεις?” και ευχαριστημένοι να είμαστε, όσο όλοι οι τελάληδες μένουν συγχρονισμένοι απόλυτα στις μεγάλες στιγμές που ξαναζούμε και την υπέρτατη ανάγκη κατανόησης. Αυτό το συγκεκριμένο δεκανίκι να μοιράζεται ο δρόμος μόνο σε συνηθισμένες, δύσκολες, ποτέ σε εύκολες, σπάνιες, απλές στιγμές, ποτέ του μάλλον δεν θα κουραστεί κι αφού ξανά μόνο την αιώνια δυσκολία του δρόμου δείχνουν όλα τα δάχτυλα,  ας μην χρονοτριβώ κι εγώ για να τον περπατήσω.

Κατηφορίζω την Ερμού με τις τσέπες μέσα σε άδεια χέρια και στο μυαλό την προχθεσινή γνωμάτευση του οφθαλμίατρου  “όχι μην βάλεις ακόμη γυαλιά, όσο ακόμη σε παίρνει δες τα από λίγο πιο μακριά..” οκ να κάνω λίγο πίσω μήπως στο επόμενο στενό δεξιά φανεί η ταμπελίτσα “οδός Μενεξέ” και στη θέση του Zara κι όλων των μισοτιμής ευκαιριών ο κουλουρτζής εκείνης της άλλης Ερμού, χιλιόμετρα κι αιώνες μακριά, που ανηφόριζα μικρές, ασήμαντες κι όχι κρίσιμες και αποφασιστικές στιγμές όταν ζούσα.  Να κάνω κι άλλο πίσω, μήπως από κάπου μυρίσει βρεγμένο χώμα και παραμονές αληθινού χειμώνα και όχι άλλο πάγωμα και πεζοδρόμια γλιστερά με την ισορροπία του μυαλού που παίζουν κι αύριο να θυμηθώ να πάω να του πω πως ή εμένα δεν με παίρνει να κάνω άλλο πίσω, κόλλησε πια η πλάτη μου στον τοίχο ή μενεξέδες και χειμώνες ζωντανοί άρχισαν κι εκείνα να μην με καλοβλέπουν κι όλο και οπισθοχωρούν.

Kι εσείς βολτίτσα για περπάτημα?” με ρωτάει μια ηλικιωμένη καθισμένη δίπλα μου στο πεζούλι της Καπνικαρέας. Οι άνθρωποι που τους λείπουν ψίχουλα σε φωνές όταν δεν με τσαντίζουν με θλίβουν. Μου υπενθυμίζουν τις πρόσκαιρες αχαριστίες μου, προτιμώ εκείνους που ζητούν μερικά κέρματα, εκεί ή έχεις ή δεν έχεις και το “δεν έχω” πάντα  πιο ανώδυνο στα αυτιά σου σαν απολογία από το “δεν είμαι“,  ό,τι κι αν αρνείσαι. Κάνω να σηκωθώ, σαν πολλές καπνικαρέες μαζευτήκαμε, αφού πριν της χαμογελάσω διφορούμενα σαν εγκληματίας υπουργός σε ερώτηση για το φονικό που δεν ήρθε ακόμα η ώρα να ομολογήσει, να παιδέψει θέλει λίγο ακόμα τους ενόρκους εκείνοι τελικά για να ομολογήσουν πρώτοι την αλήθεια τους.  Υπάρχει ακόμα κατήφορος, σε λίγο καιρό μπορεί να λέω κι εγώ ξεδιάντροπα μπροστά στις κάμερες και σε μοναχικούς ηλικιωμένους “ναι, βόλτες, λύσεις και συγκυβερνήσεις υπάρχουν” και όχι μόνο από μέσα μου “να δοκιμάσω τα πόδια μου μόνο ήθελα, αν τουλάχιστον μπορούν ακόμα να στέκονται αφού για να τρέξει η ιστορία τους μακριά από την ιστορία είναι ακόμη νωρίς..

Μισό λεπτό να σας φέρω τον λογαριασμό των κοινοχρήστων..” μου λέει η κυρία Ελένη στο θυρωρείο. Τελικά πρέπει να είμαστε όχι απλώς μπανάλ, εντελώς retro πρέπει να είμαστε για να έχουμε ακόμη θυρωρό, αλλά λίγοι μόνο μήνες της χρειάζονται για να συμπληρώσει κι εκείνη τα ένσημά της για την κατώτερη της αξιοπρέπειας και να συνεχίσει την ανθυγιεινή και βαριά καλογερική της μακριά από την δική μας. Θα το χάσουμε και το δικό της το χαμόγελο.  Μεγάλη ιστορία να υπάρχει κάποιος που χαμογελώντας γλυκά με το στόμα κλειστό και χωρίς να δείχνει τα δόντια του σαν την κυρία Ελένη κι όχι σαν υπουργός,  σου ανακοινώνει πόσα τελικά σου αντιστοιχούν για την θέα από τον τρίτο.
Που ο τρίτος για εκείνους του ρετιρέ στον έκτο είναι μέση και για αυτούς τους ισογείου ρετιρέ,  είναι ιστορία άλλη, που κανενός πια τα δόντια δεν μπορεί να κρύψει, κανενός το χαμόγελο σε κανέναν όροφο δεν μπορεί πια να γλυκάνει και μια πιθανή εξήγηση είναι. Γιατί όλο και θα εξαφανίζονται οι κυρίες Ελένες μας και θα αυγατίζουν οι υπουργοί, τα υπουργεία τους και τα υπουργεία μας κι όσο και να γαμήσεις μετά από μερικές τετραετίες, τσάμπα την μέση σου θα κουράσεις, κανείς τίποτα αληθινά δεν θα νοιώσει όσα “καταλαβαίνω” και να πει.

Τουλάχιστον έχουμε ακόμα τις θέες μας. Μέχρι εκεί που γκρεμίζεται η θολωμένη ματιά στη θάλασσα, κυβικά αμέτρητα τσιμέντο, σάρκες και λαμαρίνες και σπουδαίοι άνθρωποι αλλά. Ύψος, πλάτος, μήκος στις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικές στιγμές τους. Μερικά μεγάλα θεριεύουν σε χρόνο πάντα υπαρκτό αλλά εντελώς αόρατο στα μάτια σου, σαν τα μικρά παιδιά είναι μερικές θέες, μέρα με την μέρα ψηλώνουν αλλά δεν το παρατηρείς όσο τα βλέπεις κάθε μέρα. Όταν ένα πρωί ξαφνικά σε περάσουν και σου κρύβουν τον ήλιο ενώ στέκεσαι δίπλα τους λες “μα πως έγινες έτσι?” κι ας είναι οι δικές σου οι σκιές που κρύβουν τον δικό τους ήλιο, κι αυτό άλλη ιστορία είναι, η κάθε μια γενιά δικαιούται τα δικά της τέρατα στα παραμύθια της και φασολιές και τζακ και λύκοι κακοί, τα μόνα που πάντα θα υπάρχουν.

Οι θέες που ξέρατε τελειώσανε..” μου ανακοινώνουν και ομονοούν με σύμπνοια και πιστοί στην ανάγκη κατανόησης Λαγκάρντ και Άδωνις, ανάγκα δική τους και διάβολοι και θεοί συμμαχούν και συμπλέουν μέσα σε μια πλάσμα οθόνη γεμάτη απ΄όλων των ομάδων το χυμένο αίμα, που κι αυτή ό,τι έζησε από μεγαλεία έζησε δεν έχει παραπάνω από εκείνες τις νύχτες που οι πλειοψηφίες και οι δημοκρατίες κέρδιζαν, όλους και όλα μας τα κέρδισαν, τις είδαμε και τις θέες σκαρφαλωμένοι στις πλάτες και το ύψος των μειοψηφιών μας θα μου πεις, πες το και κουβέντα δεν θα πω, κιχ δεν θα βγάλω.

Έτσι κι αλλιώς τα χείλη της δικής μας της γενιάς είναι πλέον άχρηστα, σαν τα χέρια μας όταν άλλες γενιές ήμασταν. Όσο κι αν φιληθήκαμε με πάθος με τον κοινό, δημόσιο χρόνο και τον βίο μας  για να τους  ξελογιάσουμε, χωρίς χέρια το κάναμε, χωρίς αληθινά παραδομένες αγκαλιές και μεγαλύτερη εκδίκηση από εκείνο που τώρα τα χείλη μας εκλιπαρούν “όσες αγκαλιές θες λίγο να ζεσταθεί η ψυχή μας, αλλά όχι φιλιά στο στόμα“, σαν τις περπατημένες πουτάνες αλλά χωρίς πια την αλήθεια της ψυχής τους, δεν υπάρχει.

Σημάδια των καιρών, καιροί παρανοήσεων. Τα ομορφότερα πράγματα στη ζωή μόνο κλεμμένα ή βερεσέ πάντα θα είναι και με τίποτα δεν θα ξεπληρώνονται.  Όσο πιο όμορφα, τόσο πιο κλεμμένα, τόσο πιο βερεσέ.  Σαν τα όνειρα και τις μεγάλες τις κουβέντες. Mοναδική μας ατυχία που με ένδειξη “δείγμα δωρεάν“, κανένα από δαύτα ποτέ δεν κυκλοφόρησε. Νοιώθεις?

 

 

 

 

Advertisements

8 thoughts on “for demonstration only

  1. Νοιωθω ρε μωρo, πολλοι νοιωθουμε νομίζω, αλλα πια κανεις μας τιποτα δεν καταλαβαινει ετσι οπως εγινε το πραγμα

  2. Stef και μόνο με το “μωρό” ένοιωσα πολύ καλύτερα 😀 καμιά φορά είναι πολύ καλύτερα μόνο να νοιώθεις χωρίς να είσαι υποχρεωμένος να καταλαβαίνεις τίποτα..

  3. Χερια και στοματα της δικης μας της γενιας τα εκαναν σκατα τουλαχιστον ας μας το λενε μερικοι με τοσο ομορφο τροπο. Nα εισαι καλα αντικοειδες

  4. κιχ δεν έβγαλα…σας διάβασα με κρατημένη αναπνοή…σας ένιωθα!
    καλησπέρα!

    • στις μειοψηφίες λοιπόν κι εσείς. πως γίνεται να είμαστε τόσοι πολλοί πριν αρχίσουμε να μετριόμαστε.. welcome..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s