πωλείται πνεύμα

Φυσικά και όχι από εκείνο το σύμφωνο με τους ορισμούς αρχαίων λεξικών αυτονόητο πνεύμα, που κανένας δεν έχασε για να βρει και να αγοράσει ο άλλος. Τέτοια στοκ είναι καιρός πια που δεν υπάρχουν σε βιτρίνες,  είναι καιρός που ο καθένας τα τελευταία του αποθέματα στο είδος τα κρατά πολύ καλά κρυμμένα, αόρατα εντελώς και φυλαγμένα από κάθε τάση κατανάλωσης, από κάθε απόδειξη της όποιας του συναλλαγής. Λογική και εξαιρετικά πνευματώδης τακτική. Δεν αρκεί να λες, δέκα φορές τη μέρα, “θέλω να τινάξω το μυαλό μου στον αέρα“, οφείλεις να είσαι  και προνοητικός. Για κάποτε, για τότε, για το ένα δευτερόλεπτο που ίσως με κάποιον  -όποιον- τρόπο το μπορέσεις κιόλας,  ο αέρας στον αέρα δεν τινάζεται, μόνο η σκόνη.

Ούτε καν χριστουγεννιάτικο πνεύμα κι ας στολίστηκαν ήδη οι πρώτες βιτρίνες. Ούτε τέτοιο στις μέρες μας περισσεύει για αγοραπωλησίες, από ένα σημείο και μετά, από εκείνο το σημείο που οι άσπρες ρίζες θέλουν μια φορά τον μήνα ένα φρεσκάρισμα για να διατηρούν μαλλιά και χαμόγελα το φυσικό τους σκούρο, σε καμία μέρα τίποτα δε περισσεύει μόνο για να γεμίζουν στόματα και γραμμές.  Η ζωή δεν είναι εποχιακή διαφήμιση κι ας υπήρξαν κάποιες της εποχές αληθινή διαφήμιση της ζωής.  Τραινάκια παιδικά, ξεθωριασμένες χρυσόσκονες, μια παραμονή πρωτοχρονιάς που το ξημέρωμά της βρήκε όλα σου τα βάρη ακουμπισμένα στο στήθος του ονείρου κι όλα σου τα συνθήματα άχρηστα, λίγα μέτρα μακριά από το δέντρο και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη ζωή σου, εκείνη η παραμονή που η πρώτη της φράση, εικόνα και ευχή δεν ήταν “και του χρόνου” και υψωμένα τα αστραφτερά ποτήρια της σαμπάνιας, μα ένας λυγμός που αναβόσβηνε δίπλα σ΄ένα γεμάτο τασάκι στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο ανάσες  και γέμιζε τα μάτια σου με χίλια παραπάνω χρώματα απ΄όλα της στολισμένης γης τα λαμπιόνια όταν έλεγε “πες το μου, πες μου πως θα έρθεις και του χρόνου“, δεν είναι πνεύματα και στοιχειά που θα αντέξεις ποτέ να τα ξεπουλήσεις όσο και να πεινάσεις. Ακόμα κι αν βρεθεί κάποιος που θα θελήσει μισοτιμής να τα αγοράσει. Που δεν θα βρεθεί. Σε τέτοιες εποχές όλοι ένα κομμάτι ψωμί ψάχνουν, ό,τι απ΄έξω τους κι αν λένε, τα φουρνάρικα όλοι πια μέσα τους το ξέρουν πως  όλο και πιο πεινασμένο πάντα θα σε αφήνουν, όσο πιο ολόκληρα τόσο πιο πεινασμένο.

Μόνο ένα πνεύμα έμεινε πλέον διαθέσιμο στους καιρούς μας προς πώληση κι εκείνος που είπε πως όλα τα παραμύθια τα έχουμε πει, όλα τα έχουμε γράψει, το υποτίμησε. Πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να πεις ακόμη κι αν η πρόθεσή σου δεν είναι να μιλήσεις, δεν είναι καν να ακουστείς, παρά απλώς να αντιμιλήσεις.  Σε όλα όσα έχουν γραφτεί, σε όλα όσα έχουν ειπωθεί.  Σε όλα τα συνθήματα που αποδεδειγμένα  έλεγαν ψέμματα, αλλιώς γιατί ακόμα να αγωνίζονται να σε πείσουν την αλήθεια πως λένε. Το μοναδικό που ακόμα έχεις να πουλήσεις μόνο το πνεύμα φτηνής αντιλογίας σου, στα αυτιά σου τουλάχιστον να ακούσεις την φωνή σου και να παραμυθιάζεσαι ακόμα μέσα στην αγορά πως είσαι. Όπως τότε που μια σπιθαμή άνθρωπος ποτέ δεν έβρισκες φτηνό σωσίβιο των άλλων τις αλήθειες.  Τότε που “γιατί έτσι κι όχι έτσι?” ήταν η πρώτη σου απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις, αλλά πια μια σπιθαμή δεν είσαι, αλλιώς όλο και κάποιος τόπος θα σε χωρούσε, όλο και κάπου παραπάνω από μερικά λεπτά το μυαλό σου θα άντεχε ήρεμο να μείνει, σε κάποιας πόλης τους τοίχους θα είχες βρει το σύνθημα που επιτέλους θα σκότωνε οριστικά τον μετανάστη μέσα σου.  Εκείνον που μόνο στον καθρέφτη, κάποιες φορές, βρίσκει αληθινό προορισμό και καταφύγιο και η φωνή σου όταν γλυκά του αντιμιλάς την αληθινή  χροιά της.

Ναι ρε μωρό μου αλλά εμείς  όλα για τους άλλους πάντα τα είχαμε.  Εκείνοι να έχουν να φάνε, να ζήσουν, ας μέναμε εμείς νηστικοί, εμείς με το δικό τους χορτασμένο βλέμμα μάθαμε να χορταίνουμε, για εκείνους ήταν πάντα η καλύτερη η μεγαλύτερη μερίδα, η ζωή τους να χωρέσει στις πρωτοχρονιές μας όχι η δική μας στις δικές τους ήταν πάντα το ζητούμενο, πότε σε τραπέζι που στρώσαμε όλα τα πιάτα ίδια δεν ήταν, ο καθένας με όποιο φουρνάρικο στον ύπνο του ονειρεύτηκε πάντοτε στο ξύπνιο του σερβιρίστηκε και άλλος τρόπος δεν υπάρχει ένα κομμάτι ψωμί πάντα να μένει και για μας.
Και μόνο το  make up μας πάντα θα μεγαλώνει την δική τους ανασφάλεια μωρό μου, “πόσο άραγε ακόμη να αντέχει το φουρνάρικο  όλοι ζωντανοί για να μείνουμε”.

Advertisements

8 thoughts on “πωλείται πνεύμα

  1. Ενταξει απο σημερα ξεκινησα διαιτα αλλα και τετοια γευση κινινου να εχει η ζαχαρινη δεν το ειχα φανταστει. Ημαρτον.

    • σας το εύχομαι αν και κάτι τέτοια, κάποιες φορές, ούτε ρωτάνε, ούτε από προσπάθειες και ελπίδες καταλαβαίνουν

  2. Κι ομως μερικες μερες τις κρυβει τελεια. Ειναι απο τα ακριβα ε; 🙂 🙂

  3. “τι να τον κάνω το σκοπό σου;η στάση σου μου αρκεί…” έλεγε ο κ.Κούνερ στις ιστορίες του Μπρεχτ…
    καλή κυριακή…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s