10+1 που ερωτεύεσαι στο Παρίσι*

– Tην αίσθηση που σου δίνει ο ουρανός σε κάποια εντελώς ανοιχτά από κτίρια σημεία πως λάμπει, σκοτεινιάζει, βρέχει, γελάει πολύ πιο κοντά στα μάτια σου, δίπλα σου, για σένα μόνο, την ψευδαίσθηση πως μπορείς με μια μόνο κίνηση να τον αγγίξεις και πως ο ορίζοντας είναι πραγματικά ατέλειωτος.

– Ένα πιατάκι με τέσσερα macaron που μαζί με δύο καφέδες θα κοστίσουν όσο αλλού μια ολόκληρη τούρτα, όμως ό,τι ξοδεύεις για να ξεκουράσεις στιγμιαία όλες σου τις αισθήσεις και τις πεθαμένες σου πατούσες καθισμένος σ΄ένα καφέ κάπου σ΄ένα παρκάκι στο Saint Germain μετά δύο ώρες ποδαρόδρομο, μόνο σπαταλημένο δεν είναι.

– Τα ατέλειωτα φώτα σε όποια κατεύθυνση κι αν κοιτάξεις  μέσα στη νύχτα και που μια φορά αν τα παρατηρήσεις προσεκτικά για μερικά μόνο δευτερόλεπτα, μπορείς μια χαρά για πάντα να τα συναρμολογείς στο μυαλό σου στην ίδια ακριβώς σειρά και να φωτίζεις και τις πιο σκοτεινές αμέσως επόμενες  στιγμές του.

– Τον αέρα που γεμίζει πεζοδρόμια και δρόμους με πλατανόφυλλα και δίνει στις πατημασίες σου άρωμα εξοχής ακόμη και στην πιο πολυσύχναστη λεωφόρο, ακόμη κι εκεί που όλα μυρίζουν Chanel, Armani, Cartier και Ritsi.

– Την πρωινή μυρωδιά έξω από μια boulangerie  ενώ ψιλοβρέχει και δεν θες ούτε την κουκούλα του αδιάβροχου να βάλεις ούτε ομπρέλα να ανοίξεις, θες μόνο να συνεχίσεις να μασουλάς ένα κρουασάν όσο περπατάς και χαζεύεις χωρίς συγκεκριμένο προορισμό μέχρι εκείνον τον σταθμό του metro που δεν ξέρεις που ακριβώς πηγαίνει από εκεί, όμως κάτι στην πινακίδα του στην είσοδο σε τραβάει να κατέβεις τα σκαλιά. Κι ας βρίσεις ξανά που τα ψιλά σου δεν φτάνουν και τα μηχανήματα για τα εισιτήρια δεν παίρνουν χαρτονομίσματα, από τον φόβο των πλαστών. Ανεβαίνεις ξανά, περίπτερο, αγοράζεις νερό για να κάνεις ψιλά και ξανακατεβαίνεις, το θέμα δεν είναι τι κάνουν τα προνοητικά αλάνθαστα μηχανήματα το θέμα είναι οι προορισμοί να μην σταματήσουν κάποια στιγμή να δέχονται και τα χαρτονομίσματα και τα κέρματά σου από τον φόβο του λάθους και χάσει το κάθε σου ταξίδι τον μοναδικό του ουσιαστικό προορισμό.

– Την ώρα που έχει πια νυχτώσει  εντελώς και μπαίνεις σ΄ένα bateau mouche στον Σηκουάνα. Η πόλη μέχρι όσο φτάνει το μάτι σου κολυμπάει στα φώτα και την υγρασία της βροχής που μόλις έχει σταματήσει, ένα πολύ φρέσκο ζευγάρι τριαντάρηδων, ίσως και λίγων μόνο ημερών, είσαι σίγουρος,  λίγα καθίσματα πιο μπροστά σου φιλιέται όχι με πάθος αλλά δειλά, τρυφερά. Εκείνος της δείχνει κάποια φώτα μακριά και πιάνεις τον εαυτό σου να μην τις ζηλεύει πια κάτι τέτοιες σκηνές, να χαμογελά περίπου χαιρέκακα. Σε κάποια έργα από τα πρώτα κοντινά πλάνα που θα δεις ξέρεις να θυμάσαι και  να αναγνωρίζεις το τέλος τους. Είσαι σίγουρος πως σε μερικά χρόνια θα έχουν και οι δύο μετανοιώσει που σπατάλησαν ολόκληρη την μία ώρα της μαγικής αυτής διαδρομής δίνοντας μόνο δημόσιες εξετάσεις ευαισθησίας και ρομαντισμού σε ανύπαρκτους εξεταστές και δεν διέθεσαν ένα δεκάλεπτο για να χαθούν από τα μάτια όλων κρατώντας μόνο τα δικά τους ανοιχτά. Δεν το έχεις κάνεις, δεν είσαι σίγουρος, αλλά στο πίσω μέρος του bateau mouche μάλλον κανένας δεν θα διέκρινε τίποτα παραπάνω από έναν άντρα που αγκαλιάζει μια γυναίκα που ακουμπισμένη στα κάγκελα απολαμβάνει τη θέα.

– Το Hugo Cafe.-

– Την μυρωδιά από τα μικρομάγαζα με τυριά / αλλαντικά που ηλικιωμένες Γαλλίδες δοκιμάζουν δέκα διαφορετικά και ξύνιζουν τα μούτρα τους πριν καταλήξουν πάλι σ΄αυτό που και την προηγούμενη και κάθε φορά πήραν και όσο περιμένεις πίσω τους στην ουρά σου εξηγούν τι ακριβώς δεν τους άρεσε από το καθένα.  Όταν μετά από μερικά λεπτά καταφέρεις να τις διακόψεις για να πεις στα αγγλικά πως δεν ξέρεις την γλώσσα τους, πως ελάχιστα καταλαβαίνεις, εκείνες συνεχίζουν να μιλάνε σαν να μην το είπες, με τέτοια επιμονή και πειστικότητα που όταν έρθει η σειρά σου μπροστά σε δεκάδες άγνωστες σου εντελώς γεύσεις διαλέγεις τελικά να πάρεις τα ίδια μ΄αυτές, διαλέγεις να μην πειραματιστείς, απίστευτο είναι πόσο ακόμη και τα εντελώς ασήμαντα δεν είναι δική σου επιλογή, οι συνθήκες της κάθε στιγμής όλα τα επιλέγουν.

– Τα κοράκια στην άπλα και την συννεφιά της Place de la Concorde που τριγυρνούν αθόρυβα γύρω από τα πόδια σου, πρωί,  όσο πίνεις έναν μέτριο καφέ σε μια μέτρια καντίνα που μόλις έχει ανοίξει κι εσύ σκέφτεσαι πως μέχρι κι ένα κοράκι αν του πετάξεις μερικά ψίχουλα από το κρουασάν σου ξεχνάει πως έχει φωνή και συμπεριφέρεται σαν περιστέρι κι όσο πιο πολύ ανακατεύεις την ζάχαρη με το κουταλάκι των αναμνήσεων, δεν είσαι πια σίγουρος αν τελικά τις περισσότερες φορές τα δικά σου ψίχουλα είναι που έκαναν την ψυχή των άλλων περιστέρια ή την δική σου κοράκι του εαυτού της.

– Tο χρώμα, τη γεύση και τον ήχο του τσουγκρίσματος του γεμάτου με ένα Chateau Belair ποτηριού στο μπαρ του Ritz  όταν εκτός απ΄όλες τις ευχές που λες και ακούγονται λες ακόμη ένα “στην υγειά μας” και χαμογελάς κρυφά στην σκέψη πως  από αυτή την νύχτα δεν θα έχεις φωτογραφικά ντοκουμέντα, αλλά στο Ritz μόνο όποιος θρέφεται αληθινά με τέτοιου είδους λάμψεις πηγαίνει σαν τουρίστας με την φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στον ώμο. Από κάτι τέτοια, όσα αξίζουν περισσότερο από το στιγμιαίο παραμύθι, μένουν καλύτερα αποτυπωμένα για πάντα στο πιο απαλό κομμάτι του μυαλού σου παρά σε οποιονδήποτε σκληρό δίσκο, καμιά πόζα δεν έχουν ανάγκη.
Το ίδιο σκέφτεσαι κι όταν βγαίνοντας ξαναπατάς στα απίστευτα γυαλιστερά μάρμαρα, χωρίς ποτέ να μάθεις αν πραγματικά θα μπορούσε να καθρεφτιστεί πάνω τους μέχρι κι ό,τι φοράς κάτω από το φόρεμα, γιατί οι αληθινές κυρίες δεν πάνε ποτέ με κοντό φόρεμα στα Ritz και την ώρα που βυθίζουν τα δωδεκάποντα στα δεκάποντα χαλιά, κανείς δεν ξέρει πως κάτω από το παλτό και το φουστάνι δεν υπάρχει τίποτα.  Αυτό αν είναι κάποιος να το μάθει θα το μάθει μόνο στον γυρισμό, ξημερώματα, σε μια σκοτεινή καμάρα δίπλα στην έρημη Plaze Vendome.

– Τα χαμόγελα των παιδιών όλων των ηλικιών, στο χριστουγεννιάτικο παζάρι στην Elysees. Χιλιόμετρα το πανηγύρι Σάββατο βράδυ στην πόλη, όσο περπατάς και στριμώχνεσαι ανάμεσα στον κόσμο μ΄ένα ποτήρι ζεστό κόκκινο κρασί στο χέρι, αγορασμένο από το κιόσκι με τις Γερμανικές γεύσεις, και χαμογελάς πλατιά μέσα έξω σου γιατί ακόμη μια φορά το νοιώθεις πως τα στιγμιαία χαμόγελα και τα παιχνίδια των “παιδιών” είναι και για πάντα θα μείνουν περισσότερο μεταδοτικά απ΄όλες τις σοβαρές προοπτικές των “μεγάλων”.

*αν είσαι ικανός ακόμη, οπουδήποτε, να ερωτεύεσαι μικρές, “ασήμαντες” στιγμές

 

 

 

 

Advertisements

14 thoughts on “10+1 που ερωτεύεσαι στο Παρίσι*

  1. γίνεται να μην ερωτευτεί κανείς (σ)το Παρίσι; ακόμη κι αν έχει ξεχάσει πως γίνεται, ή δεν το βίωσε ποτέ του, η πόλη θα κάνει τα μαγικά της χωρίς να πάρεις πρέφα…

    • έτσι είναι όλα τα μαγικά όποιος και να τα κάνει. πόλεις, άνθρωποι, μυαλά. χωρίς να πάρεις πρέφα γίνονται.

  2. δεν είσαι πια σίγουρος αν τελικά τις περισσότερες φορές τα δικά σου ψίχουλα έκαναν την ψυχή των άλλων περιστέρια ή την δική σου κοράκι του εαυτού της…………
    τι να διαβασω απo εκει και κατω και τι να πω;

  3. Εγω εχω μεινει στο 10 το καλο, ξερος στα μαρμαρα 😀 😀 Πρεπει οπωσδηποτε να το θυμηθω αυτο αν βρεθω ποτε ξανα κατα εκει. welcome back baby

  4. το 10 το καλό από μόνο του χωρίς τα υπόλοιπα δεν λέει τίποτα. αυτό μόνο να θυμάσαι κι όλα τα άλλα θα τα βρεις. και μια σωστή κυρία εύχομαι 😀

  5. υποτροπιάζω συχνά αλλά από τη στιγμή που διάβασα αυτό το κείμενο δε νομίζω πως θα (επαν)έλθω σύντομα…
    ευτυχώς το έγραψες…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s