crosses and lights

“Eίμαστε ό,τι θυμόμαστε”, ισχυρίζεται κάποιος από τους ανώνυμους εμπνευστές θεωριών δια πάσαν νόσον, “μνήμη ορίζουμε την ιδιότητα  ενός συστήματος που η στιγμιαία του κατάσταση εξαρτάται όχι μόνο από τη στιγμιαία διέγερση ή σήμα εισόδου αλλά και από τις εισόδους ή διεγέρσεις σε προηγούμενες χρονικές στιγμές”  γράφει ο Stewart στο Does God Play Dice?, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια απαντά αγριεμένο το ξυπνητήρι, είναι ήδη 6.οο, ας περιμένουν τα μαθηματικά του γενικού χάους, τα γινόμενα του δικού μας είναι κιόλας εδώ.

Έτοιμη για μια ακόμη μέρα στη δουλειά, έτοιμοι και οι πιστοί για τη λειτουργία των δικών τους “Μεγάλων Ωρών“, σταυροί, νερά και τολμηροί κολυμβητές, με ό,τι τελικώς κι αν περνάει την ώρα του ο θεός  και όσο κι αν το παλεύει η επιστήμη, οι ατεκμηρίωτες, ανυπόγραφες θεωρίες δύσκολα κερδίζονται.

Μνήμες ανεξίτηλες από το επίσημο τελετουργικό της hμέρας δεν έχω γι΄αυτές για να γράψω, να θυμηθώ γυρνώντας να κάνω add article στη λίστα των ανωνύμων φιλοσόφων  “ό,τι κι αν είμαστε αυτό γράφουμε“. Δε βούτηξα ποτέ, κανείς δεν πρόλαβε να με πείσει πως υπάρχει λόγος να πηγαίνεις γυρεύοντας ψάχνοντας τους σταυρούς που σου αναλογούν σε λιμάνια. ‘Οταν έρθει η ώρα μια χαρά θα σε βρουν εκείνοι, μεσοπέλαγα για να αναμετρηθείτε.

Τι λόγο ύπαρξης έχει ένα μικρό σταυρουδάκι κρεμασμένο στο λαιμό μου ιδέα δεν έχω, ίσως τον ίδιο με εκείνον που γεμίζει με άθρησκους και άθεους το πεδίο personal informations στα web profils και με νονούς και νονές το πραγματικό σύμπαν. Mμέχρι κι ο Stewart αν καταπιανόταν ποτέ μ΄αυτές τις μαθηματικές αντιστοιχίες θα κατανοούσε ευκολότερα τι ακριβώς σημαίνει χάος.
Χρόνια πολλά έχει ξεμείνει κι αυτό, εκεί, ακουμπισμένο στο δέρμα του λαιμού μου και το ‘ γραψε ή όχι ποτέ κανείς, ίσως και οι λέξεις που μένουν φυλακισμένες μέσα σου έχουν κι εκείνες ανάγκη από μια συντροφιά και πάντα ένα μικρό λακουβάκι σ΄έναν λαιμό, μια πλάτη, ένα μάγουλο ή ένας μεγαλύτερος λάκος και μερικοί αιώνες, θα τις χωρίζουν από την παρέα τους.

Ο αέρας σηκώνει τα πάντα έξω, φώτα, όπισθεν, πρώτη, δεύτερη, κι άλλα φώτα, κόκκινο, πράσινο, σταμάτα, ξεκίνα, μπλούζα και φώτα λευκά, τρέχουμε τώρα, από δέκα διαφορετικές μεριές κάποιοι φωνάζουν το επίθετό μου. Την ώρα του “εν ιορδάνη βαφτιζομένου” θα προσπαθήσω να έχω ένα κενό, να κάνω ένα τσιγάρο με ευλάβεια και με πιο ξεκάθαρο και καθαγιασμένο μυαλό, ίσως μπορέσω να βρω και να υπογράψω μια πιο παρηγορητική εξήγηση στο γιατί οι βαφτιστικοί σταυροί μας δεν είναι πια μόδα. Η θεωρία ανωνύμου πως “το όνομα του καθενός συνεχίζει αληθινά να υπάρχει μόνο όσο ακόμη υπάρχουν νύχτες που κάποιος το φωνάζει ή το ψιθυρίζει σε ένα φωτισμένο μόνο από μερικά ρεσώ δωμάτιο, διαφορετικά για πάντα στους ανώνυμους θα ανήκεις”, είναι τόσο άρτια αμείλικτη. Δεν χωρά ίχνος επώνυμης, επιστημονικής παρηγοριάς . 

Advertisements

8 thoughts on “crosses and lights

  1. στιγμές και άνεμοι σήμερα, πολλοί από δαύτους… η μεσοπέλαγη αναμέτρηση χαράχτηκε μέσα μου. καλή χρονιά είπαμε; λέμε τώρα 🙂
    υγ. ωραίο βιβλίο.

  2. Το κάνατε το τσιγάρο; Όχι τίποτα άλλο για να πιαστούμε κι όλοι οι “ανώνυμοι” από μια πιο ελπιδοφόρα θεωρία να βρούμε μια παρηγοριά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s