μνημονικά και λησμονιές ένα τσιγάρο δρόμος

7:00 παγωνιά αξημέρωτη, πρωτοσέλιδα

Τα τσιγάρα μου είναι το μοναδικό που θυμάμαι να έχει μειωθεί η τιμή του από τότε που με θυμάμαι να αγοράζω το ο,τιδήποτε. Άοκνο το πείσμα του θανάτου να την φτάσει την αξία της ζωής και θα την είχε από καιρό ισοφαρίσει αν η δική της κατρακυλούσε έστω λιγάκι πιο αργά. Αν άντεχε να αξίζει σταθερά για μερικούς μήνες τον ίδιο βασικό, την ίδια κατώτατη. Και ούτε καν στο παραπέτασμα καπνού να μην μπορείς να χρεώσεις πως στην κρύβει την αλήθεια. Ακόμη και οι ποιο πομπώδεις προφάσεις του προαφασισμενου σαματά, στο πόσα κέρματα αντιστοιχούν στην μέρα όποιου ξεκινά μες στο σκοτάδι να σχεδιάζει την διαθήκη και όχι τη ζωή του εξαντλούνται.  Ξεδιάντροπα κτηνώδεις τιμές στα στερνά, κύρια και επικουρικά, με πυροβολημένα στην καρδιά τα πρώτα και ..αφού λοιπόν ξεχάστηκα και πρέπει να τα σβήσω τα φώτα του θεάτρου που αφήσατε αναμμένα, θα πάω στην τελευταία σειρά και θα καθίσω στη θέση που κρατήσατε για μένα…

12:00 αέρηδες, ό,τι χρώμα κι αν φορέσεις η θερμοκρασία της αμφιβολίας μόνο κατεβαίνει

Η πλατεία είναι γεμάτη κι όποιος πει πως στα αλήθεια ξέρει και καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Κηδείες σαν. Μιλάς ακόμα και σε εκείνον τον συγγενή που χρόνια είσαστε μαλωμένοι, κουνάτε το κεφάλι, “τι είμαστε τίποτα δεν είμαστε“, καμιάς ζωής το κέρδος δεν ένωσε ποτέ τους ανθρώπους όσο ο φόβος της απώλειας της. Πατάς μια ακόμη γόπα με πείσμα στο πλακόστρωτο, τραγούδια, ψαλμωδίες, λιβανιστήρια, στριμωγμένοι όλοι, όλοι πιο κοντά, κάτι κινείται, ακούσια συνέπεια όταν το έδαφος τρέμει. Όλα μέχρι να πατηθεί ξανά καλά το χώμα. Τόσο κρατάει πάντα το ξόρκισμα του τίποτα με το είμαστε και άντε πάλι από την αρχή, άγνωστη λέξη:και μετά? και .. τότε ίσως μπορέσω να θυμηθώ τα λόγια, που ακόμη κιτρινίζουν σε συρτάρια κλειδωμένα, πείτε μου επιτέλους τι δείχνουν τα ρολόγια, πείτε το επιτέλους και σε μένα…

6:00 βροχή, τζάμια θολά

Κύπρος..” είπαν για πρώτη φορά τα χείλη της και γέμισε το φίλτρο και το στόμα επιστράτευση. Με δυο παιδιά και δυο κατώτατους δεν τον διαλέγεις τον πόλεμο, όπου ακόμη ζητάνε μισθοφόρους τρέχεις. Κι όλο τις μεγαλώνουμε τις πραγματικές τις αποστάσεις κι όλο αδειάζει η ζωή μας από μάτια και τίποτα μόνο κακό δεν είναι, όταν στα αλήθεια τίποτα φτάσεις και να έχεις και να είσαι, άνεργες επιτέλους θα μείνουν και οι ενοχές. Κανένας ούτε εξήγηση ούτε λύση από τις δικές σου δεν θα ξαναγυρέψει, δυο λέξεις μόνο είναι άλλο μην τις φοβάσαι “δεν ξέρω“, στο είχα πει, ιδέα δεν έχω τι θα σώσει τον καθένα αλλά το ίδιο για όλους μας δεν θα ΄ναι, μην τα πιστεύεις όλα τα τρομαγμένα τα μαζί κι ..αφού λοιπόν ξεχάστηκα στην όμορφή σας πόλη που πλέει μέσ’ στη νύχτα με τα φώτα αναμμένα, θα βγω να περπατήσω, θα βρω που πήγαν όλοι όσοι ξεχάστηκαν απόψε σαν εμένα… 

 

 

 

 

Advertisements

9 thoughts on “μνημονικά και λησμονιές ένα τσιγάρο δρόμος

  1. Tα πες ολα. Για τιποτα δεν εμεινε χωρος, ισως μονο για ενα ακόμη “δεν ξερω”.

  2. Ανάβω ένα τσιγάρο και ξεχνιέμαι στις γραμμές σας ακόμα λίγο. “Μην τα πιστεύεις όλα τα τρομαγμένα τα μαζί”.

  3. πως καταφέρνεις και με κάνεις να καταπίνω το σάλιο μου σε κόμπους…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s