όνειρο ζω

Φαντάσου το..

Έντεκα έντεκα και. Έχεις βάλει ξυπνητήρι στις έξι, ετοιμάζεσαι να πέσεις για ύπνο. Έχεις σχολάσει, έχεις κάνει όσα είχες να κάνεις, έχεις σκεφτεί όσα πρόλαβες είτε το άξιζαν είτε όχι, μίλησες με όσους πρόλαβαν, είδες ελάχιστους. Ότι σου αναλογούσε και στο δημόσιο και στο ιδιωτικό σου πάλκο με λίγη βοήθεια από τους υποβολείς, το έφερες σε πέρας και σήμερα. ‘Ωρα για τα χειροκροτήματα.

Τηλέφωνο. Κάποιου το παιδί αρρώστησε, κάποιος δεν μπορεί, κάτι έτυχε. Οι αιτίες όπως κι αν τις ιεραρχήσεις σε σχέση με το αποτέλεσμα πάντα περισσότερες θα είναι. Πρέπει να πας. Εσύ πρέπει να πας, άλλος δεν υπάρχει. Να πάει εκείνος που είπε πως ουδείς αναντικατάστατος, εκείνος ο υπουργός που είπε πως καμιά πρόσληψη δεν θα γίνει, ο δντης που τα ετήσια φακελάκια του είναι παραπάνω και από τις αποδοχές του δήθεν πρώτου της δήθεν δημοκρατίας μας. Θα ήταν μερικές πιασάρικες ατάκες για να κρεμαστεί η εκτόνωση αλλά μερικοί ρόλοι αυτοσχεδιασμούς και παρεκλίσεις από το σενάριο δεν σηκώνουν, δεν είμαστε όλοι μπακαλόγατοι.

Στη διαδρομή σκέφτεσαι πόσο το έχεις ξεσυνηθίσει το νυχτερινό. Είναι καιρός τώρα που νύχτες και εφημερίες δεν τις μοιράζουμε κυκλικά όπως παλιά αλλά όπως όλοι που δουλεύουν με βάρδιες. Στον οσε, στη δεη, στα κτελ, στα διόδια. Τις “πουλάμε” ο ένας στον άλλον. Ποιος έχει πιο πολλά παιδιά, ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη αυτόν το μήνα. Κάποιοι είναι παρόντες επί σαράντα οκτώ ολόκληρες ώρες, ένα δωδεκάωρο διάλειμμα και ξανά.

Νύχτα. Τοίχοι άσπροι, πρόσωπα άσπρα. Εσύ και μια νοσηλεύτρια, κρεβάτια τριάντα τρία. Γεμάτα. Όλα. Αν κάποιος πεθάνει μέχρι την επόμενη εφημερία θα δώσει ζωή σε ένα ράντζο. Η λογική της μεταμόσχευσης και των συγκοινωνούντων δοχείων σε όλα τα άψυχα καθορίζουν την τύχη των ψυχών. Αν κάποιο monitor απόψε αποφασίσει να κάνει ξανά νερά την ίδια ώρα με ένα άλλο, κάποια ψυχή καλό θα είναι να είναι λίγο υπομονετική και να έχει την τύχη με το μέρος της.

Είναι η τρίτη φορά μέσα στον μήνα που λες “όταν βρεθείς στο υλικό, φέρε μερικά κουτιά γάντια, τελειώνουν” και παίρνεις την ίδια απάντηση. “Ζήτησα αλλά δεν έχουν ακόμα παραλάβει νέα παρτίδα, δεν ξέρουν πότε, το πάνε συντηρητικά με όλους, φοβούνται μήπως ξεμείνουν και δεν μπορούν να καλύψουν ούτε το χειρουργικό“.

Οι νύχτες, όσο τίποτα δεν χρειάζεται, είναι ευκαιρία. Να κατεβάσεις από sites συνδρομητικά στοιχεία πριν τελειώσει η συνδρομή, δεν μπορείς πια να τις ανανεώσεις όλες, να βάλεις στη σειρά περιεχόμενα από files, στατιστικά, ιστορικά. Συρτάρια, ντουλάπια, όλα γεμάτα με ανθρώπους.

Γυρίζει ξανά στο μυαλό σου εκείνη η συνάντηση. Ένα μήνα πριν στον χώρο μιας από τις ναυαρχίδες των ιδιωτικών. Δύο μέτοχοι ο ένας γερμανός, οι απορίες τους κι εσύ γύρω από ένα τραπέζι. “Πως είναι δυνατόν να προτιμάτε να μείνετε σ΄αυτό το χάος αντί να συνεργαστείτε μαζί μας“. “Ο,τι έχω γίνει το οφείλω σ΄αυτό το χάος“. Που αν φύγεις από εκεί ούτε σε δικό σου άνθρωπο δεν θα μπορείς να προσποιηθείς έστω πως “εγώ είμαι εδώ” όταν ανήμπορος θα φτάσει μέχρι εκεί, δεν το λες. Ντρέπεσαι. Τι δουλειά έχει ένας τόσο συναισθηματικός μαλάκας στο παζάρι, μέσα στο επαγγελματικό ταγιέρ του να υποκρίνεται πως μπορεί να διαπραγματεύεται και να συζητά για καριέρες και αμοιβές. Ο Γερμανός ειδικά είναι αδύνατον να κατανοήσει. “Δεν θα μπορέσω ποτέ να ενσωματωθώ στην ελληνική πραγματικότητα”. “Το καταλαβαίνω, έχω δει πολλές φορές τους συμπατριώτες σας να περιμένουν το λεωφορείο στην στάση. Την προσήλωση και την αγωνία όσο κοιτούν αμίλητοι την πινακίδα που μετράει τα λεπτά μέχρι να περάσει. Εμείς ξέρετε εδώ αν υπάρχουμε ακόμη είναι επειδή πάντα έπρεπε, μέχρι να φανεί το λεωφορείο, να σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε αν δεν έρθει”. Δεν έχεις ξαναδεί Γερμανό να γελάει τόσο τρανταχτά. Αν τον συναντούσες σήμερα θα τον διασκέδαζες ακόμη πιο πολύ. Θα συμπλήρωνες “σκεφτείτε πως πλέον, πρέπει να μαντεύουμε και που είναι η στάση“..

Τώρα, σταμάτα να φαντάζεσαι.

Τίποτα δεν είναι σενάριο και ο Hitchcock το μόνο που ήξερε, να πουλάει ακριβά την ελάχιστη φαντασία του.

Μια πραγματικότητα είναι όλα. Κρυμμένη πίσω από εκείνη, την άλλη. Αυτή που εσύ βλέπεις όσο στοιβάζεσαι και αγωνιάς μαζί με τους γονείς, τα παιδιά σου, τους άρρωστους ανθρώπους σου, με την ψυχή στο στόμα, σε αίθουσες αναμονής και επείγοντα. Όσο αναζητάς το κράτος πρόνοιας, όσο ακούς διαγγέλματα που σε προειδοποιούν πως αν δεν μας σώσουν οι Γερμανοί με το επόμενο πακέτο βοήθειας και μέτρων, δεν θα έχουμε φάρμακα και δυνατότητα να λειτουργήσουμε τα νοσοκομεία μας. Μια πραγματικότητα είναι που αν κάποτε δεν αποφασίσει να βάλει το χεράκι της και η δική σου φαντασία, για πάντα η μοναδική κοινή μας πραγματικότητα θα μείνει.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

6 thoughts on “όνειρο ζω

  1. ξυνετε ανοιχτες πληγες μ’αυτο το :
    “Την προσήλωση και την αγωνία όσο κοιτούν αμίλητοι την πινακίδα που μετράει τα λεπτά μέχρι να περάσει”
    ξερετε…γενικα τα λεωφορεια τους περνουν (οπως και στην Ελλαδα) και τα τρενα τους ερχονται (οπως και στην Ελλαδα)…αλλα οταν δεν, κι εδω ειναι η διαφορα η μεγιστη, κανεις δεν διαμαστυτεραι.
    ειναι μια άλλη ρατσα τουτη
    δεν διαφερουν μονο οι ηγεσιες μας, κυρια διαφερουν οι λαοι μας γι’αυτο κια αμφιβαλλω πολυ αν καποιος εξω απο εμας μπορει να μας σωσει

    Καλη σας μερα!

    • τους έχω δει πολλές φορές και προσωπικά πιστεύω πως μάλλον δεν διαμαρτύρονται γιατί αν δεν έρθει μένουν πραγματικά άναυδοι, έκπληκτοι, άφωνοι, ανίκανοι να αντιδράσουν σε ο,τιδήποτε εκτός προγράμματος.
      έτσι έχουν μάθει να ζουν. σε όλα.

    • μην σκάτε για τα πιο ασήμαντα. οι ..διαμαρτυρίες αυτήν την εποχή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σκοτωμένες είναι έτσι κι αλλιώς..

  2. οπως το λετε ειναι. μαθημενοι στο προγραμμα και στην πειθαρχια.
    θα ήθελα μονο να προσθεσω κατι.
    όταν πριν πολλα χρονια εκανα το πτυχιο των γερμανικων μου, θυμαμαι το Γερμανο φιλολογο -και μου ειχε κανει τοτε πολλη εντυπωση η παραδοχη του – να μας λεει, πως ενα απο τα χαρακτηριστικα του λαου του ήταν ότι ήταν υπερβολικα πειθηνιος, υπερβολικα χειραγωγησιμος και πως αυτος ήταν και ενας απο τους λογους που εκαναν προσφορο το εδαφος για εναν Χιτλερ. όταν ανεβαινουν τα ποσοστα των ναζιστων μας ειχε πει, αυτο ειναι ιδαιτερα ανησυχητικο , γιατι ο λαος του δεν ειχε εκεινη την αντιστασιακη κουλτουρα που ειχαν αλλοι λαοι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s