οι άντρες του 306

Και να μην τις δεις ξέρεις πότε ήρθαν.
Οι παντόφλες στοιχισμένες. Μισές μέσα μισές έξω από την ευθεία του κρεβατιού. Από τα χαρτομάντηλα εξέχει η απαραίτητη μόνο άκρη, το ποτήρι αναποδογυρισμένο πάνω στο πιατάκι, οι κουρτίνες τραβηγμένες ακριβώς μέχρι την μέση. Τα μαλλιά τους χτενισμένα.
Παρουσία τους, μιλάνε λίγο μεταξύ τους. Τα λένε όλα εκείνες. Μεταξύ τους. Εκχωρημένοι ρόλοι και αδυναμίες από τα αρχαία χρόνια των “ποτέ”. Με ανάγκες και συνήθειες που δεν άλλαξες στα τριάντα, στα σαράντα, δεν παίζεις στα πενήντα, στα εξήντα. Αν καταφέρουν να σ΄αλλάξουν κι αυτές κι εσύ μ΄έναν άγνωστο θα ΄χετε να κάνετε και οι εξισώσεις  for adults only στη δική τους καταλληλότητα αναφέρονται όχι στην δική σου να τις λύσεις.

Τα αληθινά επισκεπτήρια σε ένα μόνο υπερτερούν σε σχέση με τα νοερά και με τους επισκέπτες. Κάποτε τελειώνουν. Όταν ξανά το δωμάτιο σου ανήκει. Όταν σου επιτρέπεται ξυπόλυτος να πας μέχρι την ντουλάπα την ολόκληρη δική σου, να βρεις εκείνο το κρυμμένο τσιγάρο στην τσέπη του σακακιού και να βγεις στο μπαλκόνι με μια τρύπια νοσοκομειακή κουβέρτα στους ώμους. Να βουτήξεις μέσα στα αναμμένα φώτα των δωματίων της πόλης και να παρηγορηθείς. Δεν είσαι μόνος. Εκατομμύρια δεν θυμούνται πως είναι να έχεις δικό σου δωμάτιο. Δεν είναι μόνο το δικό της “θα είσαι τα πάντα μου”  που δεν είχε λάβει υπόψη του πόσο πολλά είναι τα πάντα. Που δεν ήξερε πως και τις κουβέρτες και τις λέξεις και τις αναμνήσεις, όπου και να τις κρύψεις ο σκώρος θα τις βρει. Γι΄αυτό καλά κάνεις. Καλύτερα στην ντουλάπα σου να κρύβεις μόνο παρηγοριές και πιθανότητες. Απέθαντες. Σαν τα σεμεδάκια της, σαν την υπομονή της. Εκείνη τα λέει “αγάπη”. Πες κι εσύ έτσι τον φόβο σου, να εκδικηθείς τα πάντα σας. Να πάρεις τη ρεβάνς κι ένα έστω συρτάρι πίσω. Τι να την κάνεις έτσι κι αλλιώς ολόκληρη ντουλάπα. Πόσες πιθανότητες είναι ακόμα ζωντανές?

Advertisements

4 thoughts on “οι άντρες του 306

  1. Που δεν ήξερε πως και τις κουβέρτες και τις λέξεις και τις αναμνήσεις όπου και να τις κρύψεις ο σκώρος θα τις βρει…..

    Mηπως το ΄ξερε εκεινος;

  2. Γιά τα σεμεδάκια,σημαδάκια αγάπης που χρόνια κρυβόντουσαν σε συρτάρια,
    και που χρόνια προσπερνούσα κοιτώντας τα ειρωνικά,
    πικρά μετανοιώνω.
    Αν και είναι πλέον αργά,αν θέλεις Μόμεντ,ας ακουσθεί το ”Δεν μετανοιώνω καθόλου”
    σαν συγνώμη και σαν ευχαριστώ σ’αυτούς που τους το οφείλουμε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s