οι γυναίκες του 306

Νοσηλευτές και νεαρές νοσηλεύτριες ξεγελιούνται από την παγερή αδιαφορία τους για την βελόνα, όσο αγωνίζονται να βρουν φλέβα, προσηλωμένοι σε επιστημονικές ανακρίβειες ότι οι αυξημένες ενδορφίνες ευθύνονται που αντέχουν τον πόνο στωικότερα από τους άντρες. Πρέπει να έχεις πατήσει με τα πόδια σου πολλά από τα χνάρια τους στα σκαλοπάτια που ανέβηκαν και κατρακύλησαν για να σου επιτρέψουν να εστιάσεις στον πανικό που στέκεται σαν κι εκείνες αφ΄υψηλού, πιο πάνω απ΄όλες τις βελόνες, στο βλέμμα τους το καρφωμένο στο κρεμασμένο, ζαρωμένο μπράτσο. Για όλους τους άλλους, ο πιο μεγάλος πόνος μένει έξω από το κάδρο. Ίδιος μ΄αυτές. Που πια ούτε καν αυτό το ένα μπράτσο τους δεν χωρά ούτε στα ασημένια κάδρα του σαλονιού ούτε σ΄εκείνα τα ξεθωριασμένα, τα καταχωνιασμένα στα πορτοφόλια όσων κουβαλούν τα νυχτικά και την ρόμπα που πάλι δεν είναι σιδερωμένα και διπλωμένα όπως μόνο εκείνη ξέρει. Όποιος κι αν τα φέρει -παιδιά, άντρας, αδέρφια, εγγόνια, η γειτόνισσα, η φίλη- το ίδιο επικριτικό, απαξιωτικό βλέμμα θα τον καλωσορίσει. Κι ο δίσκος στο κομοδίνο άθικτος. Γιατί αυτό φαϊ δεν είναι. Όπως και κανένα άλλο, εκτός από το δικό της. Κι όποιον κι αν ρωτήσεις, απ΄όσους παίρνουν κάθε μέρα πίσω τα τάπερ με δυο πηρουνιές όλες κι όλες πιο άδεια, θα σου πει πως ναι. Κανένα σαν το δικό της.

Την λίγη ώρα που θα κάτσει στην καρέκλα ή θα σούρει τις παντόφλες στον διάδρομο, παριστάνοντας την δέκα φορές πιο ανήμπορη απ΄όσο στα αλήθεια είναι αναζητώντας την προσοχή με τον μόνο πια διαθέσιμο τρόπο, θα ακούσεις και την φωνή της που για τα πάντα θα βρει αφορμή να έχει λόγο. Όσο μένει ξαπλωμένη, κυρίως με μορφασμούς, νεύματα και σιωπές θα συνεννοηθείτε. Είτε έχει βγάλει το δημοτικό είτε το πανεπιστήμιο, είτε ξέρει να διαβάζει είτε όχι, πως τα κρεβάτια δεν είναι για να λες πολλά, από τα πρώτα που διδάχθηκε. Ή για να κοιμάσαι ή για να υπομένεις είναι. Κι ένα σταυροκόπημα πριν πέσεις, ένα αφ΄ότου σηκωθείς. Που ξύπνησες, που άντεξες.

Σ΄ όποια γωνιά και να ψάξεις, μετά το εξιτήριο, ίχνος τους δεν θα βρεις. Έχουν μαζέψει τα πάντα κι έχουν ελέγξει μη και ξέχασαν κάτι εκατό φορές. Όσα μαζί τους έφεραν, όσα τους έφεραν, χωρισμένα κι όσο πιο μακριά τα καθαρά από τα άπλυτα στη βαλίτσα -ίδια με τα μέσα τους- την μεγάλη πετσέτα, την μικρή. Μέχρι και το πακέτο με τα χαρτομάντηλα κι ας έχει μείνει μόνο ένα, τα ανοιγμένα μπισκότα, το σχεδόν άδειο μπουκάλι με το εμφιαλωμένο, όλα. Όλα όσα χρησιμοποίησαν είναι για πάντα δικά τους και ποτέ, κανένα, ούτε ένα δεν ξέχασαν.
Και στην τσάντα, που στιγμή δεν φεύγει από τα μάτια τους, όλα όσα είχαν ίσα ίσα χωρέσει στο μικρό συρτάρι. Το πορτοφολάκι με τα ψιλά, η ζελατίνα με την ταυτότητα, ένα πακέτο καραμέλες από τις ακριβές -απ΄αυτές ποτέ δεν κέρασαν κανέναν-, η χτένα που βγαίνει κάθε τόσο για όταν ο αέρας πηγαίνει κόντρα στην μισοάδεια χωρίστρα, ένα δυο τσιμπιδάκια. Μόνον η εικονίτσα μένει πίσω, αλλά ούτε εκείνη ποτέ θα την βρεις. Σαν προικιό περνάει γρήγορα, κρυφά, στα χέρια της διπλανής. Σ΄εκείνη που την άκουσες, ένα βράδυ μπαίνοντας, να την ρωτάει αν το πουλάνε ακόμη εκείνο το φιγουρίνι που είναι γραμμένο στα ξένα αλλά αυτή δεν την νοιάζουν τα γράμματα, μόνο με τις εικόνες και τα ξεπατικωμένα πατρόν θαύματα έκανε στα νιάτα της και τώρα που τα παιδιά ζορίζονται πρέπει και εκείνη να βοηθήσει, να ράβει κάτι έστω για τα μικρά κι ας μην έχει σε κανέναν πει πως από το ένα μάτι ούτε με τα γυαλιά δεν καλοβλέπει πια.

Δεν ξέρεις..” είναι ο απόηχος της σκιά τους, λίγο πριν κλείσει πίσω τους η τελευταία πόρτα, όποιος κι αν κρατάει και την βαλίτσα και το κατατρυπημένο χέρι τους. Θες από ευγένεια θες για να σε δυσκολέψουν κι άλλο, ποτέ δεν θα πουν “δεν έμαθες..” Κι απ΄όποιον από τους άντρες του 306 κι αν το ζητήσεις, θα στο υπογράψει πως ναι.  Πως όσο κι αν μάτωσε μέχρι την ψευδαίσθηση του “καταλαβαίνω” έφτασε, πως δεν τις ξέρει, πως από το αληθινά να τις μάθει, με νύχια και με δόντια, όλες τον προστάτεψαν.

Advertisements

14 thoughts on “οι γυναίκες του 306

  1. άλυτα μυστήρια, που όμως πάντα θα προσπαθούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε, έστω κι αν ξέρουμε εξαρχής πως είναι ανώφελο
    (όμορφο) 🙂

  2. περιμένω να μας γράψεις καμμιά ιστορία από τους ασθενείς του 207-δεν μπορεί να μην έχεις πετύχει και την κωμική όψη τόσα χρόνια εκεί μέσα!εγώ μέτρησα κάμποσες ιστορίες κλαυσίγελου με τους συνάρρωστους (τότε που..) περισσότερες ευτυχώς από τα ολοσκέπαστα φορεία..
    φιλιά και καληνυχτούδια!
    (όχι ότι δεν μου άρεσε η σημερινή ανάρτηση, μου άρεσε και πολύ μάλιστα, αλλά καταλαβαίνεις τώρα..!)

    • οι ιστορίες κλαυσίγελου εκεί μέσα γι΄αυτό ακριβώς υπάρχουν. για να τις μετράτε εσείς και πάντα να βγαίνουν παραπάνω και από τα ολοσκέπαστα φορεία και από την δική σας ιστορία. οι άλλες είναι για εμάς. όμως θα δω τι μπορώ να κάνω, χωρίς να κινδυνεύω να παραβώ το ιατρικό απόρρητο. καταλαβαίνεις τώρα.. 🙂
      xxx

      • ναι μωρέ, εννοώ την εσχατιά που φέρνει και γέλιο-όπως να φοράω πεισματικά το δαντελένιο μου νυχτικό, ημιπαράλυτο λείψανο χάλι, με το μαλλί τζιβαράστα, και να λέμε σόκιν ιστορίες με ένα γερούνδιο κι ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι στο 207 ανδρών μες τη νύχτα ( η συσκευή υποστήριξης της διπλανής έκανε πολύ θόρυβο και ζήτησα άλλο κρεβάτι)- δίκιο έχεις, τέτοια που συμβαίνουν μετά τα επισκεπτήρια 🙂

        (κι ο ΚΚΜ μόρτης λοιπόν-έτσι εξηγούνται όλα :-))

        • άσε ρε τα ψόφια σου τα λειψανέ που σε πείραξε η συσκευή υποστήριξης. αφορμή έψαχνες να μοστράρεις τις δαντέλες και τα τζιβαράστα στων ανδρών αλλά έπεσες από την μία στο γερούνδιο από την άλλη στο ανήλικο. 😀 😀
          (νταξ, όλες τις ιστορίες δεν είναι ανάγκη και να τις έχουμε ζήσει, μπορούμε και να τις εμπλουτίσουμε. στο “το κορίτσι του 207” θα σε κανω ρόμπα 😀 (δαντελένια όμως, α΄κλάση, πάντα..)

          • έτσι, με έπιασες ακριβώς.κι αν βάλεις ότι στα κανονικά μου τριγυρνάω με αθλητικά, τον έχεις τον χαρακτήρα
            (ξεκούμπωτη παρακαλώ)
            😀

  3. Ανάθεμά σε, θυμήθηκα τα Burda της κυρά Χρυσούλας και βαλάντωσα. Σ΄αγαπάω

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s