taxis και ηθική

All Star” γράφει απ΄έξω το καταχωνιασμένο στην ντουλάπα κουτί κι ευτυχώς που από τους αργόσχολους που άλλον καημό από το να παρακολουθούν ξεροβήχοντας τα βίτσια του έρωτα και του παρά δεν έχουν, τα μεγαλύτερα ψώνια τους  προλαβαίνουν και οι δυο πάντα να κρύβουν.
Ίχνος. Ούτε στα σκουπίδια. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος και πότε θα αρχίσει να σκαλίζει νύχτες τον κάδο σου, συμπεράσματα για τις μέρες σου για να βγάλει και κυρίως πότε εσύ θα έχεις αυπνίες δεν ξέρεις και καλύτερο υπνωτικό  από το να μετράς σκουπίδια μέχρι να ξημερώσει, αν ξημερώσει,  δεν θα σου βρίσκεται.
Ο William και ο Warrick μέχρι από μια στιμμένη πορτοκαλόφλουδα που τα ομολόγησε όλα έχουν φτάσει στους ενόχους, δεν είναι για να παίζεις μ΄αυτά με αποδείξεις από άσπρα σταράκια που σε τίποτα δεν το ΄χουν μέχρι και οι συσκευασίες τους να νοιώσουν υπερήφανες για τις διαδρομές τους και χωρίς κανείς να τις ανακρίνει να αρχίσουν στου μυαλού σου τα πλατώ  CSI γυρίσματα απ΄όσες  πόλεις και χωριά πάτησαν.

Οι άκρες του έχουν ήδη αρχίσει να ανοίγουν, βγάζει δεν βγάζει μια ακόμη φορολογική χρήση, σαν τις αντοχές των σκοινιών κι αυτές  των χάρτινων κουτιών. Από τις άκρες κι απαρατήρητο αρχίζει πάντα το κακό, όταν το δεις στην μέση τους πολύ αργά για τις αντοχές σου.

Αρχίζεις να καταχωρείς μια μια τις αποδείξεις, στο μισάωρο έχεις ήδη αρχίσει να ζαλίζεσαι και να φορτώνεις. Απίστευτο πόσα ειδικά βάρη μπορούν να χωρέσουν σ΄ένα κουτί από παπούτσια. Tόνοι ολόκληροι από το market, φούρνος, χασάπης, μανάβης, διόλου ευκαταφρόνητα κιλά Hondos, λίγες οκάδες από εκείνο το ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα και το μπαράκι στη Μαβίλη, γραμμάρια θερινού cinema, γραμμάτια χειμερινού cinema μπερδεμένα με τα κοινόχρηστα -άγνωστο γιατί μερικές προβολές καλά και σώνει επιμένουν να μπλέκονται με όσα ζεσταίνουν τους χειμώνες σου-  και γαλόνια αμέτρητα αμόλυβδη.

Που πήγαν πια τόσα γαλόνια?”

 “Από τον ΑΒ στο Hondos και πάλι πίσω. Άστα κάνε κάτι άλλο, θα τα τελειώσω εγώ”

“Δεν πειράζει τι άλλο να κάνω τέτοια ώρα, ο ΑΒ έκλεισε, ο Hondos έκλεισε” 

Kαταχωρείς, καταχωρείς, σουμάρεις, μια τελευταία επαλήθευση πως καλύφθηκε το 25%. Για τα υπόλοιπα, ούτε το κράτος δεν απαιτεί αποδείξεις. Ούτε καν εκείνο δεν τα θεωρεί έξοδα δια-βίωσης, άλλο το “δια”, άλλο το “επί”, άλλο το “επειδή”.  Από το δημοτικό  σου τις δίδαξαν τις διαφορές στις προθέσεις και τους συνδέσμους, αν εσύ επιμένεις μια ζωή να γεφυρώνεις και να συνδέεις τις καλές με τις κακές, κάποια στιγμή θα πρέπει και να εμπεδώσεις γιατί ουδέποτε -μη σου πω μηδεπόπωτε–  o φόρος που συνολικά παρακρατήθηκε θα υπερβαίνει εκείνον που σου αναλογεί.

“Τα διόδια μην ξεχάσεις να βγάλεις δεν μετράνε τελικά, ούτε τα εισιτήρια. Μόνο τα ταξί”.

Ηλίθιο κράτος, σε όλα του καθυστερημένο. Κυνηγάει να πετύχει στόχους εισπρακτικούς τώρα, με την αγορά πεθαμένη. Τι να πάρεις από μερικά  Γουδί – Λυκαβηττός ευρώ 9 κι άλλα τόσα Αλεξάνδρας – Θησείο ευρώ 4,50, όταν δεν έχεις προνοήσει να θεωρήσεις τεκμήρια τα “έχεις λεφτά για το ταξί ε?“, την καλοκαιρινή βροχή που έπεφτε και μούλιαζε και τα allstar και μάτια και ψυχές, την ομίχλη που ούτε Δεκέμβρη μήνα δεν είχε τόσο καθυστερήσει πτήση, το  cancelled που ποτέ ούτε Δεκέμβρη, είτε Ιούνη, είτε Οκτώβρη δεν άναψε, το αποτύπωμα μιας παλάμης πάνω στην υγρασία του τζαμιού που κατεβαίνοντας στο αεροδρόμιο το ΄σβησες ούτε καν αυτό σε άλλα μάτια ποτέ να μην ανήκει, σε μια Ιταλική μετάφραση της Λαίδης Μάκβεθ δεμένη σαν πακέτο μ΄ένα φουλάρι σου που βρίσκεις στην βαλίτσα όταν την ανοίγεις και που δεν ήταν εκεί όταν την έκλεισες.
Αν όλα αυτά ως αποδείξεις βίου πολυτελούς σου διέφυγαν, είτε την παραδεχτείς είτε όχι την οριστική σου πτώχευση, μόνο τους Κρούγκμαν και τους Ρουμπινί αυτής της ζωής που για όλα τα ελλείμματα έχουν μια θεωρία πρόχειρη μπορεί να αφορά, όχι το φορολογητέο σώμα σου.

Τέλος κατα-χώρησης“, απλοϊκά σύνθετες λέξεις, δύσκολοι κανόνες.  Άλλο “κατά”, άλλο “από”, άλλο “δια”  κι όλα μαζί, αδιαίρετα κι αχώριστα,  μόνο σ΄ένα κουτί από παπούτσια και πουθενά αλλού, ποτέ,  δεν θα μπορέσεις να τα χωρέσεις πιο εύκολα κι απ΄όσο τα δυο σου πόδια στο ένα παπούτσι μόνο.

Κι ούτε καν να τις δει δεν θέλει πλέον κανείς τις στριμωγμένες αποδείξεις σου. Πουθενά δεν χρειάζεται να τις στείλεις, αρκεί να υπάρχουν, φυλαγμένες μόνο καλά να τις έχεις. Για κάθε ενδεχόμενο, ποτέ δεν ξέρεις, το ΄πε κι ο Ballard,  “ένα εκατομμύριο μέρες είναι το αύριο”.  

Ίσα ίσα χωράει στο κουτί κι ένα αντίγραφο της δήλωσης, ούτε την πρωτότυπη υπογραφή σου δεν χρειάζεται να δει πια κανείς για να πειστεί πως την αποδέχεσαι την προκύψασα διαφορά και οφειλή. Όπως κι αν συγκεντρώθηκαν και τα πραγματικά και το τεκμαρτά σου, την ώρα της λυπητερής πάντα ειλικρινής, νομοταγής υπήρξες και κερδισμένη και ξεχρεωμένη πλέον την έχεις κάθε τρόικας την εμπιστοσύνη. Τέχνη είναι όλα στη ζωή και σε όλα όλο και πιο καλός μπορείς με την εξάσκηση να γίνεις. Ακόμη και στο όσο περισσότερο κοροιδεύεις τον εαυτό σου, τόσο λιγότερο να τον προδίδεις.

“Ρίξε μια τελευταία ματιά πως είναι όλα στο σωστό κουτάκι και γράψε κάτι απ΄έξω να το ξεχωρίζουμε”.  

Έτσι είναι. Για πότε γίνονται τα κουτιά κουτάκια, χαμπάρι δεν παίρνεις. Kαι τι να γράψω δηλαδή?  Ναι, ο άνθρωπος όλα τ’ αντέχει, ο άνθρωπος είναι το ον που συνηθίζει στο καθετί, αυτός είναι νομίζω ο καλύτερος ορισμός του“? που γράφει ο Ντοστογιέφσκι στο  “Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων”?

Αν  είναι για να κερδίσεις μερικά ψίχουλα να πρέπει να επιστρατεύσεις και να  επισυνάψεις στο Ε1 σου το περιεχόμενα της βιβλιοθήκης του Κογκρέσο, του Λονδίνου μαζί με όσα εικάζεται πως περιείχε εκείνη της Αλεξάνδρειας, καλύτερα να συμπληρώσεις στο “λοιπές παρατηρήσεις” ένα φτηνό και πιασάρικο: «Στην πραγματική αγάπη θέλεις το καλό του προσώπου, στην ρομαντική αγάπη θέλεις το πρόσωπο», να ξεμπερδεύεις.


Έτσι κι αλλιώς, ένας ερασιτέχνης είσαι, τα είπαμε. Ένας ανίκανος φοροφυγάς, σεντς από κανέναν που να αξίζει παραπάνω από τις ενοχές γι΄αυτό που του έκλεψες ποτέ δεν πήρες, πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει αν εκτός από αληθινό σε καταγράψουν και ως ρομαντικό?  Πόσο παραπάνω, χωρίς διακανονισμούς και έκπτωση καμιά, μπορεί να σου βγει καθημερινά να πληρώνεις ?

Advertisements

4 thoughts on “taxis και ηθική

  1. Ναι,ποτέ δεν ξέρεις ποιος και πότε θα αρχίσει να σκαλίζει νύχτες τον κάδο σου..

    Κειμενάρα Mom, ♥

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s