art communication

 

Τον ξεκούραζαν οι κουβέντες τους για την τέχνη. Τα περισσότερα  emails, από τότε που τυχαία την είχε συναντήσει σ΄εκείνο το forum, κάτι τέτοιες κουραστικές μέρες τα είχαν ανταλλάξει. Παραπάνω από 200 μέσα στον τελευταίο μήνα.

Ο Ιούνιος ανέκαθεν τον εξαντλούσε. Απ΄όταν τυπικά έπαψε να είναι εκείνος ο εξεταζόμενος, η διαδικασία διόρθωσης των γραπτών και η διαπίστωση πως και φέτος ελάχιστα είχαν κατορθώσει να μεταφέρουν στα παιδιά, πέραν της σημασίας της παπαγαλίας στην επίτευξη των στόχων τους, ήταν το πιο ψυχοφθόρο όλης της χρονιάς.

“Μην το εισπράττεις τόσο απόλυτα”, συνήθιζε να του λέει.  “Το γενικό πλαίσιο των εξετάσεων, δεν δίνει την ευχέρεια να αποδείξουν τι πραγματικά αποκόμισαν από την διδασκαλία”.
Σαν “κορνίζα” έφτανε κάθε φορά στα αυτιά του αυτό το “γενικό πλαίσιο”, το επόμενο πρωί. Όταν μέσα σε όσα περικλείονταν στα ροκοκό  κάδρα των γραπτών αγωνιούσε να εντοπίσει κάποιο στοιχείο που να αποδείκνυε τις βαθύτερες επιρροές του κάθε δημιουργού, αν και ποτέ δεν μπήκε σε ουσιαστική αντιπαράθεση μαζί της γι΄αυτήν της την άποψη. Δικαιολογημένη ήταν. Διόρθωνε Φυσική κι εκείνος Νέα Ελληνικά.

6 μήνες περίπου, κοντά 1.000 emails. Στα πιο πρόσφατα, συνημμένες πάντα μερικές φωτογραφίες. Έξι μήνες και ενώ για το πόσο ταίριαζαν οι δυο τους απέφευγε να βγάλει οριστικά συμπεράσματα, πως οι παρέες τους θα τα έβρισκαν από την πρώτη στιγμή ήταν ήδη βέβαιος. Με τον ίδιο τόνο που οι κολλητοί του έλεγαν “ζήτα της και καμιά φωτογραφία, αν σου αρέσει και εμφανισιακά γιατί να μην την γνωρίσεις?”  άκουγε και τους δικούς της να την παροτρύνουν να κάνει το ίδιο “..για να μη νομίζει πως είσαι καμιά εξ΄ανάγκης φιλότεχνη και κουλτουριάρα επειδή δεν βλέπεται”.  

Άφησε και το σημερινό  slide show της να τρέξει μπροστά του ολόκληρο δυο τρεις φορές πριν το αποθηκεύσει κι αυτό μαζί με τα προηγούμενα, ξεχάστηκε ξανά για κανένα μισάωρο με τις γνώσεις της και τον τρόπο που μιλούσε για τους μεταμοντέρνους και καταπιάστηκε να βάλει μια τάξη στο σπίτι.

Τρεις εβδομάδες ήδη που κανένας δεν είχε ασχοληθεί με το παραμικρό εκεί μέσα. Η τελευταία από τις κοπέλες που κάθε Σάββατο έκανε σκοπό της ζωής της να τον σώσει από την σκόνη, είχε προτιμήσει κι αυτή σαν τις προκατόχους της να παραιτηθεί από το για ένα 20άρικο για έξι ώρες δουλειά να σπαταλά άλλες τόσες να τσακώνεται μαζί του για το αν η σωστή θέση των βιβλίων είναι στα ράφια κατά περιεχόμενο και ύψος ή σκόρπια  σ΄ολόκληρο το σπίτι. Αυτή ήταν μια συχνή διαφωνία και λόγος παραίτησης και για αρκετές από τις άλλες, εκείνες που ανεξαιρέτως αργιών και καθημερινών αναλάμβαναν κατά καιρούς να τον σώσουν από τα πάντα. Εκτός από τις περιπτώσεις που πρώτος προλάβαινε να παραιτηθεί όλων του των καλών προθέσεων, αντί για μερικές ώρες προσομοίωσης συντροφικότητας να αφιερώνει όλες τις υπόλοιπες σε προστριβές και καυγάδες για το πως όφειλαν να είναι ταξινομημένα αντικείμενα, πρόσωπα και καταστάσεις στα σπίτια και τα κεφάλια των ανθρώπων.

Σκούπισε, σφουγγάρισε και σκόρπισε τα βιβλία όσο πιο καλά μπορούσε. Όσο πιο ευανάγνωστα και ξεκάθαρα να μπορεί κάποιος να ακολουθήσει τις διαδρομές της διάθεσης και των σκέψεών του μέσα στο τριάρι. Ήταν από φύση του λιγομίλητος αλλά ευγενικός, να δυσκολεύει όσους συναναστρεφόταν δεν ήθελε.

Για τον Μπωντλαίρ μόνο, ούτε σήμερα ήταν απόλυτα βέβαιος αν η σωστή θέση του ήταν στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι ή στο τραπέζι της κουζίνας, όμως ήταν πολύ κουρασμένος για να κάνει κάτι παραπάνω από το να του αφήσει για συντροφιά τις 96 μικροσκοπικές σελίδες του De Profuntis, σ΄εκείνη την δερματόδετη κατακίτρινη πλέον έκδοση, από τότε που η “ΑΓΚΥΡΑ” στεγαζόταν στην Παπαρρηγοπούλου. Από τότε που στην Παπαρρηγοπούλου ανέπνεες ακόμη αέρα καθαρό και πριν αρχίσεις να τις ξεφυλλίζεις.

Γέμισε το ποτήρι του, άναψε ένα κερί από εκείνα που πολλές από τις κοπέλες και του Σαββάτου και των καθημερινών διαμαρτύρονταν για την ποιότητά τους και την μαυρίλα που άφηναν στους τοίχους και πάτησε ξανά το play στις φωτογραφίες της.

Tις τελευταίες μέρες, τον είχε απλόχερα ταξιδέψει σ΄ένα σωρό λατρεμένους προορισμούς και μνήμες του.
Την είχε δει να κυλιέται στο χορτάρι του Rodin, αγκαλιασμένη σφιχτά με μια από τις κολώνες της εισόδου του Prado, καθισμένη στο ταρατσάκι του Cafe Marly συντροφιά με μια ιλουστρασιόν έκδοση για την πτέρυγα Αιγυπτιακών εκθεμάτων του Λούβρου, με την ταμπέλα του μετρό “Musee d’Orsay” σαν νεοσουρεαλιστικό καπέλο να αρχίζει εκεί ακριβώς που τέλειωνε το κεφάλι της. Είχε θαυμάσει τα λεπτά της δάχτυλα να κάνουν τον γύρο του κόσμου της, να δείχνουν και να χαϊδεύουν με γνώση, οικειότητα και επίγνωση  δεκάδες ταμπελάκια, να αλλάζουν τον κόσμο του, να κάνουν τον Monet ..net, τον Pisanello ..Pisa και τον Hopper ..opper

Από το σαββατοκύριακο στην Μονεμβασιά“, είχε τίτλο το χθεσινό της show και το είχε παρακολουθήσει δέκα φορές.
Μια λήψη με τα πανέμορφα μάτια της να κόβουν τον βράχο στα δύο, το ποτήρι της πάνω σε μια από τις πολεμίστρες του κάστρου την ώρα που λογικά εκεί θα έπρεπε να ξεκουραζόταν ο ήλιος αλλά μάλλον περίμενε να του κάνει λίγο χώρο, το ένα πόδι της ακουμπισμένο πολύ ερωτικά στη βάση της προτομής του Ρίτσου.

Πιθανόν για την ποιότητα του κρασιού και να έπρεπε να αρχίσει να ανησυχεί πιο πολύ και από εκείνη των κεριών που αγόραζε, πάντως όταν απομάκρυνε εντελώς το χέρι του από το pause και πάτησε άλλη μια φορά play, τα πλάνα είχαν μεταμορφωθεί. Τώρα εναλλάσσονταν γρηγορότερα και όλα τους ήταν ακόμη πιο κοντινά, πεντακάθαρα. Απαλλαγμένα από κάθε ίχνος επεξηγηματικής σκιάς.

Τώρα την έβλεπε να προσθέτει λίγο νερό στο βάζο με τα ηλιοτρόπια του van Gogh, να δανείζεται με το θάρρος της αδυναμίας που του είχε ένα αχλάδι από τον Sezan και να του υπόσχεται πως αύριο μετά τη λαϊκή θα του το επιστρέψει, να προσπαθεί να ισιώσει λίγο τις πτυχές σ΄έναν χιτώνα του Rude, να μπερδεύει τα βήματα των κοριτσιών του Dega αλλάζοντας κάθε τόσο την μουσική με κάποιο κομμάτι από τους δικούς της αγαπημένους κλασσικούς. Την έβλεπε αγχωμένη να εξαργυρώνει στον γκισέ της αεροπορικής τα δωρέαν μίλια της για να πεταχτεί να συμμαζέψει τις πέτρες και να βάλει τις καρέκλες του Wallinger στην σωστή σειρά, να πατά “i feel lucky” στον photo editor για να τονίσει λίγο τις φιγούρες της Morisot και το  “shine” για να φωτίσει εκείνες του Poussin. Τώρα το πόδι της ακουμπούσε στην αντίθετη πλευρά του κάδρου και ο Ρίτσος μ΄ένα απλό rotate γυρισμένος κι αυτός, ατένιζε την άλλη πλευρά του πελάγους. Με τα μάτια πάντα κλειστά. Ο μόνος τρόπος που πολλές φορές σου αφήνεται διαθέσιμος, αν θες να βλέπεις ορίζοντα.

Κάπου ανάμεσα του φάνηκε πως πέρασαν και οι βιβλιοθήκες της. Στοιχισμένα όλα στα ράφια. Εκτός από την έκδοση για τα Αιγυπτιακά εκθέματα του Λούβρου που άστραφτε πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και αδύνατον να μην την παρατηρήσεις, ακόμη  και μόνο μέχρι το χωλ αν περνούσες την πόρτα της.

Ξαναγύρισε έντρομος ακόμη μια φορά στην αρχή, ελπίζοντας μόνο στο παρελθόν και την γερή του κράση. Είτε λάθος ποτό είτε λάθος άνθρωποι τον χτυπούσαν στο κεφάλι, η θολούρα του ποτέ δεν κρατούσε πολύ. Και αυτή την φορά η τάξη είχε σύντομα αποκατασταθεί. Ούτε ηλιοτρόπια μπουμπούκια για να φθάσουν με τις φροντίδες της να ενηλικιωθούν, ούτε μπαλαρίνες στο ξεκίνημά τους που έχαναν τον βηματισμό τους στα ακούσματά της. Όλα και πάλι κανονικά στη θέση τους κι εκείνη ξανά μπροστά, δίπλα, μέσα σε όλα.

“opper.. πολύ όμορφa ζουμαρίσματα, σ΄ευχαριστώ. Χωρίς αυτά, μόνο με τo γενικό πλαίσιο, θα σου έτρωγα περισσότερο χρόνο πριν πιστέψω πως τίποτα κοινό δεν έχουμε” της έγραψε, επισύναψε μια αγαπημένη του εικόνα από τον γεμάτο με άπλυτα νεροχύτη -κανένα απομεινάρι που μαρτυρούσε αληθινή επαφή με ανθρώπους δεν βιαζόταν ποτέ να εξαφανίσει κι όλα πολύ τα αγαπούσε- και πάτησε send, πλήρως απενεχοποιημένος.

Και για την συμπεριφορά του και για την ταλαιπωρία της αναβαθμολόγησης που πιθανόν θα γινόταν αιτία να υποστεί ο  μαθητής που το πρωί είχε βαθμολογήσει με σχεδόν άριστα το μέτριο σύμφωνα με τα τυπικά κριτήρια αξιολόγησης γραπτό του, μένοντας επί αρκετά λεπτά κολλημένος σε μια μόνο φράση, σαν φτιαγμένη από πλαστελίνη, που είχε βρει τρόπο να χωρέσει ανάμεσα σε όσα στεγνά και ξύλινα περιλαμβάνονταν στα λυσσάρια και τις σημειώσεις των φροντιστηρίων, αναπτύσσοντας τα περί των “Πανανθρώπινων μηνυμάτων της τέχνης“:
“Από τον τρόπο που οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στα έργα τέχνης, μπορείς να βγάλεις πολύ πιο ουσιαστικά συμπεράσματα για την πραγματική επιρροή που αυτά τους ασκούν, απ΄ότι από τις σχετικές θεωρητικές τους γνώσεις ……”. 

“Και μπροστά στην ιστορία παιδί μου και μπροστά στην ιστορία..” είχε μπει στον πειρασμό να σημειώσει με το  κόκκινο στυλό του. “..ο τρόπος που ο καθένας στέκεται και πατάει πάνω στην ιστορία, είναι δείγμα και στην δική σου πως θα φερθεί..” αλλά το βρήκε ανώφελο. Ακόμη κι αν μπορούσε να το διαβάσει ο άγνωστος μαθητής, χαμένο μελάνι. Σε κάτι τέτοια όσα φροντιστήρια και να κάνεις μόνο “αυτοδίδακτος” επιτρέπεται να γράψεις στο CV σου και μέχρι το επίπεδο που είναι των αντοχών σου το γραφτό, ολομόναχος  θα φτάσεις.

 

Advertisements

7 thoughts on “art communication

  1. Και θα επαναλάβω ……Φανταστικό!!!!!!!!!!! (Και να ΄ξερα ποιον είχες στο μυαλό σου όταν το έγραφες) 😉

    • με υποχρεώνεις να παπαγαλίσω:
      και στην φαντασία μας εκπτώσεις και κουρέματα? γιατί να είναι μόνο ένας/μία δηλαδή?? 😛

  2. έτσι..βγαλμένα απ’τη ζωή!ωραία το καδράρισες φιλενάδα!φιλιά πολλά κυκλαδίτικα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s