ο γιαλός

Έξω, ζεματάει ο τόπος.

Μέσα, ο καθένας βράζει στο δικό του ζουμί. Εκεί καίει και τους τόπους και τα καράβια του.

– Να κλείσουμε το παράθυρο και να ανοίξουμε τον κλιματισμό?
– Όχι όχι, όταν νυχτώσει. Να μπαίνει λίγος ήλιος και αέρας.

Κι ας καίνε. Να του θυμίζουν το νησί του μόνο.
Ξέρεις, οι τελευταίοι άνθρωποι που από τον τόπο τους δεν ταξίδεψαν για πουθενά παρά μόνο για αρρώστια έφτασαν μέχρι την μεγάλη πολιτεία, είναι ακόμη ανάμεσά μας. Πεταμένοι κάπου εκεί. Κάπου ανάμεσα στις τεχνολογίες μας και τις εκμηδενισμένες αποστάσεις. Σκόρπιοι μέσα στα συστήματα υγείας, πρόνοιας, αξιών μας. Κουκίδα έγνοιας, μέσα στην αγωνία για το μεροκάματο που δεν είναι εποχές να χάνεται και ως και τα παιδιά τους εξαναγκάζει να μην είναι εδώ στο επισκεπτήριο.

Το πιο σπουδαίο που μπορείς να κάνεις για κάποιους απ΄αυτούς κάτι τέτοιες μέρες δεν είναι ούτε οι κομπρέσες, ούτε η δροσιά, τα ελαφρά γεύματα και τα πολλά υγρά. Αρκεί και μόνο να αναφέρεσαι στον εαυτό σου στον πληθυντικό. Σαν εκτός από εσύ να είσαι και τα παιδιά και το νησί και η βάρκα τους μαζί, που τέτοια εποχή δεν έπρεπε να είναι αραγμένη μέρα νύχτα με τα δίχτυα σκεπασμένα, μίλια μακριά τους.

– Να τραβήξουμε έστω λίγο τις κουρτίνες? Καίει ο ήλιος σήμερα.
– Όχι όχι, όταν νυχτώσει.

Όταν νύχτωσε, τον βρήκα ξαπλωμένο στο πλάϊ με τα μάτια κλειστά και το ένα χέρι στο μέτωπο, να τραγουδάει.
“…στο γιαλό μη κατεβείς κι ο γιαλός κάνει φουρτούνα και σε πάρει και διαβείς…
κι αν σε πάρει που σε πάει…” 

Δεν άκουσε πως κάποιος μπήκε, ούτε ακούει ούτε ανασαίνει πια καλά.

Ο διπλανός, ξαπλωμένος κι αυτός γυρισμένος προς στην πλευρά του με στηριγμένο το κεφάλι στην παλάμη, μου έκανε νόημα να μη μιλήσω, να μην τον διακόψω.

“…μη μου στέλνεις γράμματα γιατί γράμματα δε ξέρω και με πιάνουν κλάματα…
…γιατί γράμματα δε ξέρω και με πιάνουν κλάματα…” 

Πέρα για πέρα λαθεμένη διάγνωση. Το μυαλό τους στήριζαν και υποβοηθούσαν και οι δυο όχι το κεφάλι τους.

Στήριξε και υποστήριξε κι εσύ με το δικό σου χίλιες ιστορίες για όσα έβλεπε κι άκουγε, καμιά δεν θα δυσκολευτώ με πέντε έξι λέξεις να σoυ γκρεμίσω, δουλειά μου είναι.
Το νησί δεν θα το ξαναδεί.

Ωραία δουλειά διαλέξαμε. Να μάθουμε γράμματα για να γκρεμίζουμε τις ιστορίες και να κόβουμε τα τραγούδια των ανθρώπων κι ούτε κλάματα να μας πιάσουν να δικαιούμαστε. Ούτε αυτό να μην επιτρέπεται να προλάβουμε, τρέχοντας από τραγούδι σε τραγούδι.


“Ο παππούς είχε ταξιδέψει πουθενά αλλού εκτός από την Σμύρνη στην Θεσσαλονίκη?” πήρα τη μάνα μου να ρωτήσω όταν πια έβγαλα τα παπούτσια μου, όταν νύχτωσε και για μένα.
“Όχι ποτέ. Από εκεί εδώ έφθασε, εδώ έμεινε. Πως σου ήρθε τέτοια ώρα, αξημέρωτα?”

Μπορεί αυτό να φταίει και για πολλά από τα άλλα. Που ούτε το βάζει ο νους σου πόσο αλλοιώτικα πράγματα μπορεί να είναι για τον καθένα ακόμη και μερικά από τα πιο καθολικά αποδεκτής ερμηνείας λήμματα.  “Η ζέστη”, “ο ήλιος”, “οι θάλασσες”, “κουράστηκα”, “πότε νυχτώνει”.


(αφιερωμένο  και σ΄αυτόν και  σ΄έναν άλλον παππού, σαν ευχαριστώ για τα γλυκά που βρήκε τρόπο να μου στείλει υποχρεωμένος  για ένα τίποτα που θεώρησε σπουδαίο και που αυτές τις καυτές μέρες, εκεί στον τόπο του, με τους ανθρώπους του, κάνει βόλτες και ψαρεύει με την βάρκα)

Advertisements

14 thoughts on “ο γιαλός

  1. Ποίημα Mom !!
    “Πληθυντική η σχέση ποιήματος και ανάγνωσης, ποίηση της ψυχής. Ασώματος. Αιωρουμένη. Πέφτει ως ευεργετική βροχή στην ξεραμένη γη να την ποτίσει.”

    • απλά και μόνο, όπως έλεγε κι ο Μπρασένς, αγαπημένος του αληθινού ποιητή, “Δεν είναι ανάγκη να είμαι ο Ιερεμίας για να μαντέψω τη μοίρα που μου έχει γραφτεί”..

  2. πολύ τρυφερό ΜW.όταν γράφεις ιστορίες απ’το νοσοκομείο, σκέφτομαι με μια ανακούφιση ότι τουλάχιστον έχουν εσένα εκεί κοντά τους (και ίσως κάποιους λίγους ακόμα σαν κι εσένα..)
    καλημέρα χχχ

  3. συνταγογράφηση για την ψυχή μας. τι να πιάσουν μπροστά της τα κοντρολόκ και τα καρντέρ…

    • σ΄αυτά δεν βρίσκεις τόσους να μοιραστείς την ιδίαν συμμετοχή. υποχρεωτικά προσαρμόζουμε τις δραστικές ουσίες στις ανάγκες των χαλεπών καιρών μας..

  4. Ανοιχτό παράθυρο,ναι.Γιατί μόλις κλείσει χάνουμε την ανθρωπιά μας,την ψυχή μας.Κι επομένως η ζωή χάνει την αξία της.Ζηλεύω τον παππού.Κι ας είναι άρρωστος,φτωχός,αγράμματος.Γιατί,σε πείσμα όλων των φοβερών μας τεχνολογιών,βρίσκεται σε άμεση επικοινωνία και επαφή με τον τόπο του,απλώς και μόνον μέσα από αυτό το ανοιχτό παράθυρο.
    Πήραμε τη ζωή μας λάθος.Χωρίς τελεία κι άνω τελεία-μ΄ερωτηματικό ίσως.

  5. αγαπησιάρικο και ζεστό, η δική του ζέστη ξεπερνάει αυτή της μέρας

    όμορφες ιστορίες, όμορφων ανθρώπων 🙂

    • όμορφες γλυκές κουβέντες από γλυκά καραγκιοζάκια (γλυφιτζούρι παιδικό μου θυμίζει το όνομά σου) 🙂

  6. Έχοντας ταξιδέψει τελευταία απ’ το νησί, με ντακότα ή μ’ ελικόπτερο του ΕΚΑΒ, δυο δικούς μου ανθρώπους, θέλω να σου πω ότι δεν είναι μόνο συγκίνηση αυτό που νοιώθω. Ούτε μόνο θυμός. Είναι λίγο ανακατεμμένο.
    Έχοντας όμως ανοίξει πολλά συρώμενα παράθυρα ως τώρα και τραβήξει δεκάδες κουρτίνες, θέλω να προσθέσω ότι νησί μας είστε ο ένας Άνθρωπος σε κάθε όροφο που θα σκύψει να μας δώσει την ελάχιστη πρέπουσα προσοχή και θα ‘ναι μαζί και μια ανακούφιση, ως να τελειώσει η βάρδια του κι ως να ξανάρθει πάλι.
    Οι ροβινσώνες μάθαμε πια να επιβιώνουμε παντός …νησιού. Συχνά μας αρκεί μια νησίδα. Αξιοπρέπειας να την πεις; Ανθρωπιάς; Κι άλλοτε όπως το ‘πες μας αρκεί να μπορούμε να κρατάμε το μυαλό μέσα στο κεφάλι μας.
    Αλλά γι αυτό δεν χρειάζεται να είσαι από νησί, ούτε κι αταξίδευτος.
    Moment, με τούτα και με κείνα, φύσηξε στο νησί. Κάποιοι ήδη διαμαρτύρονται. Τους χαλάει το χτένισμα ο βοριάς…
    Να σαι καλά κι εσύ και οι στιγμές σου!

    • Δημήτρη είναι κάμποση ώρα που τις κοιτάζω αυτές σου τις γραμμές και ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω. δεν θέλω να τις “χαλάσω”. ούτε κι αν η δική μου η συγκίνηση είναι πιο μεγάλη από την χαρά μου ξέρω. που θα μείνουν εδώ αυτές οι γραμμές για πάντα. παρηγοριά στην μοναξιά όποιου άλλου πέσει τυχαία πάνω τους. απ΄ όλους όσους με αεροδιακομιδές, το ΕΚΑΒ ή σέρνοντας έφτασαν ποτέ σ΄έναν ανήλιαγο θάλαμο, απ΄όσους από μας κι ας βρίζουμε και ας σιχτιρίζουμε χίλιες φορές τη μέρα, δεν βλέπουμε την ώρα να ξαναρχίσει η βάρδια. να “ξανάρθουμε” πάλι..

      πολύ σ΄ευχαριστώ κι όταν κατέβω στο νησί χρωστώ κέρασμα για τούτες τις στιγμούλες. εκεί. στον γιαλό. κι ας φυσάει όσο θέλει. κάποιους ποτέ δεν θα μας νοιάξουν τα χτενίσματα..

  7. Κάποτε στα χρόνια τα παλιά , οι γυναίκες έσταζαν belladona στα μάτια τους , για να γίνονται μεγάλα και υγρά κι έτσι να φαντάζουν … όμορφες …
    Είχα πάντα μεγάλα μάτια (απ’ τα γονίδιά μου) , έγιναν τώρα και υγρά (απ’ το γραπτό σου αυτό) …
    Κούκλα έγινα …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s