rock corn

Το αδιαχώρητο. Στριμωξίδι, φώτα, ψαλμωδίες από τα μεγάφωνα, συνθετικά και νάϋλον που πουλιούνται για βαμβακερά, “γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης” από το λούνα παρκ, μυρωδιά πλαστικού που αγοράζεται για δέρμα, τρίφτες για λάχανο και μερικοί αστυνομικοί να εκτρέπουν την κυκλοφορία και τα κορναρίσματα μακριά από το βουιτό που σκορπούν οι γεννήτριες.

Κάτι περίπου σαν the end στο έργο του καλοκαιριού έχει καθιερωθεί πια η βόλτα μας σ΄αυτόν τον χαμό. Σαν ανάμεσα στους πάγκους, το κιτς και την βαβούρα να ψάχνουμε κάθε χρόνο κάτι από την αλμύρα των πανηγυριών του δεκαπεντάγουστου στο νησί, πριν  καταλήξουμε στο τσιπουράδικο του Λευτέρη για τον επίσημο “καλό χειμώνα”, ευκολότερα να μας κατέβει ότι οι Αύγουστοι δεν ταριχεύονται. 

Πέρασε ώρα πολύ μέχρι να καταλάβουμε πως κάτι φέτος έχει αλλάξει και τι ακριβώς εννοούσε εκείνη που κάποια στιγμή δίπλα μας, παζαρεύοντας δυο ανατομικά μαξιλάρια, είπε στον μικροπωλητή “επιτέλους ξεβρώμισε ο τόπος“. Χρειάστηκε να διανύσουμε ολόκληρο τον έναν από του δυο δρόμους που κάθε χρόνο εκτείνονταν οι πάγκοι, να βρεθούμε όλοι στο προαύλιο της εκκλησίας που πάντα δίνουμε ραντεβού αν χαθούμε, για να εντοπίσουμε την διαφορά. Ο δεύτερος δρόμος ήταν άδειος, θεοσκότεινος. Φώτα, φασαρίες και παζαρέματα σταματούσαν φέτος κάτω από τα μεγάφωνα,  τερμάτιζαν στο κήρυγμα του ιερέα που η φωνή του αντηχούσε σε κάμποσα τετράγωνα ..”Εμείς οι χριστιανοί δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε από την κρίση.  Έχουμε την πίστη μας.. Και με πολλά θα περάσουμε και με λίγα θα περάσουμε..” 

Ολοφάνερο. Από την κρίση δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν οι χριστιανοί, μόνο από τους σκουρόχρωμους, τους αλλόθρησκους. Γι΄αυτό και φέτος ούτε ένας ξένος μικροπωλητής, άφαντα όλα όσα παράνομα εισάγονται και διακινούνται υπό της ευλογίες του κράτους που όλως τυχαίως κοιτάει αλλού την ώρα της εισαγωγής, ίχνος από φιρμάτες μαιμούδες.

Πρώτη σκέψη, πως ίσως οι ίδιοι το επέλεξαν μετά τα επεισόδια και τα ξεκαθαρίσματα των αρίων τον τελευταίο καιρό σε λαικές αγορές, παζάρια. Μια ζωή αδιόρθωτες οι πρώτες σκέψεις. Πάντα να δικαιολογήσουν αρχικώς τα αδικαιολόγητα κι από την αμέσως επόμενη να ηττηθούν κατά κράτος. 

Αδύνατον να αντιδράσει ποτέ τόσο μαζικά, τόσο καθολικά, ο φόβος. Απλώς, “ο Δήμος αρνήθηκε να δώσει φέτος άδεια σε οποιονδήποτε ξένο ακόμη κι αν διέθετε νόμιμα χαρτιά..” πιστοποιεί την επόμενη σκέψη όλων μας ένας κουστουμάτος έτοιμος να ακολουθήσει την περιφορά της εικόνας και τους λόγους του Κυρίου περί αδυνάτων, αγαπάτε, αλλήλους και λοιπές λεπτομέρειες.  Μέλος του δημοτικού συμβουλίου ίσως, ενός συμβουλίου που αμέσως μετά από αυτή την απόφαση καταχώρησε στα πρακτικά του μια άλλη για “ανάθεση έργου πεζοδρόμησης και αλλαγής πλακιδίων κλπ κλπ, ποσό ευρω ….χιλιάδες”.  Έργο υπερκοστολογημένο τόσο ώστε να περισσέψουν και τα δέοντα για όλους τους υπογράφοντες. Ίσως. “Και πολύ καλά έκανε, παράγινε πια..” απαντά ο συνομιλητής του, “..όχι απλώς καλά, άγια έκανε” επαυξάνει ένας ηλικιωμένος που μπαίνει στην κουβέντα.

Έτσι. Μόνον έτσι μπορεί να αντιδράσει ο φόβος. Οριοθετώντας σκέψη και δράση στα όρια του κάθε “παράγινε“. Το “παρακάναμε” λίγο πιο κάτω, δεν τον αφορά.

Ούτε αυτά τα υπερκοστολογημένα τον αφορούν, ούτε τα μαύρα κάτω από το τραπέζι για να εισαχθούν πίσω από την πλάτη των τελωνειακών στο κοντέινερ με ένδειξη “ιατρικό υλικό”  οι μαιμούδες, ούτε πως ο αλλόθρησκος πίσω από την ταμπέλα “ό,τι πάρεις ένα ευρώ” είτε πουλήσει εκατό είτε χίλια ένα εικοσάρικο θα πάρει από τον εισαγωγέα διακινητή που έχει ξαμολύσει την απόγνωση μερικών τέτοιων κάθε μέρα και σε άλλη λαϊκή αγορά, μαζί με μερικούς ακόμη σε φανάρια και πλατείες, ούτε που με το να βγάλεις τις πληρωμένες ντουντούκες σου στα παράθυρα των οκτώ να διαλαλούν πως έπιασες έναν τέτοιο εισαγωγέα και λαθροκινητή προιόντων και ανθρώπων μια φορά στο τόσο,  δεν θα γίνεις ποτέ στα μάτια της ιστορίας παραπάνω αξιόπιστος. Εσύ ο χριστιανός με το σημαιάκι κονκάρδα στο πέτο, με το σημαιάκι πάνω στα καλαμπόκια που πουλάς, με το σημαιάκι καλά κρυμμένο μέσα σου, εσύ που ψάχνεις την πιο βολική θέση για να απλώσεις τον τροφαντό σου κώλο και τα ανατομικά μαξιλάρια σου, τίποτα να μην ταράξει τον ύπνο σου, ανάμεσα στους καλούς λευκούς  ξένους που σε δανείζουν ευρώ και παραμύθι και στους κακούς σκούρους που από σένα τα δανείζονται.

Στη διαδρομή μέχρι το τσιπουράδικο άχνα δεν έβγαλε κανείς, τι να πεις, κάποτε τελειώνουν και οι δικαιολογίες και οι παρηγοριές, μόνο ο ήχος από τα χέρια μέσα στα σακούλια με το ποπ κορν ακουγόταν και που μόνο ποπ δεν είναι πια. Στριγγλίζει το αυτοκόλλητο “made in greece” επάνω στη σακούλα και τα στεγνώνει κι άλλο στο στόμα, ξεραίνει κι άλλο τον λαιμό.

“Καλώς τα παιδιά, έξι είμαστε?” ρωτάει στην πόρτα ο Λευτέρης, ξερό και το “ναι, έξι”, τα υπόλοιπα τα κρατήσαμε για μας. Σαν το γλυφιτζούρι κοκοράκι στην τσέπη που το κρατήσαμε μήπως και μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού, μακριά από τις σημαίες, τα μεγάφωνα, τις ψευδαισθήσεις πως ποτέ ανασταίνονται οι Αύγουστοι και την ταχύτητα που πια συρρικνώνει τις παρέες μας πιο γρήγορα από τους μισθούς και τα αφορολόγητα, αποκτήσει λίγη γλύκα.  Ε ναι έξι φέτος, οι άλλοι τρεις ήδη μετανάστευσαν.

Ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο τσίπουρο, ένα τσιγγανάκι όχι παραπάνω από έξι χρονών ακούμπησε στο τραπέζι ένα μάτσο τριαντάφυλλα. Της τα αγοράσαμε όλα για ένα δεκάρικο, απόδειξη δεν μας έδωσε. Το άρπαξε με τα μάτια γεμάτα έκπληξη, “ευχαριστώ ρε εσείς, ευχαριστώ..” είπε κι εξαφανίστηκε. Και ξαφνικά, μπορεί ακόμη παραμονή της αγάπης, της σοφίας και της πίστης τους να μην ήταν, αλλά έγινε λίγο από παραμονή της ελπίδα μας. Έστω λίγο.
Δεν αντέχουν όλες οι Κυριακές να τα βάλεις όλα κάτω και να προσποιηθείς πως βρήκες άκρη. Σε μερικές για να σωθούν αρκεί ένα “ευχαριστώ ρε” , δυο τσίπουρα κι ένα “καλό χειμώνα”. Αν όντως είναι αλήθεια ή όχι εκείνη η βρώμα της ιστορίας ότι ξοφλήσαμε, άστο, από Δευτέρα πάλι.   

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s