μέρες σαν διαγώνισμα

Δευτέρα και με το που μπαίνεις, όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα.

1η ώρα γκρίνια, 2η ώρα μουρμούρα, 3η ώρα κι άλλη γκρίνια και ούτε ένα απρόβλεπτο κενό μέχρι το τέλος της ημέρας. Μούτρα κατεβασμένα, πόσα ακόμη θα μας κόψουν, πότε θα μας πληρώσουν, εφημερίδες που  στο δεκάλεπτο πετιούνται με αγανάκτηση στο καλάθι των αχρήστων.

Ανακατεύω τον καφέ που πια κρυώνει στις πρώτες γουλιές και συνεχίζω να μην συμμετέχω στην κουβέντα. Λευκή σημαία, λευκή κόλλα. Προτιμότερο από το να ρισκάρεις την λάθος απάντηση. Γιατί αν πεις, “είδα κι όταν δεν μας τα έκοβαν, είδα κι όταν μας πλήρωναν στην ώρα τους εφημερίες και υπερωρίες τι τα κάναμε, δίπατα, τρίπατα, ζάντες αλουμινίου και σπίτια γκαρμπονιζέ από το ΙΚΕΑ ε καλή τύχη τώρα στην συναρμολόγηση λοιπόν”, θα έχεις κοπεί στο βλέμμα τους πριν ακόμη βγουν τα αποτελέματα. Γιατί όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι λέει η εκφώνηση και είσαι παραπάνω κι από σίγουρα εκτός θέματος αν κάτσεις να αναρωτηθείς και να αναλύσεις μήπως κι όταν λέμε όλοι θα έπρεπε να εννοούμε όλοι εμείς.

Η Ξ πετάγεται έντρομη στη μέση της κουβέντας και των αναθεμάτων περί παιδείας, υγείας και κράτους πρόνοιας, “πω πω ξεχάστηκα οχτώ η ώρα” και αρπάζει το τηλέφωνο, να πάρει το παιδί που σπουδάζει στην Αγγλία. Να τον ξυπνήσει, μήπως και δεν πάει έγκαιρα στην σχολή, γράφει σήμερα.
H επόμενη γουλιά καφέ έχει την γεύση εκείνου του  απογεύματος στο νησί, στο ταβερνάκι της Ειρήνης. Η τηλεόραση είχε ξεμείνει ανοιχτή σε μια από τις παραολυμπιακές πισίνες του Λονδίνου.  Δυο πιτσιρικάδες με τα μαγιώ να στάζουν ορμούσαν κάθε τόσο στο τραπέζι των γονιών τους,  “ποιός κερδίζει?” ρωτούσαν, άρπαζαν στα όρθια δυο πατάτες και μια βιαστική απάντηση και ξανάτρεχαν να προλάβουν το καλοκαίρι τους. Στους βατήρες, οι πετσέτες ήταν έτοιμες για αυτούς που θα τις έπιαναν με τα δόντια για να βγουν από το νερό και η σκέψη πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της παιδείας μας είναι πόσο ανίκανη στάθηκε να απομονώσει την έννοια του “κέρδους” από εκείνη της “νίκης”, πως από τίποτα δεν έχει κατορθώσει να το απομονώσει και πως κάποτε αυτό θα ΄πρεπε να είναι το βασικό αίτημα απεργιών και καταλήψεων, έγινε μερικές μηχανικές νυχιές στο χάρτινο τραπεζομάντηλο. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πρόχειρο μολύβι, το διαγώνισμα δεν σταματά και το ΄χεις παρατηρήσει πως άθικτα τραπεζομάντηλα δεν αφήνει πια πίσω του κανείς?

Προχθές κατεβαίνοντας, βρήκα στην εξώπορτα της πολυκατοικίας κολλημένο ένα χαρτί, “παρακαλώ κλειδώνετε τις νύχτες“. Χαμπάρι δεν είχα πάρει πως τις είχαμε ξεκλείδωτες και πολύ δύσκολο θέμα για να γράψεις εντελώς απροετοίμαστος. Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο προσπαθούσα να θυμηθώ τις οδηγίες και τις συμβουλές του φροντιστηρίου της έκθεσης. Τότε. “Ανατομία σκέψεων” για εμάς του πρακτικού. “..Πρόλογος – κύρια ανάπτυξη – επίλογος – μια γενική ιστορική αναφορά για το θέμα σας η ιδανική εισαγωγή ή κλείσιμο του κειμένου”. Κίνηση πια στο δρόμο τα πρωινά δεν έχει. Με τόσους χιλιάδες ανέργους και την τιμή της βενζίνης στα όρια της εργατοώρας, αν έχεις ακόμη κάπου να πας, πας γρήγορα. Μια αράδα όλη κι όλη πρόλαβα να σημειώσω στο πρόχειρο, πριν φανεί μπροστά μου ο γκρίζος όγκος του νοσοκομείου. “Το πρωί που το ίδιο θα μας παρακαλέσουν και οι μέρες, καθόλου δεν θα εκπλαγώ“.

Xθες, την ώρα που αποφάσισα να κλείσω όλες τις οθόνες,  τίποτα άλλο να μην μάθω,  για κανενός την ιερή εξέταση να μην ενημερωθώ, θυμήθηκα εκείνον τον μισοτελειωμένο Van Gogh. Ξεχασμένες ασκήσεις επιμονής και υπομονής. Παραπάνω από τρία χρόνια  τυλιγμένος με νάϋλον, χωμένος κάτω από το κρεβάτι. 1000 περίπου κομμάτια ομορφιάς ήδη στη θέση τους και τα υπόλοιπα 200 στα σακουλάκια, χωρισμένα κατά απόχρωση, να αναζητούν προορισμό. Το έβγαλα και το τέλειωσα μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες. Καμιά άσκηση υπομονής δεν πάει χαμένη, αρκεί να θυμάσαι σε ποιο σκονάκι είχες κρύψει τα χρώματα, την ομορφιά.
Σήμερα σκέφτομαι να πάω να αγοράσω ένα καινούργιο. Θα δείξω στην πωλήτρια την “Επιμονή της Μνήμης” του Dali κι εκείνη θα μου πει πως το μόνο που υπάρχει διαθέσιμο σε τέτοιες διαστάσεις είναι το “Μαύρο Τετράγωνο” του Malevich. Καμιάς άσκησης το θέμα πια δεν διαλέγεις και που να βρεις και στις μέρες μας βιτρίνες χωρίς εκπτώσεις. Γιατί όταν λέμε μαύρα όλα, εννοούμε όλα. Γιατί και η γνώση και η επίγνωση και η μνήμη μας, όλες κάτω από τη βάση όταν απουσιάζουν τα μαύρα τετράγωνα.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s