οι τουλίπες

Ήταν πραγματικά πανέμορφη η πιο αγαπημένη της γάτα. Λατρεία έσταζε το στόμα της και για τις άλλες δυο όταν μιλούσε, μα εκείνη μόνο ήταν “η Κούκλα της..”.

Κάθε που καταπιανόταν με το σπίτι,  από αυτές πάντα ξεκινούσε. Tα καλάθια, τα μαξιλάρια τους στον καναπέ, όλα να αστράφτουν. Τα πιάτα και τα χαλάκια τους στην αυλή, χλωρίνη πρώτα μύριζαν μετά γατοτροφή.

Πρώτη της σκέψη κάθε φορά που έπρεπε να λείψει, σε ποιον από την γειτονιά θα άφηνε το έξω κλειδί και με τις ώρες να του εξηγεί τι έπρεπε να κάνει. Φαγητό, νερό κι αν ήταν χειμώνας, κάθε μέρα να μην ξεχνά να ελέγχει αν το παραθυράκι της κουζίνας  είναι μισάνοιχτο, τα βράδια να μπαίνουν μέσα για να κοιμηθούν.

Οι αδέσποτες μέχρι τα πιάτα έφταναν, το παράθυρο δεν το είχαν ανακαλύψει. Νηστικό και διψασμένο δεν σε χωράει ο τόπος πουθενά, χορτάτος όλο και κάπου θα βρεθεί να περάσεις την νύχτα.

Δεν την πείραζε που έτρωγαν κι εκείνες. Οι περαστικές. “Όλα ζωντανά κι όλα χρήσιμα είναι” έλεγε, “αυτές κυνηγούν και κανέναν ποντικό οι δικές μου είναι καλομαθημένες”. 

Έφταναν εποχές που πάνω από δέκα γατιά μοιράζονταν μαζί με τα δικά της την τροφή, τον ήλιο, λίγη ζεστασιά πάνω στις κουρελούδες και την ανθρώπινη παρουσία κι ακόμη και στις περαστικές είχε δώσει όνομα,  ακόμη και την Μουντζούρα, την Χιονάτη και τον Πειρατή με το ένα μάτι χάϊδευε καμιά φορά κι ας μην ήταν όμορφα σαν τα δικά της,  οι παλιές σκεπές με τα κεραμίδια είναι γεμάτες ποντίκια.

Τόσα γατιά και νιαούρισμα νεογέννητου δεν είχε ποτέ ακουστεί στην αυλή. Εκείνος ο παλιός κουβάς από χρώμα πλαστικό σε κανέναν ποτέ δεν μίλησε. Σε κανέναν δεν είπε πως μέσα του και σε πέντε δάχτυλα νερό έβαζε τον άντρα της να πνίγει όλα τα νιαουρίσματα και κανένας ποτέ δεν την ρώτησε τι ακριβώς εννοεί κάθε φορά που με την Κούκλα της αγκαλιά έλεγε σε κάποιον “Τα λατρεύω. Τα λατρεύω και μακάρι όλα να μπορούσα να τα κρατήσω”.
Τι παραπάνω να διευκρινίσεις όταν κάποιος λέει “λατρεύω” και τα καλοκαίρια στο πεζοδρόμιό του κάνουν παρέλαση οι πήλινοι κεσέδες γεμάτοι δροσερό νερό για τα “καημένα“.

./..

“..Πριν περίπου δύο μήνες απευθυνθήκαμε σε μία φιλανθρωπική οργάνωση για τρόφιμα, τους είπαμε ότι είμαστε από το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών. Εκ των υστέρων καταλάβαμε ότι εκείνοι δεν κατάλαβαν ότι «διεμφυλικός» σημαίνει τρανς και όταν συναντηθήκαμε με κάποιον υπεύθυνο και τους εξηγήσαμε ότι έχουμε τρανς άτομα άπορα που αδυνατούν να έχουν την καθημερινή τους τροφή μου απάντησε το εξής καταπληκτικό: «εμείς δίνουμε τρόφιμα σε παιδάκια και γέροντες, εμείς φροντίζουμε ανθρώπους», «ανθρώπους» μου επανέλαβε εμφατικά.
Δεν θα ήθελα να σας περιγράψω τι ακολούθησε… το συμπέρασμα εδώ είναι ένα: στην πραγματικότητα αυτό που αμφισβητείται στα τρανς άτομα είναι η ιδιότητα άνθρωπος. Έχουμε λοιπόν την εξίσωση τρανς ίσον πορνεία ίσον περιθώριο ίσον μη άνθρωπος..” 

Κάτω από τον τίτλο “Η επιτομή του ρατσισμού”  το βρήκα κάπου παραπεταμένο και εκατό φορές τον διάβασα. Σαν κάτι να ΄λειπε,  σαν να ΄ναι πιο βαθύ ακόμη αλλά και πόσο πιο βαθιά να ψάξεις, πόσο πιο πολύ να τις προσδιορίσεις τις επιτομές όταν η ταμπέλα λέει “Φιλανθρωπικό“.

./..

Προχτές, ξεσκονίζοντας την βιβλιοθήκη, έπεσε πάλι μέσα από το “Ο εαυτός και οι άλλοι” εκείνη η τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα από το caffe Sant’ Eustachio. Μέχρι και η μπλε στάμπα του λογότυπου έχει ξεθωριάσει, μόνο ο βιαστικός γραφικός χαρακτήρας αντέχει. “Σε θέλω γι΄αυτό που είσαι που δεν είσαι αυτό που θέλω το μικρότερο κακό”. Ανεξίτηλος. Σαν τότε. Το ίδιο βιαστικός, το ίδιο γραφικός.

Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν σου απάντησα με αυτήν σε ένα απ΄όλα σου τα γράμματα που ρώταγαν “γιατί?”. Γιατί σ΄άφησα να πιστεύεις ότι δεν πίστεψα πως αληθινά το ένοιωθες. Γιατί πίσω από το μουσκεμένο τζάμι του ταξί την τελευταία φορά, ένα άηχο “σ΄αγαπάω” μόνο σου είπα κι όχι “αρκεί που το ένοιωσες κι ας μην το μπόρεσες, δεν είναι κι εύκολο να φεύγεις κάθε τόσο“.

./..

Τελευταία, όλο και πιο συχνά βλέπω ένα όνειρο.

Πως φυσάει δυνατά και την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να ανεβαίνει πάνω από τους Keukenhof Gardens, μέσα από το ποτάμι ξεπετάγονται και φυτρώνουν λέξεις, αριθμοί, μορφασμοί, έννοιες. Παίρνουν την θέση των βλαστών και των λουλουδιών από τις πολύχρωμες τουλίπες και μέχρι το ηλιοβασίλεμα  αλλάζουν θέσεις, γελάνε και τσακώνονται  ποιο θα φτάσει πιο ψηλά, ποιο αντέχει περισσότερο στην δύναμη του αέρα.
Κι όταν αρχίσει να νυχτώνει, την ώρα που οι αληθινές τουλίπες κλείνουν τα πεταλά τους, εκείνα ψαρεύουν από τον βυθό του ποταμού τα πιο καλά τους εισαγωγικά κι αγκύλες, τις πιο γλυκές τους προφορές, φοράνε τα bold τα  πιο προκλητικά τους  και παίρνουν τον δρόμο για τα κανάλια της πόλης. Στήνονται στην σειρά κάτω από τα φώτα. Σαν τα κορίτσια στα κλουβιά. Μέχρι όπου φτάνει το μάτι σου κόσμος και στολίδια, προθέσεις και αντοχές.
Στο ίδιο κλουβί μπροστά, κάθε νύχτα, η πιο μεγάλη ουρά. Ανάσα δεν παίρνει, ούτε αχνά δεν προλαβαίνεις να την διακρίνεις ολόκληρη στην βιτρίνα. Δυο τρία αποσιωπητικά το πολύ πολύ να πάρει το μάτι σου και μέχρι να μπει έχει ξαναφύγει. Από το πλήθος μόνο καταλαβαίνεις πως στέκεσαι στην σωστή σειρά κι από τους ψιθύρους και τις γκρίνιες που ακούς από τις άλλες, στα διπλανά τα τζάμια, όσο διορθώνουν τα κραγιόν τους, μια μπούκλα που πετά από τον τίτλο τους και με λίγο italic μανό  μαντάρουν τις σκισμένες ερμηνείες τους.  “Ό,τι και να βάλουμε, όλοι την αγάπη θα θέλουν πιο πολύ απ΄όλες μας να ξεσκίσουν”. 

 

 

Advertisements

4 thoughts on “οι τουλίπες

  1. Η μάνα μου (πριν από 50+ χρόνια) , την υπόθεση “κουβάς για τα λατρεμένα” την είχε ανάγει σε … επιστημονική πράξη . Είχε αντικατασταστήσει το νερό στον κουβά με ένα πανί και μπόλικο … αιθέρα (μπορούσε και τον προμηθευόταν γιατί ήταν νοσοκόμα) , όπου τύλιγε τα νεογέννητα λατρεμένα και …”κοιμούνται αγάπη μου και έτσι κοιμισμένα “φεύγουν … δεν καταλαβαίνουν τίποτα … και σταμάτα να κλαις , δεν έχουμε λεφτά για παραπάνω γάτες”
    http://silia.wordpress.com/2010/10/04/
    ——————————————————
    Όσο για τα υπόλοιπα , δεν σχολιάζω … Δεν μπορώ να σχολιάσω … Μπούκωσα … και ελαφρά βούρκωσα … Όλα , κάτι πικρό μου θυμίζουν .

    • πάρε τώρα ένα φιλί να εξιλεωθώ για το μπούκωμα και μια σοκολάτα ρόφημα για την πίκρα. είναι και η ώρα που κλείνουν τα πέταλά τους οι τουλίπες..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s