ιπποκράτους

Πρώτο μακρυμάνικο και παπούτσια κλειστά. Αξημέρωτα. Σφίγγεσαι μέσα τους περισσότερο κι απ΄όσο έσφιγγες την κουβέρτα που έψαχνες να βρεις μες την νύχτα. Σεντόνια στο πάτωμα, τελειωτικά νικημένα απολειφάδια του Σεπτέμβρη, δυο ρουφηξιές καφέ από το μπλε φλυτζάνι “roma aeterna”, στην τρίτη ούτε χλιαρά δεν τα κρατάει πια τα δάχτυλα και την ώρα που ίσως θα το ξαναγέμιζες το μόνο διαθέσιμο ζεστό μπλε είναι αυτό στο βάθος της Ιπποκράτους, όσο περιμένεις να ανάψει πράσινο.

Την νύχτα κάποιος έγραψε στην μέσα μεριά της ντουλάπας “not you life is simple the best” κι άφησε τον καθρέφτη καθαρό και γυαλισμένο,  “πάντως πρόβα δεν είναι” έγραψα στην έξω μεριά φεύγοντας, καλό είναι στις ντουλάπες να ξέρεις πριν τις ανοίξεις τι ακριβώς θα βρεις και που για να μην καθυστερείς. Αλλιώς, ό,τι έμεινε αποβραδίς πεταμένο στην καρέκλα φοράς βιαστικά, ο καιρός δεν είναι λόγια  ατέλειωτος για να ΄ναι κι από τον χρόνο άλλο πράγμα εντελώς.

Κάθε φορά που τα πρωινά αγχωμένα ανακατεύω κρεμάστρες και συρτάρια ψάχνοντας για μια μπλούζα, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, τα σωστά παπούτσια, κάθε που σκοντάφτω σε κάθε μορφής κειμήλια από κάθε είδους υλικό, κάτω από εκτός εποχής και ντεμοντέ που λυπήθηκα να πετάξω, βρίσκω την φωνή της Σοφίας λίγες ώρες μετά τον σεισμό του ΄78. “Δε με νοιάζει για το σπίτι μόνο που δεν πρόλαβα να πάρω τίποτα από το δωμάτιο, το γραφείο. Χωρίς όλα όσα είχαν τα συρτάρια μου είμαι κανείς..” Αυτό είναι χρόνος. Το ένα δευτερόλεπτο που παίζει τρίλιζα με όλους σου τους καιρούς, συμπληρώνει πρώτο το “ήταν” και τραβάει την γραμμή. Ό,τι και αν ήταν.

Η μόνη πλέον στιγμή που κάτι διακρίνεις ανοιχτό στο βάθος, σ΄αυτήν την πλημμυρισμένη με χαρτόνια “κλείνουμε” “κλείσαμε” “τέλος εποχής” “πεθαίνω” πόλη, είναι αυτή που είσαι μόνος και πρώτος σε όλα τα ασυγχρόνιστα φανάρια της Ιπποκράτους. Όσο οι περισσότεροι ακόμη κοιμούνται, ένα χάδι, χίλια χιλιόμετρα, έναν πλανήτη ή μερικά πεζοδρόμια μακριά από το μαξιλάρι σου, δεν κάνει διαφορά. Ούτε και πόσο νυχτωμένος ο καθένας μας, μόνο ο ήχος του καθαριστήρα μπορεί κάτι να αλλάξει, όσο ακόμη κάτι βρίσκει πάνω στο τζάμι, πάνω στα γυαλιά, πάνω στα μάτια σου για να τσουλά, μόνο ό,τι ακόμη τρέχει ό,τι ακόμη κυλάει, μόνο αυτό παντού κάνει τις διαφορές.

Στην συμβολή με την Ακαδημίας κάποιοι ετοιμάζονται να υποδεχθούν την καγκελάριο, σαν ακίνητο φωτάκι νύχτας μέσα σε σκοτεινό δωμάτιο, φτάνοντας στην Πανεπιστημίου όλοι περιμένουν μόνο το κρύο. Τρέχοντας κρύβονται τις στοές. Φωτάκια για την παγωνιά, δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί. Κι αυτό το μπλε του ορίζοντα που διέκρινες μπαίνοντας από την Αλεξάνδρας, ένα απότομο λευκό γίνεται  από κοντά. Σαν το χρώμα στα πρόσωπα των ειδικευομένων όταν σήμερα με το καλημέρα τους μάζεψα και τους υπενθύμισα πως στις μέρες εφημερίας, ανεβαίνοντας από το κυλικείο, καλύτερα να βάζουμε στις τσέπες μας οτιδήποτε φαγώσιμο. Το παραμικρό αυτονόητο να μην βρίσκεται πλέον σε δημόσια θέα εκεί που κάθε έννοια φυσιολογικού έχει  καταλυθεί.

Γράφω μια συνταγή και περνάω μηχανικά  το στυλό ξανά πάνω από το “βράδυ..”  Φαρδαίνω το υ. Nα χωράει μέσα του περισσότεραΜπορεί και μόνο γι΄αυτό να τα μισώ μερικά πρωινά. Γιατί κανένα τους δεν θα  σου συγχωρήσει ποτέ να το γράψεις παρά μόνο μ΄ένα τσιγγούνικο ι. Μπορεί και μόνο μ΄αυτό το κριτήριο να είμαι πια ικανή να αγαπήσω και να ξαγαπήσω τους ανθρώπους, σ΄όποια διασταύρωση της Ιπποκράτους κι αν συναντηθούμε. Αν συγχωρούν τα γραμμένα σαν νύχτες βράδια και πως ακριβώς προφέρει το πρόσωπό τους μερικές λέξεις. Ψίχουλα, ψέμματα, ξέφτια.

Το βράδυ,  θα μαζευτούμε για κρασί. Η καγκελάριος θα ΄χει φύγει, μπορεί να ΄χει πάρει μαζί της και μερικές ακόμη στοές. Θα νοιώσουμε ασφαλείς για λίγες ώρες. Ο ένας δίπλα στον άλλο και ο καθένας κάτω από τις κουβέρτες του. Ψίχουλα, ψέμματα, ξέφτια.

 

 

Advertisements

3 thoughts on “ιπποκράτους

  1. “Ψίχουλα, ψέμματα, ξέφτια” … Εντάξει . δεν είναι και ό,τι το καλύτερο , αλλά έχει μια τρυφερότητα … μια ζεστασιά … μια αόριστη μυρωδιά ανθρώπου …
    Το κακό θα ήταν αν έλεγες (λέγαμε) “Ψίχουλα, ψέμματα, ξέφτια , κουρέλια , σκουπίδια …”

  2. Εγώ τα ετοιμάζω από το βράδυ. Ρούχα, παπούτσια, το ρολόι μου σε εμφανές σημείο, ένα ζευγάρι μικρά σκουλαρίκια που δεν θέλω να ξεχάσω.
    Το πρωί είμαι ένα μικρό ρομπότ, δεν κάνω σκέψεις και συνδιασμούς. Μόνο νυστάζω. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s