να θυμηθώ

Για πολλά φταίει και η δουλειά. Ίσως και για τα πιο πολλά.
Όταν συναναστρέφεσαι με τόσους και τόσα καθημερινά, μέσα σ΄ένα σύστημα τόσο άδικο, αδικημένο και οριακά πλέον εν ζωή, δεν έχεις πραγματική ανάγκη κανένα timeline, καμιά οθόνη και μπροσούρα, για να ενημερωθείς τι αληθινά γίνεται εκεί έξω, για να απογοητευτείς από τους ανθρώπους ή να τους θαυμάσεις, για να ξέρεις όταν τελειώσει η μέρα αν τα κατάφερες και σήμερα ή όχι, κυρίως μέχρι που μπορείς τελικά να τα καταφέρεις. Και μαζί τους και μαζί σου.

– Αύριο μπορεί να πάρει εξιτήριο, θα χρειαστεί μόνο για τα πρώτα 24ωρα κατ΄οίκον χορήγηση οξυγόνου“.

– “Υπάρχει τρόπος να μείνει εδώ λίγο ακόμη? Μας έχουν κόψει το ρεύμα και νωρίτερα από πέντε έξι μέρες δεν νομίζω πως θα μπορέσω να το πληρώσω”.

Εγχειρίδιο επαγγελματισμού σελίδα πρώτη και τελευταία: “Δεν είναι δικό σας το κάθε πρόβλημά τους, θα πρέπει να αποστασιοποιηθείτε  για να είστε σε θέση να βοηθήσετε ουσιαστικά”.

Σοβαρά ε? Να θυμηθώ να κόψω την σελίδα και να την δώσω να ενημερωθεί αυτός που για πέντε έξι μέρες ακόμη  θα μείνει στο ράντζο.

Χθες βράδυ ένας ηλικιωμένος μας ζήτησε να του επιτρέψουμε εκτός απ΄όλους τους φίλους και συγγενείς, πριν μπει στο χειρουργείο, να πει καλού κακού κι ένα “αντίο” στον σκύλο του.
Μαζευτήκαμε όλοι για κανένα μισάωρο να βρούμε τρόπο να ξεπεράσουμε τους κανονισμούς. Αυτούς που ορίζουν πως ο σκύλος δεν είναι συνδικαλιστής, υπουργός, ιατρικός επισκέπτης για να του κάνουν τεμενάδες στην πύλη και πως εκείνος μπορεί να μεταφέρει περισσότερα μικρόβια και απ΄όλους αυτούς και από τα απορρίμματα που διακινούνται  στο ίδιο ασανσέρ με τα φορεία. Φιλόζωο σύστημα. Μόνο σκυλιά και γατιά έχει αποκλείσει από τον ορισμό “απόβλητα”.

“Είναι πολύ σοβαρά?”
 η βασική ερώτηση και αφετηρία των περισσοτέρων.
Σε όλα τα άδικα, αδικημένα και οριακά εν ζωή συστήματα, όλες οι ανάγκες και οι επιθυμίες δικαιούνται να εκπληρωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη και κουβέντα, με το όποιο κόστος, αρκεί να πρόκειται για τις τελευταίες. Για όλα τα ζωής ή θανάτου ζητήματα οι προβληματισμοί τέμνονται και παύουν στο σημείο που ο θάνατος δεν αποτελεί πλέον μια απ΄όλες μα την μοναδική πιθανότητα. Ο θάνατος είναι πολύ βολικός. Αποφασίζει μόνος και τα κάνει όλα εκείνος για σένα. Επιλογές, ευθύνες, ρέστα, όλα εκχωρημένα στην εκδοχή ζωής τα έχει. Αποκλειστικά.
Όση ώρα μιλούσαμε, το τρανζιστοράκι μέσα στο συρτάρι συνέχιζε να μουρμουρίζει για τους δείκτες φτώχειας, ανεργίας, εξαθλίωσης και φασισμού που χτυπάνε κόκκινα και την ανάγκη εκείνος της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς να τρέξει γρηγορότερα, να τους ξεπεράσει.

Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε μα το κυνηγητό του χρόνου μας μ΄εκείνον των άλλων, τα φρένα ενός ακόμη ασθενοφόρου που τροχιοδρομούσε στην είσοδο, οι κανονισμοί που ορίζουν και πως εκείνος ο άλλος κάτω από την μπλούζα πριν την πετάξεις στα “Ακάθαρτα” δεν υπάρχει, δεν βοηθούσαν. Εμένα, ούτε το βάθος της σχέσης μου με τα ζώα.  Το ομολογώ. Οι άνθρωποι, χωρίς καν να περιμένουν την συγκατάθεσή μου, πρόλαβαν πολύ νωρίς να απαιτήσουν και να αποσπάσουν το συντριπτικό μέρος της προσοχής, του χρόνου, της ζωής μου. Ψίχουλα άφησαν για όλα τα άλλα και με ψίχουλα κορυφές δεν πατάς, με ψίχουλα τίποτα δεν αγαπάς και φίλος αληθινός κανενός δεν μπορείς να λογίζεσαι. Μέχρι τον αέρα στα υψόμετρα “μ΄αρέσει”, “συμπαθώ”,  “νοιάζομαι”, το πολύ πολύ να αξιωθείς να εισπνεύσεις.

“Ακατόρθωτο ακόμη και το να περάσει στο προαύλιο” αποφάνθηκαν οι περισσότεροι πριν γράψουν στο βλέμμα τους “αρκετά, κι έχουμε και πιο σημαντικά να ασχοληθούμε”,  δυο τρεις αφιέρωσαν μερικά λεπτά ακόμη για να διηγηθούν κάποια συγκινητική ιστορία από την σχέση με το λατρεμένο σκυλί ή γατί τους.
Άνθρωποι και τρανζιστοράκια τίποτα δεν είναι πιο πρόθυμοι να οικειοποιηθούν απ΄όσο ζητήματα ξένων ζωών, ξένων θανάτων. Με τίποτα δεν τους είναι ευκολότερο να ταυτιστούν και οι επιλογές κι ο τρόπος λειτουργίας τους εκεί που όλα δεν ορίζονται από το εμφατικό “μου” στο τέλος κάθε λέξης, το ιδανικό άλλοθι για την αδράνεια, την μη έγκαιρη απόφαση για της ζωής κι όχι του θανάτου του διπλανού το κάθε ζήτημα. Ψίχουλα. Ασυναίσθητα ή μη. Σε όλα τα υψόμετρα, μέχρι την κορυφή των παγόβουνων.

Tελευταίος έμεινε ο Λ. “Αν μπορεί να γίνει, μόνο από την κλειδωμένη πύλη. Πες μου  αν τελικά το αποφασίσεις“, μου είπε χαμηλόφωνα βγαίνοντας.
Πάντα. Πάντα όταν περάσεις στην παρανομία οι πιο πολύτιμοι συνεργάτες είναι αυτοί που δεν γράφουν στο μέτωπο “συνομωσία”.
Ο Λ δεν έχει σκύλο. Ούτε γάτα. Ένα πτυχίο νοσηλευτικής, ένα τριάρι υποθηκευμένο και δυο πιτσιρίκια έχει μόνο που κάθε τόσο κουβαλάνε πληγωμένα αδέσποτα μικρά στο σπίτι, τα φροντίζουν και θέλουν να τα κρατήσουν. Το επόμενο βράδυ, πότε εκείνος πότε η γυναίκα του, αντί για παραμύθι, τους διηγούνται πως ακριβώς “ήρθε η μαμά και ο μπαμπάς τους και τα πήραν..”.  Πως να εξηγήσεις σε 5χρονα και 8χρονα πως με τα χίλια κάτι που έφθασε ο μισθός σου, ζητούμενο είναι αν αύριο θα είσαι σε θέση εκείνα να φροντίσεις και πως τα νοιάζεσαι κι εσύ πολύ τα αδέσποτα για να τα κάνεις κι αυτά συνενόχους της απόγνωσής σου, κάθε φορά πλέον που κάποιος μέσα στο σπίτι βάζει απέναντι από τα μάτια σου και το πιο ελάχιστο “θέλω..”.

Το μεσημέρι φεύγοντας, να θυμηθώ να το μιμηθώ το ύφος αυτού του “θέλω” προσπαθώντας να πείσω τον συμβασιούχο σεκιουριτά της κλειδωμένης πόρτας πως όχι ο επαγγελματισμός του δεν το επιτρέπει, ο μισθός του τέτοια ρίσκα δεν αξίζει, αλλά…. Αλλά τι? Ναι, επιχειρήματα και λέξεις δεν θα ΄χω. Μόνο στο βλέμμα μου μπορώ να ποντάρω.

Το απόγευμα είναι η δεύτερη συνάντηση της ομάδας δράσης της γειτονιάς. Την οργάνωσαν κάποιοι από μια επιτροπή του Δήμου, έψαξαν και βρήκαν όσους πιθανόν θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε. Με προσφορά χρημάτων, τροφίμων ή με παροχή αφιλοκερδώς  επαγγελματικών υπηρεσιών, ο καθένας στον τομέα του.
5:00μμ έγραφε η πρόσκληση της πρώτης συνάντησης που έφθασε στο email μου, 6:30 ήρθαν, κάποιοι είχαν ήδη βαρεθεί να περιμένουν κι έφυγαν, στις 7:30 την ώρα που καμιά δεκαριά άνθρωποι όλοι κι όλοι ήθελαν να συζητήσουν το κάτι παραπάνω όλου αυτού που μας περιστοιχίζει, πέρα από τα ονόματα και τις διευθύνσεις των ανθρώπων που είχαν καταγράψει πως έχουν ανάγκη την βοήθειά μας, μας καληνύχτησαν γιατί είχαν ένα σημαντικό ραντεβού με τον Δήμαρχο. Αφού ανταλλάξαμε τις επαγελματικές μας κάρτες και δυο τρεις τους παρέδωσαν και από μια κλήση της δημοτικής αστυνομίας, αν μπορούν να την διαγράψουν.

Μα μπροστά στο μείζον, όλα τα επιμέρους τα ξεπερνάς, όλα γρήγορα τα ξεχνάς.

Φεύγοντας, εκτός από μια λίστα ανασφάλιστων και μεταναστών στην τσέπη, 50 οικογένειες σε μόλις 3 οικοδομικά τετράγωνα, το μόνο που θυμόμουν ήταν το ερευνητικό και δύσπιστο ύφος κάποιων από τις Εξαρχειώτισες κυρίες της ομάδας για το πόσο αποτελεσματικός μπορεί να αποδειχθεί για τον σκοπό κάποιος που καπνίζει κανονικά τσιγάρα κι όχι στριφτά και προτιμά εκτός δουλειάς  τα λίγο ψηλότερα τακούνια, από τα σαμπώ και τα μοκασίνια, γιατί το ίσωμα το έχει σιχαθεί. Γενικώς.

Σήμερα φεύγοντας να θυμηθώ να τις καθησυχάσω,  πως η επανάσταση και ο δείκτης αλληλεγγύης δεν κινδυνεύουν από τις ίντσες των τακουνιών και τον αριθμό των den που τα συνοδεύει, δεν είναι αυτά που τα καθυστερούν να δείξουν το δικό τους πραγματικό ύψος, είναι που με ψίχουλα, προαπαιτούμενα και πίστη αμετανόητη στα κάθε λογής και διαλογής σημαίες, εγχειρίδια και κανονισμούς, κορυφές δεν πατάς, με ψίχουλα τίποτα αληθινά δεν αγαπάς, μέχρι τα υψόμετρα “like”  “share” φτάνεις.

Αν το θυμηθώ, γιατί είπαμε. Τρέχουν με χίλια τα ασθενοφόρα, οι ανασφάλιστοι, οι δείκτες, όλοι, όλα. Γρήγορα πια ξεχνάς. Να, για να δεις πως λειτουργεί. Μερικές  εκατοντάδες λέξεις  μεσολάβησαν κι εκείνο τον κομμένο λογαριασμό της ΔΕΗ ήδη τον ξέχασες.

 

(αφιερωμένο στον Σ και τους πρωϊνούς καφέδες μας
που χρόνια καταλήγουν στην ίδια καλημέρα: “smile και τρέχα”)

Advertisements

6 thoughts on “να θυμηθώ

    • να τις βράσω πια τις αγάπες εδώ μέσα. όλο λόγια κι ένα σοκολατάκι δεν έφερε κανείς. 🙂
      (κι εγώ ρε, κι εγώ) Καλημέρα!

  1. Μπράβο. Σε εσένα πρώτα και στο κείμενο αμέσως μετά. Μπράβο. (θέλω να γράψω καμιά 20αρια Μπράβο όπως κατάλαβες, αλλά θα δείξω αυτοσυγκράτηση)


  2. για μια στιγμή στον άνεμο,
    πετάξαμε μαζί σου,
    στο κτίριο το άχρωμο
    και στην αναπνοή σου,
    που ψάχνει τρόπο άνομο…
    να σβήσει τα “θυμήσου…”

    να’σαι καλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s