sunday crumbs

Η άσπρη κούπα της πρώτης εκτός χρόνου γουλιάς, το γύρισμα του ρολογιού στον σωστό τόπο, το γαντζάκι που ξεκρεμιέται στο τράβηγμα της κουρτίνας, το αναμμένο ακόμη φως της κολώνας μέσα στα μάτια της βουκαμβίλιας, μια καλημέρα που τραγουδάει Tindersticks, η λαδί ζακέτα πάνω από τις πυτζάμες, τα πεταμένα στο πάτωμα μαξιλάρια του καναπέ, η μισή αγουροξυπνημένη φάτσα σφηνωμένη στην ίσα ίσα ανοιχτή πόρτα του χωλ, η σκόνη και οι δαχτυλιές πάνω στο  τζάμι του “Egde of town” στην κρεβατοκάμαρα, ένα πιατάκι με μια φέτα βούτυρο και μέλι, η γαλάζια κούπα του δεύτερου μισού μισού καφέ, ένα ζευγάρι μπαλαρίνες χωρίς καλσόν, δυο μελομακάρονα από την πρώτη φετινή λαμαρίνα της Χρύσας τέτοια μέρα πάντα, ένα ζεστό σταφιδόψωμο, η Δαφνομήλη Κυριακή πρωί, τρία σύννεφα που κυνηγιούνται, μερικά τρίμματα καπνού σε λήθαργο στην δίπλα τσέπη που κολλάνε στα δάχτυλα και μυρίζουν περσινό Σεπτέμβρη, ένα γέλιο που τρέχει στην Διδότου και τεμαχίζει όλα τα σύννεφα σε Αύγουστους, τα πατημένα σημαιάκια στην Αμαλίας, το πράσινο που λείπει, το γκρι διαφανές που περισσεύει, τα δυο λεπτά που το βελάκι του ασανσέρ χρειάζεται να δείχνει κάτω για να σε πάει μισό επάνω, μια κλήση αναπάντητη, μια κλήση που πίστεψε πως απαντήθηκε, η σάλτσα στη μύτη από μια κερασμένη πηρουνιά που δεν βρήκε στόχο, τα τακτοποιημένα μαχαίρια στο συρτάρι που όταν βγάλουν δόντια ονειρεύονται να βρεθούν στα χέρια του Gabor στο “La fille sure le pont”,  οι βρεγμένες πατημασιές στο παρκέ, ένα φιλί στον ώμο που μυρίζει υγρό πιάτων και καινούργιο wettex, το χρυσαφί του σιμιγδαλιού μέσα στο λάδι, η κουβέρτα σκηνή, τα στολισμένα μ΄ένα σκουλαρίκι δόντια,  οι στολισμένες με νυχιές μαξιλαροθήκες, το “1Q84″ πάνω στο καλάθι με τα άπλυτα, το “ή” ανάμεσα στην ελευθερία και τον θάνατο, το “και” πριν το μαζί πριν και το μόνος, τα χρωματιστά μανταλάκια στην άδεια απλώστρα, τα φώτα του Λυκαβηττού που τις Κυριακές στοιχίζονται με του Σειχ Σου, ο αέρας που σπρώχνει τον Νοέμβρη στο βάθος της Σαρανταπήχου, ένα μπωλάκι ξερά σύκα γεμισμένα με καρύδια, μια κανάτα παγωμένο νερό που σβήνεις την υγρασία στο γυαλί με την παλάμη στον ρυθμό του “Run for me”, η πρώτη ψιχάλα που χτυπάει το τζάμι και της ανοίγεις, το τρίτο γύρισμα της κλειδαριάς απάντηση στο μπλε μιας αστραπής,  το 5:30 δίπλα στο alarm, το χαμένο κούμπωμα από το σκουλαρίκι που σου τρυπάει την πατούσα, τα 100% βαμβακερά σεντόνια, δυο άπλυτα ταψιά στον θερμοθάλαμο, όλα τα ευαίσθητα που δεν έβαλες στο πλυντήριο κι από τα χέρια σου χωρίς γάντια πέρασαν, όλα τα “ναι” που πρόλαβαν να γίνουν λίγο από “τώρα” πριν τα ρουφήξει του “ίσως” το  σιφόνι, η ανακούφιση στο άκουσμα της τελικής ετυμηγορίας του σύμπαντος δια στόματος Μορφέα που χτυπάει το σφυράκι: “Quilty και για σήμερα, διάλειμμα μερικών ωρών και η δίκη θα επαναληφθεί αύριο την ίδια ώρα, κατηγορούμενε μέχρι τότε έχεις καιρό να σταματήσεις να διαδίδεις πως η ύπαρξη ζωής σε όλους τους πλανήτες με μερικά ψίχουλα μόνο κι άλλες τόσες σταγόνες τεκμηριώνεται”. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s