παστίλιες

corner-2

Όταν πρωτοήρθαν στην γειτονιά εκείνη ήταν ένα κατάξανθο στρουμπουλό μωρό. Από κείνα που τα μάγουλά τους  δεινοπαθούν σε κάθε στάση που κάνει το καροτσάκι και τα κοτσίδια τους γίνονται αφορμή για γνωριμίες.
Από εκείνα τα χρόνια και η φιλία μας, τότε όταν τα παιδικά καρότσια στην διαδρομή ως το πάρκο σταματούσαν έξω από πινακίδες: “φρούτα“, “ψιλικά“, “νεωτερισμοί”, τα “ενοικιάζεται/πωλείται” ξέφτιζαν αποκλειστικά στις κολώνες και τις νύχτες στα πάρκα δεν κοιμόταν κανείς. Μόνο ερωτευμένες αγρύπνιες έβρισκες.

“Συγγνώμη που ενοχλούμε τέτοια ώρα, αλλά η μικρή…….”

Αλλά η μικρή έφτασε στην Γ΄λυκείου, ο 50 plus πατέρας  -παρωχημένο μοντέλο για την ιδιωτική αγορά των “φίλων της ελευθερίας”-  γιόρτασε και τα 2α γενέθλια της ανεργίας του και με τα 900 δικά της  -ως “κηφήνας” νηπιαγωγός του δημοσίου- που ακόμη τους κάνουν την χάρη να περνούν κάθε μήνα την πόρτα, όσο και να πονοκεφαλιάσεις, να κόψεις, να μοιράσεις τις μέρες, όσο και να διαμελιστείς στριφογυρνώντας τις νύχτες, για φροντιστήρια και δια βίου όνειρα δεν περισσεύουν.

Από τις ταμπέλες, από τις ταμπέλες μόνο χάθηκαν οι ιδιόμορφοι νεωτερισμοί, τα ψιλολόγια και τα παράξενα φρούτα, στις θεωρητικές βιτρίνες βρωμάει ο τόπος. Αεριτζήδες αμέτρητοι, ειδικοί ενδιάμεσα στις μπουκιές και τα ρεψίματα των χορτασμένων στομαχιών τους να αμολούν ομαδικές κλανιές για το ποιος είναι χρήσιμος, ποιος άχρηστος, αν χρειαζόμασταν στα αλήθεια τόσα ψιλικατζίδικα, ποιος είναι ο κηφήνας και ποιες οι βασίλισσες. Ποιος πυρπόλησε πρώτος την κυψέλη και ποιος ο πιο άξιος για να σβήσει την φωτιά. Και η κυψέλη απτόητη, μόνο χολή να γεννάει, να ξερνάει. Βουητό από μελίσσια, σε όλα ειδήμονες οι εκ του ασφαλούς προφήτες, οι επαγγελματίες συζητητές. Σε όλα εκτός από το τι ακριβώς σημαίνει να καλείσαι να ζήσεις την δική σου οικογένεια με 900, 800, 700 κι όταν κουνάς το κεφάλι με ύφος βαθυστόχαστο και λες “έτσι θα ζήσουμε στο εξής”, να αναφέρεσαι όχι στης διπλανής πόρτας μα στα δικά σου τα παιδιά που ακόμη έχεις τρόπο να τους εξασφαλίζεις δικαίωμα στο minimum, έστω, αύριο.

Εντελώς ερασιτέχνες αποδείχθηκαν τελικώς κι ο Κάφκα και ο Gregor Samsa του, ιδέα δεν είχαν πόσο μπορεί να παίξει το όνειρο με το σώμα σου, ποιο από τα δύο να σε προδώσει πιο πολύ είναι ικανό και ο Γαληνός θα ήταν περήφανος για όλους μας. Σε γειτονιές, σπίτια, δουλειές, παρέες, όπου υπάρχουν ανθρώπινες ματιές όλο και συμπληρώνουμε κεφάλαια στο “Insomnis Dignotione Libelis” μόνο που η συμπτωματολογία έπεται πλέον των γνωματεύσεων. Δυο τρία  βασικά να γνωρίζεις για το γενικό ιστορικό Σώματος – Ονείρου και μονόδρομος είναι το “άδικο” ως τελεσίδικη διάγνωση,  “η νύχτα να περάσει και βλέπουμε”  η πιο ενδεδειγμένη δραστική ουσία, καμιά λεπτομέρεια πριν ακούσεις.

“…αλλά η μικρή  έχει ζαλάδα, ταχυκαρδίες, ανεβασμένη πίεση και είπα μήπως και θα μπορούσες…….”

Δεν είχα πολύ καιρό να την συναντήσω μα και για τα πιο κοντινά σου ακόμη έτσι συμβαίνει. Εκεί γύρω στα 16-17 τους, απότομα μια στιγμή και χωρίς πια να το ξεστομίζεις, αναλογίζεσαι πραγματικά “πόσο πολύ μεγάλωσαν”.  Πότε έφτασαν σε  συμπτωματοπαθολογία τους 7ο-80. Σύγχρονες σκυλίσιες ζωές. Κάθε χρόνος επί επτά κι ακόμη παραπάνω.
“Πότε κιόλας?” Αναλογίζεσαι, τρομοκρατείσαι. Σαν τα ενοικιαστήρια, σαν τα πωλητήρια κι ο τρόμος στις μέρες μας. Ούτε τα πιο απόκρυφα  στοκ του μυαλού σου γλυτώνουν, όλα τα εντοπίζει, βάζει λουκέτο και στο τελευταίο ράφι λογικής. Όλα στον πλειστηριασμό. Παραχωρούνται, ξεπουλιούνται λέξεις, σκέψεις, εκδοχές, μηδενική η ζήτηση,   όλοι έχουν ιδιόκτητους πανικούς. Διπλούς και τρίδιπλους.

“We the people – No more silence” γράφει το μαύρο φούτερ της, οι ακανόνιστοι σφυγμοί, η βαριά ανάσα και οι κατάμαυροι κύκλοι γύρω από τα μάτια της  ανεβοκατεβάζουν, ανακατεύουν λέξεις και γραμμές, μεγάλη:16 μικρή:9.50, παλμοί:130. We the silence no more people. Όλοι, μικροί μεγάλοι.

Αν μείνει λίγος χώρος πέφτοντας από τα σύννεφα των στατιστικών που αφορούν αυτοκτονίες και καρδιοαγγειακά, να θυμηθούμε να προσγειωθούμε έγκαιρα κάποια στιγμή και στο σημείο που έχουν εκτοξευτεί τα νούμερα των κρίσεων άγχους και πανικού στις ηλικίες 15-30 και στο χειρότερο ελάττωμα και των σωμάτων και των ονείρων. Ανεξαρτήτως ηλικίας. Δεν ανεβαίνουν ποτέ ξαφνικά στα περβάζια, ποτέ δεν τινάζουν απροειδοποίητα τα μυαλά τους στον αέρα καταμεσής της πλατείας, ένα σωρό σημειώματα έχουν μοιράσει πριν τα μάτια τους μα μόνο δύο πράγματα θα μείνουν αιωνίως ακατόρθωτα και για τον πιο υψηλό δείκτη ανθρώπινης ευφυίας και ικανότητας. Να διαβάζεις μάτια ενώ πιπιλάς καραμέλες.

“Πιστεύεις πως μπορεί κάποιος να περάσει στην Ιατρική της Αθήνας χωρίς φροντιστήρια?”
“Εγώ δεν πήγα φροντιστήριο”.

Στον ανιχνευτή ψεύδους, οι τιμές μου θα ήταν μεγαλύτερες από το άθροισμα της αρτηριακής και των τριών μας εκείνη την στιγμή, η βελόνα θα χτυπούσε πιο τρελά κι από την φλέβα στην άκρη του μετώπου της.

Γιατί ό,τι και με όποιο τρόπο κι αν μπορέσαμε εγώ, εσύ, εμείς, τότε,  στον προθάλαμο κανενός ονείρου πλέον δεν περνάς όταν το κυνηγάς με τα πόδια σου δεμένα σ΄ένα “δεν έχουμε για δεύτερο σπίτι αν μπεις αλλού”, όταν υποχρεωτικά αλλάζεις τα πλάνα σου στη μέση της κούρσας που είχες υπολογίσει πως θα φοράς παπούτσια στο μεγεθός σου, όχι δέκα νούμερα στενότερα. Όταν το σερβιτόρος, το παιδί για τα θελήματα και η πωλήτρια δεν είναι πλέον part time μπαλώματα για να τσοντάρεις στις σπουδές σου και τα μεταπτυχιακά, αλλά επαγγελματικές καριέρες δυσεύρετες.

Γιατί όποια φιλοσοφία και καραμελίτσα με άρωμα αισιοδοξίας κι αν επιστρατεύσουμε εγώ, εσύ, εμείς, που όταν μαυρίζουν, παγώνουν οι τωρινοί τόποι και χρόνοι μας γυρεύουμε καταφύγιο, γλύκα και ζέστη στα νιάτα και τα φοιτητικά μας χρόνια, σε όλα όσα σηματοδότησαν για την εν γένει και όχι μόνο για την επαγγελματική  πορεία μας, κανένα 16-17χρονο δεν είναι σε θέση να την συμμεριστεί την ελπίδα μου, την ελπίδα σου, να την διακρίνει την …θετική πλευρά της ζωής όταν η πραγματικότητα μέρα νύχτα τριγγλίζει στα αυτιά του “τέτοια χρόνια εσύ δεν θα ΄χεις  και βγες από το δωμάτιο, μην προσπαθείς μάταια να συγκεντρωθείς, έλα στο τραπέζι.  Εφημερίδα έχουμε και σήμερα για μεσημεριανό, έλα να  την ξεκοκαλίσουμε παρέα μήπως κάποιος απ΄όλους μας εκτός από το εκπτωτικό των 5 ευρώ για το σούπερ μάρκετ πετύχει στις αγγελίες και το τυχερό κουπόνι: “586 βασικός αν είστε υπάκουα παιδιά, αλλιώς στα κοινωνικά παντοπωλεία”.

Human pets. Ένα πιάτο φαϊ το ζητούμενο και λογίζεσαι άνθρωπος.

Πιάνουμε για λίγο ακόμη τα περί ανέμων και υδάτων και πόσο “για όλους έχει δυσκολέψει”, αλλά “κάτι για όλους θα γίνει” κι ούτε την φωνή της δεν πείθει η κάθε μια ξεχωριστά, μα αυτό είναι το μόνο αποτελεσματικό placebo σε κάτι τέτοια. Φωνές μόνο να ακούγονται έχουν ανάγκη μερικά σκοτάδια, φωνές να σιγοντάρουν το όνειρο μέχρι να ξημερώσει κι ας είν΄και ψεύτικο. Ας περιμένουν οι ψυχρές αλήθειες και οι ακριβείς ονομασίες, ουσίες μόνο δραστικές. “Η νύχτα να περάσει”, άντε και μια υδροξυζίνη από τις πιο ελαφριές. Να πέσεις πιο γρήγορα για ύπνο, να τα ξεχάσεις για λίγο  τα περί “ύλης”, ύλης, τα “sos”, τα sos και όλα τα της “κατεύθυνσης” και της κατεύθυνσης. 

Είναι ακριβά? Ήθελα να πάρω κι ένα κουτί απ΄αυτές.”
“Πολύ φτηνά είναι αλλά δεν χρειάζεσαι άλλο. Πάρε καλύτερα δυο κουτιά παστίλιες.
Φατίμες. Human pets. Ένα πιάτο φαί το προσφερόμενο και λογίζεσαι Άνθρωπος.

“Χρόνο πολύ το ξέρεις πως δεν έχω, ούτε και διάθεση τις πιο πολλές μέρες, ψέμματα μη σου πω.  Μα λίγες ώρες μες στην βδομάδα που να ταιριάζουν, θα βρούμε. Θα κάνουμε μαζί και την Χημεία και την Βιολογία”. 

Πέφτοντας πάνω μου ξεφωνίζοντας, μόνο το “we the people” πρόλαβα να δω στην μπλούζα της.

Όσα κι αν δώσεις σε παστίλιες για τον πόνο των άλλων δεν τoν κόβεις τον βήχα της σιωπής. Xρειάζεται από τις άλλες, τις ειδικές για τον πόνο της δικής σου. Αυτές. Αυτές ψάξε και βρες. Όχι πια άλλες καραμέλες.

Advertisements

8 thoughts on “παστίλιες

  1. Παστίλιες για τον πόνο των άλλων , σήμερα …
    Υπόθετα για την κροταφική λοβοτομή των άλλων , αύριο …
    Των “άλλων” ή … όλων μας ?…
    Θα δείξει .

  2. Σου έχω πει ποτέ πόσο αγαπώ τα κείμενα σου;
    Στο (ξανα)λέω τώρα γλείφοντας τη σημερινή σου παστίλια.
    Κι από αύριο βλέπουμε..

    • όπως είπε κάποτε και κάποιος που πολύ αγαπώ τα κείμενα του: “κάποιος να μας σκεπάσει και να μας πει όλα καλά θα πάνε”..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s