τέρατα και σημειολογίες

Παρκάρω -στην ίδια θέση εδώ και μήνες, το parking και η κίνηση στους δρόμους είναι τα μοναδικά που άθελά τους έλυσαν τα μνημόνια-  μόλις που προλαβαίνουν να συστηθούν οι ματιές μας.  Χτες, προχτές,  δεν ήταν εκεί.
Στην ηλικία μου πάνω κάτω, μαζεύει το νοικοκυριό της από το πεζοδρόμιο, δυο χαρτόνια, μια κουβέρτα . Έτοιμη να κρύψει τη μέρα της σ΄ένα πιο ήσυχο από ρόδες της μεσαίας τάξης σημείο και να επιστρέψει με το που θα σκοτεινιάσει. Δεν έχουν καταπέσει όλες οι σταθερές, ακόμη νυχτώνει και ξημερώνει διαφορετικά για τον καθένα και η μεσαία τάξη ζει  και βασιλεύει, απλώς γοργόνες που ρωτάνε μαλακίες σε τέλματα δεν κυκλοφορούν.

Στον πάτο της σακούλας μερικά πορτοκάλια, μάλλον από την χθεσινή λαϊκή δυο δρόμους παραπάνω, τα χέρια της αποκλείεται να φτάσαν μέχρι το ύψος του φορτηγού στην Βάθη. Καλύτερα γι΄αυτήν αλλιώς θα ΄πρεπε και γι αυτό το λάθος της να απολογηθεί σε εκ του ασφαλούς εξασφαλισμένες κριτικές. Από την άκρη της σακούλας εξέχει μια μισοφαγωμένη φραντζόλα, στα μάτια περισσεύει η μόνη της απαίτηση. “Μην με κοιτάς, στον κόσμο σου να πας.”

Δεν ταράζομαι πλέον όσο παλιότερα , “η συνήθεια ρυθμίζει τα ήθη” το ΄λεγε ο Φρανς, ήδη εμφανίστηκαν και οι πρώτες γελοιογραφίες με τις φτιαγμένες από χαρτόκουτα πολυκατοικίες. Όλες οι παρακαταθήκες στην διάθεση των ιστορικών του μέλλοντος, μια μικρή βοήθεια ακόμη για τους μελετητές των “που βαδίζομεν κύριοι?” αλλοτινών καιρών. Σε ποια συμπεράσματα να κατέληξαν άραγε εντρυφώντας στις αξεπέραστες διαφημίσεις της Ντωφιν, δια χειρός Μποστ, δεν είμαι και σίγουρη.

Περισσότερο για να αφήσω το “ουφ” να βγει ολόκληρο, να μην το φιμώσω πρόωρα με τον αποστειρωμένο αέρα της δουλειάς, μετά το περίπτερο, μπαίνω στο ταχυφαγάδικο.

“Τι γίνεται Γιάννο?”
“Τα ίδια, εδώ σταθερά στην καριέρα μας..”
Οργή, πόνος. Ξεχειλίζει, τρέχει με χίλια, έχει ρίξει γύρους και γύρους σ΄εκείνου του είδους την αγανάκτηση και τον θυμό μας που ξεγελιούνται καμιά φορά και νομίζουν πως η πρώτη γραμμή τερματισμού που διαβλέπουν είναι το τέρμα.

Δυο χρόνια τώρα κρατάει το “σταθερά” μόνο το νεύμα του κεφαλιού αλλάζει. Πότε δείχνει την ταμπέλα πάνω από το κεφάλι του, πότε εκείνη δίπλα του, πάνω στον τεράστιο αποχυμωτή.
“Everest”. “Tα πορτοκάλια για στίψιμο είναι πλυμένα”.

Είναι κι αυτό μια παρηγοριά, να σου ΄χουν κάνει το χατήρι τουλάχιστον οι σημειολογίες, σε κάτι να ΄σαι ακόμη εντός παραγωγής, έτσι κι αλλιώς τίποτα άλλο δεν παράγει πλέον αυτός ο τόπος. Να μην υποχρεώνεσαι κάθε τόσο να εξηγείς πολλά, τα ΄γραψες στο βιογραφικό φτάνει. 1ο ετής προϋπηρεσία ως οικονομικός διευθυντής αντιπροσωπείας αυτοκινήτων, μεταπτυχιακά, παιδιά δύο, ξένες γλώσσες τρεις.
Διευθυντές, γραβάτες, meetings, ξέρεις. Mεσαία τάξη. Kαι τότε και τώρα. Εις θάνατον, αιτία του κακού, πουλημένη, ξεπουλημένη, μένη. Άσβηστα. Και τότε και τώρα.

“Το κλασσικό και σήμερα?”
Σταματημένος χρόνος, ίδιες ασφυκτικές μέρες, τα ίδια κάθε φορά που μας λείπει αέρας. Θα χαμογελάσουμε ο ένας στον άλλον πιο μέτρια επιτυχώς κι απ΄όσο θα βγει ο καφές, όσο τον φτιάχνει θα αφήσω τα εικοσάλεπτα, πάντα εικοσάλεπτα, “καλή συνέχεια” θα πω με το που θα μου τον δώσει και θα βγω δήθεν βιαστικά. Πριν προλάβει να μετρήσει, να βρει και σήμερα 40-60 λεπτά παραπάνω από το αντίτιμο. Δεύτερο “μη με κοιτάς στον κόσμο σου να πας” δεν ρισκάρω πρωί πρωί, πολύ δε θέλει η ασυναίσθητη επανάληψη να μετατρέψει τα γενικώς ήθη σε τα ΄θελες και τα ΄παθες εθιμά σου. Την ηθική, την ηθική πρωτίστως ρυθμίζει η συνήθεια.

40, 50, 60 λεπτά. Κάθε φορά. Μισή φραντζόλα ψωμί. Αυτό? Αυτό. Κάνε μια βραδινή βόλτα στην πόλη να δεις σε πόσους παραπάνω, βδομάδα με τη βδομάδα, λείπει και στείλε με την ευκαιρία και μια επιστολή στο ΕΣΡ της ευαισθησίας και της ευθύνης. Να ρωτήσεις αν επιτρέπεται, ενδιάμεσα στου τζάμπα την μάνα και τις τζαμποσακούλες, αντί για τα πρόσωπα να δείχνουμε τα βιογραφικά τους, τις τζάμπα διαδρομές.

Ξανά και ξανά να τις δείχνουμε σ΄εκείνους που ακόμη τους μυρίζουν περιθώριο συνειδητό, λύσεις ακραίες και λαθεμένες επιλογές οι στρωματσάδες στις στοές, στα παγκάκια, στα πεζοδρόμια. Η σκέψη πως εάν βρεθείς ένας μέσα στα εκατομμύρια των ανέργων -με τις πιθανότητές σου στο 1 προς 3 κι έχει ο θεός της ανάπτυξης που κάτσε κάνε λίγη υπομονή έρχεται-, χωρίς μάνα-πατέρα που να είναι σε θέση να σε στηρίξουν -και για πόσο?-, χωρίς σπιτάκι καβάντζα στο χωριό για να να ΄χεις τουλάχιστον στέγη και χόρτα, ο έναστρος ουρανός και η καλοσύνη των ξένων θα είναι η επόμενη προϋπηρεσία του cv σου, αποτελεί όπως φαίνεται μια περίπλοκη σκέψη και ζήτημα που για κάποιους πέραν του ένα κι ένα κάνουν δύο, χωράει και άλλες σύνθετες ιδεολογικές μεταβλητές.

Στην άλλη άκρη του πάγκου, η Ζένια από την Ρουμανία γεμίζει σάντουιτς την βιτρίνα. Μετά θα σκουπίσει θα σφουγγαρίσει. Αξιοκρατία. Άπταιστα ξέρει μόνο Αγγλικά, μέχρι απόφοιτος ανώτερης σχολής λογοθεραπείας έφτασε στην πατρίδα της. Προσφορότερο τόπο για να εμπεδώσει το αντικείμενό της δεν θα ΄βρισκε. “Oranges are washed.” Είναι. Πεντακάθαροι, με τις στολές, τα καπελάκια τους, περιμένουν μισή φρατζόλα από μας και την άλλη από τον αφεντικό.

Μολότοφ αντί για το κυπελλάκι να ακουμπούσα στο γραφείο, τόσο άμεσα δεν θα πλάκωναν οι ομάδες καταστολής. Με την δεύτερη γουλιά .”Μα είσαι με τα καλά σου, ακόμη δίνεις τα λεφτά σου σ΄αυτούς που έκαναν ειδικές τιμές για τους μπάτσους? Εγώ δεν ξαναπατάω που να με πληρώνουν. Μια χαρά είναι ο καφές του Θανάση και βοηθάμε και μια οικογένεια να ζήσει…….” “Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε όλοι, με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε……”

Σαν τους μπάτσους και τα σηκωμένα δάχτυλα. Ποτέ δεν κυκλοφορούν μόνα. Αλληλοκάλυψη. Όπου υπάρχει ένα, υπάρχει τουλάχιστον και δεύτερο. Για να πετάγονται και να αρπάζουν φωτιά με το που ακουστεί καμιά απαγορευμένη λέξη “μπάτσος” “λεφτά” “δικοί μας” “όχι δικοί μας”, τα γνωστά. 14χρονα που γυαλίζει το μάτι στο άκουσμα “γραβάτα” ας είναι και η πιο φτηνιάρικη και λιγώνει σε κάθε “τζην”, δε μπα να ΄ναι κι αυτό που φόραγε η Μισέλ φροντίζοντας τα μπροκολάκια και τα κουνουπιδάκια στον λαχανόκηπο του λευκού οίκου της, στα gardening lessons για ανασφάλιστα μαυράκια.

Ήθελα να ρωτήσω με ποια διαδικασία πήρε την άδεια λειτουργίας το μονοπώλειο χρυσωρυχείο του Θανάση “κυλικείο σε Δημόσιο νοσοκομείο”, αν μπορούν ο Γιάννης ή η Ζένια ισότιμα να συμμετέχουν στον “διαγωνισμό”, που βρέθηκαν εν μία νυκτί και που ακόμη βρίσκονται όσοι θέλησαν σε χρόνο ανύποπτο να ασχοληθούν και με αυτό το καρκίνωμα στον χώρο, με ποιο κριτήριο ο Θανάσης κοστολόγησε μισό μεροκάματο ημερησίως την πολυτέλεια ασθενών, συγγενών να πιουν έναν καφέ και να φάνε μια τυρόπιτα και πόσο πρέπει να τα φτάσει ώστε να μην αποτελεί “εχθρό των λαικών στρωμάτων που κυνηγάει μαρίδες κι αφήνει καρχαρίες κι αλωνίζουν” εκείνος που θα βρεθεί να του κόψει τον κώλο με συνοπτικές διαδικασίες, πότε πέρασε τελευταία φορά το Υγειονομικό από τον Θανάση κι αν έγραψε στις παρατηρήσεις πως τα πορτοκάλια στον αποχυμωτή δεν είναι πλυμένα, πιο ελεεινά κι από καντίνα έξω από γήπεδο είναι.

Ήθελα να ρωτήσω αν εκείνος καταστάλαξε με ποιους τελικά και κατά πουθε θα πάει. Με τον ειδικευόμενο που στείλαμε 120 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, γιατί άλλη κενή θέση δεν υπήρχε, με τον μεγαλογιατρό μπαμπά ειδικότητα “διασυνδέσεις”, με τον τωρινό υπουργό και την υποχρέωση σε κάτι εκατοντάδες ψηφαλάκια που του ΄χει η τωρινή διοίκηση, με την διοίκηση που αποφάνθηκε πως “δεν είναι και τόσο τραγικά τα 120 χιλιόμετρα, η ιατρική απαιτεί θυσίες”, με τον επόμενο υπουργό, την επόμενη διοίκηση αρκεί τα τηλέφωνά τους να περιλαμβάνονται στο καρνέ του μπαμπά, με ποιους? Με ποιό βωμό, με ποιές απ΄όλες τις ανθρωποθυσίες?

Είναι “δικός τους” ο Θανάσης της αρκεί αυτό της a la carte δικαιοσύνης και ανθρωπιάς και κάτι τέτοια τα ΄χει λύσει ο μεγάλος εδώ και αιώνες.
Denial. Πρωτόγονος μηχανισμός άμυνας του Εγώ. Σε περιόδους κρίσεων, κυκλοφορεί και σε οικονομική συσκευασία. Μass Denial. Να μοιραζόμαστε κόστος και καημούς. Δεν υπάρχει εκείνο που απειλεί και το Εγώ και το Εμείς αν κλείσουμε τα μάτια μπροστά του. Σαν 2χρονα που τα κλείνουν όταν οτιδήποτε τους δυσαρεστεί, πιστεύοντας πως ανοίγοντάς τα θα έχει ως δια μαγείας εξαφανιστεί.
Denial. Τσίνισμα του αλόγου μπρος σε συγκεκριμένα εμπόδια. Δεν τα θέλει, περνάει από δίπλα, περνάει από κάτω, θα πάρει όσους βαθμούς ποινής ορίσουν οι δημοσκόποι και όσα χειροκροτήματα του αναλογούν περνώντας θριαμβευτικά μόνο πάνω από όσα εμπόδια του ΄ρχονται βολικά.

Πολλά ήθελα να ρωτήσω αλλά με σηκωμένα δάχτυλα, κουβέντες πλέον δεν πιάνω. Έχει και ο μαζοχισμός εκτός από το αυτομαστίγωμα και το χάσιμο χρόνου τα όριά του και νόημα κανένα να εξηγείς σε άλογα κούρσας με τις παρωπίδες φορεμένες, έτοιμα στην αφετηρία για την υπερπήδηση, πως είτε περάσεις είτε τα ρίξεις, κατασκευασμένα είναι όλα τα εμπόδια και μελετημένη η θέση τους. Όταν τελειώνει ο αγώνας, όσο εσύ ανταμοίβεσαι με το σανό σου, τα ξεστήνουν και γίνεται η πίστα αυτό που στα αλήθεια ήταν, είναι και θα είναι. Ίσωμα.

Και βγαίνουν και οι πρωινές φυλλάδες δίπλα στο κυπελάκι και να οι δημοσκοπήσεις που καταδεικνύουν πως είμαστε ανέτοιμοι, ανώριμοι, υποτελείς και να και τα πειστήρια πως κόσμος χωρίς συνείδηση επαναστατική και ταξική καταλήγει να πατιέται για δυο κιλά φρούτα και βλέπεις πλέον την φωτό με τα χέρια το πρωί και ξέρεις πως θα την δεις μέχρι το βράδυ χίλιες φορές και τι θα γράψει ο καθένας και τι θα πει ξέρεις. Στημένοι όλοι στην γωνία να περιμένουν τον συμβολισμό για να ΄χουν να λένε, σαν εκείνη την μούντζα του σημαιοφόρου πιτσιρικά προς την εξέδρα των επισήμων που μέχρι avatar έγινε και χέστηκε η εξουσία πάνω της από τότε και της πέφτει βαρύ στο στομάχι να κόβει τα έξοδα σίτισης ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία αλλά ο στρατός επαγγελματικός δεν ήρθε η ώρα ακόμη να γίνει γιατί είναι πολλά τα ρουσφέτια και οι μίζες ντιαρ και φταίει και η παιδεία μας τέτοιοι που είμαστε, μα ευτυχώς μοναξιά δεν νοιώθουμε και των Ιταλών η παιδεία θα φταίει που ξανάβαλαν στο παιχνίδι το λείψανο του Μπερλουσκόνι και των Γάλλων που στο σοφιστικέ γυαλί του Ολαντ και στους τεμενάδες του στην Μερκέλεβα διέκριναν τον σοσιαλισμό και ριζοσπαστισμό που έλειπε από το τρίποντο του Νικολά.

Κι ο κόσμος εκεί έξω εξακολουθεί να πεινάει, να πεθαίνει, να εξευτελίζεται για να μην πεθάνει κι είμαστε δυο εικόνες σου λέει ο καθένας που κάτι πρέπει να βρει κάθε μέρα για να πει, τόσα επεισόδια πια πως να τα γεμίσεις “Ελληνική Κρίση” όπως λέμε “Μήτε Τόλμη Μήτε Γοητεία” και σιγά μην είμαστε ακόμη δυο, πολύ θα το θελαν και οι κατασκευαστές παρωπίδων και οι κρατούντες τα καμουτσίκια. Mixed εικονίτσα όλα πλέον, η μια για τα καλά μέσα στην άλλη, ουδείς έξω από το πλάνο, σε στηρίζει ο διπλανός να μείνεις όρθιος μένεις και κρατάτε και τον παραδίπλα, αν όχι φύγατε όλοι μαζί για τα παγκάκια.

Στο εξής καφές στο γραφείο κομμένος. Είτε από τον Γιάννη, είτε από τον Θανάση, είτε στο σέικερ από το σπίτι, καλομελέτα κι έρχεται, θα τον παίρνω και θα πηγαίνω δίπλα σ΄έναν διασωληνωμένο, μια χαρά θα συνεννοούμαστε μόνο με βλέμματα. “Εδώ είσαι?” “Εδώ είμαι ακόμη μη νοιάζεσαι”.

Ας μην γίνουμε όλοι Κολόμβοι και Μαγγελάνοι ατρόμητοι, ας μείνουμε και μερικοί απλώς να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο ο καθένας ακόμη μπορεί, να εξασφαλίσουμε πως θα υπάρχουν ζωντανοί στους νέους παραδείσους. Εκείνους που θα φέρουν κάποτε όλοι αυτοί που προς το παρόν, πέρα από το πόσο λάθος σκεφτόμαστε και πράττουμε, τα ΄χουν βάλει και με τις υποκειμενικές αντοχές του καθενός και με το πόσο λάθος νοιώθουμε.

“Απομόνωση συναισθήματος”. Η πιο πρωτόγονη διανοητική άμυνα και βασικό στοιχείο της ψυχολογικής λειτουργίας μηχανισμών όπως η διανοητικοποίηση, η εκλογίκευση και η ηθικοποίηση, όταν καθίσταται η βασική άμυνα ενός ατόμου, ο χαρακτήρας του αποκαλείται ψυχαναγκαστικός.

Ε ψυχαναγκαστικούς όλους, επειδή κάπου πρέπει να μας εντάξετε, δεν θα μας κάνετε. Όχι ερήμην μας τουλάχιστον.

Advertisements

6 thoughts on “τέρατα και σημειολογίες

  1. Πάντως είναι φοβερό αυτό που κάνετε.Δεν μας αφήνετε τίποτα για να γράψουμε εμείς.

  2. έτσι νομίζουμε όλοι κάθε φορά, αλλά αυτοί είναι ανεξάντλητοι. δεν μας αφήνουν χωρίς θέμα, μη σκάτε

    • σίγουρη είμαι μόνο για ό,τι έχουν δει τα μάτια μου και ναι όσες φορές τα πρόσεξα στις καντίνες έξω από τα γήπεδα δεν ήταν καθαρά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s