μπούκωμα


Οι νυχτερινοί έχουν την συνήθεια να γυρίζουν το ημερολόγιο στο επόμενο πρωί. Ούτε στα τυπικά πλέον να γεύεσαι την χαρά της κίνησης, της εξέλιξης.

Πάει  κι ο Μάρτης. Αστραπή. Σε καταιγίδες καιρούς, τι να σου κάνουν και οι μέρες.

Μonitors και σωληνάκια αθόρυβα, στους διαδρόμους σιωπή, στα πρόσωπα δεν το συζητώ. Νέκρα. Γενάρης.

Μόνο στα εξωτερικά ιατρεία ζει η άνοιξη. Δικαιολογία δραστική για να αδειάζουν ταχύτερα οι καρέκλες. “Μην ανησυχείτε είναι φυσιολογικό, της εποχής είναι το μπούκωμα”.

Ιώσεις, αλλεργίες, ξυπνητήρια έναν αιώνα ρυθμισμένα στο ίδιο μισοσκόταδο, ίδια συμπτώματα, ίδιες διαδρομές. Συμπτωματικές. Μπούκωμα. Της εποχής. Των εποχών. Ω εποχές. Κλεισμένες, κλειστές, σε όλες τις πτώσεις. Ξεπεσμένες απ΄όλα τα ύψη και τα υψηλά.

“Δεν υπάρχουν πια τέσσερις, συρρικνώθηκαν σε δύο”.
Σιγά να μην. Μια ντουζίνα  Αύγουστους  τώρα, στα σωθικά της πόλης δεν εκκολάπτονται  παρά καταχείμωνα. Σε νάρκη όλα. Ναρκοπέδια. Παρανοήσεις κι όλα ακίνητα, μη και γίνει το λάθος βήμα. Περίσκεψη έως να βρεθεί το σωστό. Σιγά να μην.

Ατάκτως χρεοκοπημένη, κουρεμένη στα 1000%  η Ομορφιά  κι όλοι βουβοί, ποιος διέθετε ελεύθερες καταθέσεις για να διαμαρτυρηθεί? Όλα της τα νομίσματα τα είχαμε γυρίσει σε επι προθεσμία. Αύριο, μεθαύριο, στου όποτε τα σεντούκια. Όλα σε ανομολόγητα ομόλογα “κάποτε” και οι τόκοι σε “έπρεπε”. Πλούτη αμύθητα.

Μπούκωμα. Σαν να απουσιάζεις από τις μέρες σου για να τρέχεις ξυπόλητος, το πολύ πολύ με σαγιονάρες, πίσω από τον αέρα που σου λείπει. Εκεί, στην κορυφή του βουνού την ώρα που γκρεμίζεται ο ήλιος του Ιουνίου αλλά όχι κι ο ήλιος σου, στην άκρη της άμμου ξημερώματα, εκεί τρέχεις, όπου κι αν σε καταγράφουν οι κάμερες των καθημερινών σου δρόμων να παρανομείς.

Βρέξει χιονίσει τα stop στην ίδια θέση, τα τακούνια σου φρένο γκάζι αλλά τα πόδια λείπουν, αδιέξοδοι μονόδρομοι, τα ίδια κόκκινα φανάρια.
Αυτό μπροστά στην Μαβίλη κρατάει πάντα πιο πολύ.
Μπορεί  να είπε “καλημέρα”, μέσα από το κλειστό τζάμι, μπορεί “σε θέλω”, μπορεί “άναψε”.
Εγώ “κουράστηκα” άκουσα, “κι εγώ” του χαμογέλασα, είχε όντως ανάψει, πρώτη, δευτέρα, χαθήκαμε.

Έτσι κι αλλιώς δεν ταιριάζαμε. Εγώ μόνο “κου-ρά-στη-κα”  λέω πια πίσω από τα τζάμια, στο πόσο τραβάς τις συλλαβές και μεγαλώνεις τις σιωπές ανάμεσά τους εκεί μόνο φαίνονται τα αληθινά ταιριάσματα.

Κυκλώνω με κόκκινο: “σή-με-ρα” στο αυριανό χαρτάκι -κάποια στιγμή πρέπει να το πάρουν απόφαση και οι νύχτες και οι λέξεις, πως πόδια και εποχές μόνο όσο υπάρχει φως πάνε μπροστά- και προσπαθώ να θυμηθώ πότε έγραψα στην μάντρα του νοσοκομείου “την Άνοιξη σου και την Ομορφιά αν δεν τα βρεις τα φτιάχνεις”.  

Πριν βγω στον διάδρομο, προβάρω στο τζάμι μερικά άηχα “κι – ε- γώ”, μπορεί να είπε και “σε – θέ- λω”.

Advertisements

8 thoughts on “μπούκωμα

    • τίποτα δεν είναι για χόρταση αλλά και ποτέ μη λες ποτέ, λέει η μαμά μου. και ξέρεις τώρα εσύ τι κορίτσι είμαι, την ακούω πάντα την μαμά μου -:))

    • εδώ που τα λέμε, τι σημασία έχει τι είπε? αυτό που θες να ακούσεις, αυτό ακούς.
      (καλώς ήρθατε στην γειτονιά μας) -:)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s