εαρινές συμφωνίες

01

H tv στην κρεβατοκάμαρα, μια γεροπαράξενη ντίβα δυσανεκτική σε LCD και HD,  τρώει μόνο γράμματα. Δύο, τρία, καμιά φορά και παραπάνω. Ανάλογα το μέγεθος γραμματοσειράς που διατυμπανίζει την εγκυρότητα. Όσα της χρειάζονται ώστε να αποδίδει την είδηση στο mute με απόλυτη ευκρίνεια. Πάντα στο mute. Τα καλλιστεία ανοησίας, ποιος φασιστόμυαλος είναι περισσότερο αδικαιολόγητος και ποιος εκ των ανίκανων πιο υπεύθυνος, με χίλια ζόρια αντέχονται στα μαξιλάρια του καναπέ σ΄εκείνα του κρεβατιού με καμία συνθήκη. Ούτε με την πιο νυσταγμένη. Ευτυχώς οι Βαβέλ των δελτίων συνοδεύονται από υπότιτλους πολλά χρόνια τώρα. Όσο ηλίθιους κι αν παρηγοριέσαι να τους θεωρείς, οι “έγκριτοι” αντιλήφθηκαν νωρίτερα από τους ίδιους τους κουφούς πως σε τέτοιους απευθύνονται. Πριν τους θάψει η τέφρα, δεν έγινε η έκρηξη.  Πριν τους θάψει η τέφρα, δεν έγινε η έκρηξη.
Τεράστιο το ποσοστό ανεργίας.. Υστερούν τα έσοδα.. Πετυ
χημένη συμφωνία.. Κούρεψαν Ελλάδα-Κύπρο.. Δρομολογήθηκε το νέο σχέδιο.. Κάποτε η ανάπτυξη.. Προβλήματα στην διαδικασία.. Συγκλονισμένοι οι κάτοικοι.. Συνελήφθη..

Ελήφθη, ελήφθη, οκ over, οκ overdose.  Ενδιάμεσα στους ομόκεντρους κεντρικούς τίτλους επί τέσσερις χειμώνες, πέφτουν άνθρωποι. Από ταράτσες, από ασιτία, στις ράγες του μετρό, από την εκτόξευση καρδιοαγγειακών και ψυχώσεων, για 1000, για 500, για 5-6, πέφτουν, κατρακυλούν έτσι. Αργά, αθόρυβα. Σαν εφέ χιονιού στην οθόνη χριστουγεννιάτικων site templates. Στιγμιαία ξαφνιάζεσαι με το που σκοντάφτεις πάνω του, ξεσκονίζεσαι, προχωράς. Διαβάζεις, εισπράττεις, πας, έρχεσαι, το χιόνι πέφτει. Εξοικειώνεσαι γρήγορα, εγκλιματίζεσαι στην παγωμάρα. 

02

Μικρός φάκελος, τσίπικο σκοτεινό γραμματόσημο μόλις που διακρίνεται μπρος στο τεράστιο Priority. Αναρωτιέμαι αν και οι πεταλούδες τους είναι της ίδιας συλλεκτικής αξίας. Βόρεια Ευρώπη. Πλέον, θα μπορούσε να είναι και το Νοτιότερο άκρο της. Αν είχαμε ρίξει έγκαιρα μια ματιά πως πακετάρουν και ταξιδεύουν τα νοιώθω τους κι όχι μόνο τα χαρτονομίσματά τους, θα είχαμε υπάρξει πιο υποψιασμένοι τι εννοούσαν “Ενωμένη”.
“Χιονίζει, ξανά. Και μονόχειρας να ήμουν, θα μου αρκούσαν για να μετρήσω όσες αληθινές λιακάδες θυμάμαι από τον Νοέμβρη. Δουλειά 10 ώρες, δυο μήνες τώρα για οικονομία η θέρμανση στο μουσείο δεν λειτουργεί. Τα λεφτά ούτε λίγα ούτε πολλά, ίσα ίσα  μας φτάνουν. Το μόνο, που έχει ηρεμήσει το κεφάλι μου. Ησυχία. Ξημερώματα από την σοφίτα, μπορείς να ακούσεις καθαρά το φρενάρισμα του ποδηλάτου πάνω στο χιόνι. Το άνοιξε κλείσε των γραμματοκιβωτίων, την εφημερίδα που πετά μέσα ο ταχυδρόμος.”

Η ηρεμία με διαπερνά με ισχύ ενδοφλέβιας. Πρεζάκι που αναπάντεχα του ΄σκασε μισό τσιγάρο, κάθε ρουφηξιά μέχρι τα νύχια. Προσπαθώ να εικάσω που, εντός συνόρων, μπορεί να ανασαίνουν τέτοιες ασκηνοθέτητες polaroids, η φαντασία μου με προδίδει. Εξαντλήθηκε να ονειρεύεται ανατολές που το σκουπιδιάρικο, ένας καυγάς μεθυσμένων και το φάλτσο του ξυπνητηριού δεν  παλεύουν ποιο θα σου αρπάξει πρώτο το πάπλωμα.
Πουθενά. Όπου ζει τόσο καυτό λευκό δεν υπάρχει ταχυδρόμος κι αν υπάρχει το μηχανάκι του σφάζει στο γόνατο την ηρεμία. Κι αν κάπου ακόμη κυκλοφορεί με ποδήλατο δεν υπάρχουν  γραμματοκιβώτια κι αν υπάρχουν κανένας δεν θέλει πια μέσα τους εφημερίδες. Αδυσώπητα ανιαρό το mute των εφημερίδων, δεν κόβει ούτε ένα γράμμα. Πιο απωθητικό κι από εκείνο όσων polaroids, χωρίς ένδειξη “διακοπές” “vintage”, μας απέμειναν. Καθημερινότητα, ανθρώπους και αληθινή γαλήνη χέρι χέρι, καμιά δεν χωράει μέσα της. Στένεψε η ιστορία μας, μας πέταξε έξω από τις εκεχειρίες της.   

01

Η παρακμιακή όψη της πόλης συναγωνίζεται εκείνη των ανθρώπων της. Προσαρμοστικότητα. Ο ανοιξιάτικος ήλιος φωτίζει ερείπια, κιτρινισμένα χαμόγελα, αποκαλύπτει γομφίους που λείπουν. Αλληλεπίδραση. Άγνωστη λέξη πλέον οι οδοντιατρικές δαπάνες για το σύνολο των ταμείων, ένα ένα τα αναγκαία αυτονόητα αυτομολούν μέσα στο σκοτάδι προς στο στρατόπεδο της απαγορευμένης πολυτέλειας.

Ρούχα άχρωμα, χείλη άχρωμα, άσπρες ρίζες. Aντί για φυσικά, αφύσικα. Παρατημένα. Εστιασμένοι οι προϋπολογισμοί στα κόστη χρώματος, ακόμη κι όπου τα αντέχουν οι τσέπες, ασήκωτο έξοδο για την διάθεση. Το πρώτο ανησυχητικό σημάδι πως χάθηκες ανάμεσα σε ό,τι  μέρα μέρα φορτώνεται μέσα σου απ΄όσα διαδραματίζονται στο περιβάλλον σου. Που δεν νοιάζεσαι πως φαίνεστε κι εσύ κι αυτό απ΄έξω σας. Που ακόμη πιστεύεις ως ουρανό του Απρίλη το ιπτάμενο δηλητηριώδες ζελέ πάνω από την  Καλλιδρομίου, την Κερκύρας, την Αβραμιώτου, μεταφράζεις τα “Βασανίζομαι” στους  χιλιοκατουρημένους τοίχους, δίπλα σε κάδους που ζέχνουν, ως τέχνη, άποψη κι όχι ασφυξία που κόβεται φέτες. Κανέναν πλέον ούτε χορταίνει, ούτε παρηγορεί. Που είχες δεν είχες δεύτερο, τρίτο, μ΄ένα σκουρόχρωμο βγήκε κι αυτός ο χειμώνας. Δεν χρειάζονται πια πρόσωπα, πολύ πριν πλησιάσεις αναγνωρίζεις τους ίδιους ανθρώπους κάθε πρωί στην είσοδο, στο βαγόνι, στο περίπτερο. Από το ίδιο μουντό. Μαύρο, σκούρο μπλε, σκούρο γκρι. Μέχρι εκεί. Ξανοιγμένο με κάτι, ό,τι, ελάχιστα άσπρο, λευκοί γιακάδες που αστράφτουν από μακριά σε νεκρικές πομπές.  

4+ εκατομμύρια άνθρωποι σε μια πόλη με σχεδόν ανύπαρκτες βιομηχανία, βιοτεχνία, μεταποίηση. Με τα μούτρα ριγμένοι οι πάντες στον κλάδο υπηρεσιών. Η ύψιστη που προσφέρουμε ο ένας στον άλλον, hand made ψευδαίσθηση ζωής. Σε ποικιλία σχεδίων, παυσίπονων, παγίδων. 

 

01

“Ο κάτοικος της πόλης, κυρίως ο κάτοικος των σύγχρονων μεγαλουπόλεων”  2. κατά το Mεσαίωνα, αυτός που ανήκε στη μεσαία τάξη των εμπόρων, των ναυτικών  3 α. “Αυτός που, σύμφωνα με τη μαρξιστική ορολογία, ανήκει στην αστική τάξη, στο κοινωνικό στρώμα που κατέχει τα μέσα παραγωγής και χρησιμοποιεί εξαρτημένη μισθωτή εργασία. β. (συνήθ. ως επίθ.) αυτός που δέχεται την αστική ιδεολογία και υποστηρίζει την αστική τάξη: (πολιτικός / διανοούμενος / φιλόσοφος).

Όταν αποφασίσουν να επικαιροποιηθούν τα λεξικά αντί για γράμματα, θα κόβουν λέξεις, φράσεις, σταθερές αιώνων.
Έμποροι, παραγωγή, μεσαίοι.. Πτερόσαυροι.
Μισθωτή εργασία.. Η φαρσοκωμωδία, τελευταίες παραστάσεις προλάβετε, οι συγκεντρώσεις των σωματείων και επισήμως ώρες μνημοσύνων. Κυριακή πρωϊ. Πρόσωπα, τακτικές, μουσειακά απολιθώματα. Μούχλα.

Πολιτικός, φιλόσοφος, διανοούμενος.. Βάλε εισαγωγικά ή σβήστα όλα ή άλλαξε το λήμμα. “Τι δεν έχει δει ένας τριαντάχρονος”. Λιώσαν τα κουστούμια των ορισμών να πλέουν πάνω σε ανδρείκελα, λιώσαν οι σόλες μας πήγαινε έλα στις γωνίες να δούμε ποιος άλλος κανένας, ποιο τίποτα έρχεται να τα προβάρει, η Σώτη πάλι έρχεται κι άλλες Σώτες κι άλλοι  σωτήρες. 

Πήγαινε έλα στον μονόδρομο προς πουθενά, κοινή η σήμανση σε όλες στις διασταυρώσεις: “Έεελα μωρέ, τι έχει ο πνιγμένος από την βροχή να φοβηθεί”.  Για την πιθανότητα να βάλουμε ποτέ πάνω μας κάτι αληθινά στεγνό, ούτε λόγος. 

“Ηρεμία, περπάτημα, καλή διατροφή, ξεκούραση..”  Τρεις ώρες αναμονή στα επείγοντα με πίεση 18 πνιγμένος από χίλια διαφορετικά “δεν αντέχω άλλο“, για να σε ακούσει να απαγγέλεις Μπρεντόν. Κάποια μέρα αντί να παρακολουθούν αμίλητοι, όλο και κάποιοι θα βρεθούν  πρόθυμοι να συμμετέχουν στον σουρεαλ μονόλογο. Θα μας ζητούν λίστες που πουλιέται ως δραστική η ηρεμία σε καλές τιμές και έναν χάρτη που ακριβώς να περπατήσουν. Πάνω σε δρόμο όχι σε παρκαρισμένα, κεφάλια, σώματα, σύριγγες. Θα τους  μοιράζουμε μαύρες σελίδες με χαρτογραφημένα μπαζωμένα ποτάμια και στη μέση μια πράσινη κουκίδα “Βρίσκεστε εδώ: Eθνικός Κήπος”. Ζήσε το μεγαλείο της εγκατάλειψης, κάνε τις οργανωμένες πόλεις του κόσμου να ξεκαρδιστούν και περηφανέψου, ξέχασε κι ο πρεσβευτής καλής θέλησης των αποικιοκρατών Ρεχάγκελ να το αναφέρει. Όχι μόνο ήλιο και θάλασσα έχεις και Εθνικό Κήπο ιθαγενή. 

 

01

Ο κάτοικος της πόλης..”. Αυτό. Πέτα τα όλα, κράτα μόνο στοιχειώδη προαπαιτούμενα. Συνειδητές επιλογές, ατομικές ευθύνες. Αυτός. Που του μαγάρισαν οι σκουρόχρωμοι τις ονειρεμένες πολιτείες και πλατείες του, αυτός, που τις Κυριακές πηγαίνει τα παιδιά του σε παιδότοπους, παραστάσεις, εμπορικά κέντρα, χωρίς έξοδο κινδύνου. Δε βαριέσαι αν κάτσει και καμιά στραβή τζάμπα είναι τα ρεσώ στο ΙΚΕΑ, αυτός, γι΄αυτό επέλεξε στην πόλη. Για να ΄χει θέατρα, κινηματογράφους, μουσικές σκηνές, ΙΚΕΑ και επιλογή από εκατοντάδες μπαρ και καφενεία αντί για τα δύο, τρία της μικρής κοινωνίας που τον έπνιγε. Για να γίνει αθέατος, κανένας, για να κλείνεται μέσα παρέα με τις σκιές, πνευμόνια πίσσα, αλκοόλ και κορτιζόλη αντί για αίμα.

Την μέρα που θα καθιερωθεί στο κάτω μέρος της οθόνης να περνά και να ξαναπερνά ο ορισμός του αλκοολισμού και τα ποσοστά εξάρτησης στους 20-45, σαν blue chips στα 90’s,  θα σκάσουν από την ζήλεια τους όλοι οι δείκτες. Θα κιτρινίσει από μίσος έως κι ο τωρινός της ανεργίας στους νέους. Ποιους νέους δηλαδή, τους νεόγερους. Τον ζωντανό από τον νεκροζώντανο όσα χρόνια κι αν τους χωρίζουν μόνο ένα τους διαφοροποιεί. Οι ανοιχτοί ορίζοντες μπροστά τους. Τρως, κοιμάσαι στο πατρικό μέχρι τα 40, για το χαρτζηλίκι σου μόνο πας στον εργοδότη. Αν έχεις. Κόλλησε ο ορίζοντας στην μύτη, πιο κοντά δεν πάει.

Θα τον διευρύνεις στις οθόνες εν μέσω αστεϊσμών, πλήξης και σοφολογιών κεντρικής ιδέας “εσείς δεν ξέρετε τι σας γίνεται, η δική μου δυστυχία έχει ιδεολογικό υπόβαθρο”. Από τις οθόνες κάποια στιγμή θα πληροφορηθείς και τι είναι αυτό που τόσα χρόνια έτρωγες, τι είχε μέσα το νερό που έπινες, θα περιμένεις στην ουρά να δείξει  και η δική σου αξονική  τι περιείχε το κοκτέιλ  που ανέπνεες κι εσύ το νόμιζες αέρα εμπλουτισμένο με ελπίδα.
Κάποια στιγμή ίσως περάσει και από το tl μαζί με τα 300-400 κατώτατος και το νέο προσδόκιμο. Το μειωμένο. Η Αρβελέρ φέτος θα είναι απασχολημένη στο Παρισινό ανάκτορό της, το θέμα θα το επιλέξει ο Σόϊμπλε από τα sos της νέας συμφωνίας που σκόρπισε ρίγη ενθουσιασμού στους εθνοσωτήρες.  “
Πως σας φαίνεται που θα ζήσετε λιγότερο από τους γονείς σας?”

01


“..Πες μου τι κάνετε εσείς εκεί κάτω, σαν μονόλογοι και τα γράμματα και τα email μου. Όλο για μας ρωτάτε, αόριστα μου γράφετε όλοι, σίγουρα είσαστε καλά? Στα εδώ ΜΜΕ παρακολουθούμε τα ρεκόρ να σπάνε το ένα μετά το άλλο. Περικοπές, ανεργία, αυτοκτονίες, κατάθλιψη, καταστολή. Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ..” 

“Ρίσκο γνωμάτευσης “σίγουρα καλά”, δεν αναλαμβάνει πλέον κανείς ούτε για τον δεύτερο εαυτό του εδώ.Χθες ανεβάσαμε την tv της κρεβατοκάμαρας στο πατάρι, έκλεινε  το δεύτερο τζάμι του παραθύρου. Μην ακούς τα ΜΜΕ, όπως τα ήξερες τόσα χρόνια. Το ατομικό μας έλλειμμα σε αέρα παραμένει μεγαλύτερο από αυτό της χώρας. Ψάχνουμε για ένα σπίτι, ένα δωμάτιο ας είναι, δίπλα στην θάλασσα. Αρχικά, για το καλοκαίρι. Το μπαλκόνι έχει γεμίσει από τους βολβούς φρέζες που μου άφησες, αλλά θυμάσαι? Εσύ το είπες: “Κάποτε πρέπει να συμφωνήσουμε με εμάς, να πάρουμε επιτέλους εκτός από το μυαλό και τα μπαλκόνια μας μακριά από θέες και θεούς που ελπίδα δεν έχουν, σε τίποτα δεν πιστεύουν”.

Ναι, κάποια στιγμή πρέπει να το συμφωνήσουμε πρακτικά όχι με ιδεολογικές πλατφόρμες. Με εμάς κι άντε μια χούφτα ανθρώπους το πολύ πολύ να συμφωνήσουμε. Ότι στον κόσμο που δεν ξέρεις πότε ο καθημερινός σου Γολγοθάς ή ένας πραγματικός μαραθώνιος θα αποφασίσει πως δεν υπάρχουν άλλα, τελείωσαν,  τα “θα κάνω”, “θα αλλάξω”, “θα ζήσω” και πολύ καθυστερήσαμε να μην βλέπουμε κάθε μέρα την θάλασσα, να μην νοιώθουμε κάθε μέρα το δάσος, το ποτάμι.  Ο Μαϊος νομίζω πως είναι καλή εποχή για τέτοιου είδους συμφωνίες. Μπορεί να είναι και απλώς καρμικό. Μπορεί για κάποιους όσο κι αν το πολεμήσουν, το μυστικό της ευτυχίας, όλα τα μυστικά κι όλες οι ευτυχίες τους, πάντα Βόρεια να είναι κρυμμένα.
Κι εγώ πάλι γενικά, παραληρηματικά, στα είπα, αλλά είμαι σίγουρη πως κατάλαβες..” 

01

“Θέες”: Eduardo Carrera

Advertisements

4 thoughts on “εαρινές συμφωνίες

  1. ”Πως σας φαίνεται που θα ζήσετε λιγότερο από τους γονείς σας?”

    υποκλίνομαι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s