cars pets and carpets

01

Ούτε δέκα λεπτά στο πήγαινε, άλλα τόσα στο έλα, τέσσερις μέτρησα που παραβίασαν το κόκκινο. Όλο και συχνότερο φαινόμενο τελευταία. Τον πρώτο τον συνάντησα ξανά στο βραδινό δελτίο, πέντε-έξι φανάρια παρακάτω, ένα πόδι λιγότερο. Ουδέποτε υπήρξε υποδειγματική η οδική μας συμπεριφορά, μα όταν κλείσουν οι δρόμοι συμβαίνει ενστικτωδώς. Γονατισμένος από μηδενικές ορατότητες καθ΄οδόν προς “πως θα ζήσω?”, ασυναίσθητα σηκώνεις παράλογο ανάστημα σε όποια ελεύθερη ευθεία κι αν σου κλείσει μάτι. Ας είναι κι αυτή που πιο τελεσίδικα κι από τις τροϊκες θα κυριολεκτεί:“μισός”.
Οι αυτόπτες μάρτυρες κοιτούν τα συντρίμια, μουρμουρίζουν κάτι ακατάληπτα vintage “…νέος άνθρωπος” “..η αξία της ζωής”, σε κάποιο Κωσταλέξι θα τους είχαν αμπαρωμένους, ποια αξία, ποια ζωή, ποια κατάθλιψη? Παράκρουση καραμπινάτη. Στοίχειωσε ο ύπνος μας από τους βομβαρδισμούς των “πυροβόλησε” “σκότωσε” “μαχαίρωσε” “έπεσε”, την πόρτα κλείνει ο αέρας και πεταγόμαστε σαν να ήχησαν σειρήνες. 
Ως “υγεία” ορίζεται όχι μεμονωμένα η απουσία νόσου αλλά ο συνδυασμός της με το επίπεδο ψυχοκοινωνικής ευεξίας, εξ΄ου και η φτώχεια καταγράφεται ως πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Αν αντέχουμε να μετρήσουμε παράπλευρες απώλειες σε απόλυτα μεγέθη θα πρέπει να αρχίσουμε και ενυπογράφως να το πιστοποιούμε. “Σήμερα εν.. από Φτώχεια”. Οι ειδικές κατά περίπτωση συνθήκες θα χάνονται στην δεύτερη σειρά με τα ανούσια διευκρινιστικά, εντός παρενθέσεως. Έτσι κι αλλιώς, προ πολλού έχει ξεφύγει από κάθε ελεγχόμενη παρένθεση το καθολικό αποτέλεσμα, σαν σταματημένους μας έχει προσπεράσει το όλον, ότι κάποιοι πορευόμαστε -ακόμη-  κουτσά στραβά στην όποια λωρίδα ασφαλείας μας, δεν σημαίνει παρά απολύτως τίποτα για την γενική εικόνα ακινησίας.
Και τι άλλο να κάνουμε θα πεις, αν το ΄ξερα θα το είχα πράξει. Όσο βλέπεις άνθρωπο ακόμη να γράφει για όλα αυτά ιδέα δεν έχει, όποιον βρει έστω και ουτοπία έμπρακτη να γαντζωθεί, πρώτα τον χάνουν τα πληκτρολόγια. Τουλάχιστον, έως ότου σκαρφιστούμε νέα παραμύθια, ας κόψουμε τα “κι εμείς καλύτερα” και τους επιθετικούς προσδιορισμούς σε λύκους και γουρουνάκια, είναι πολύ προκλητικά. Ας νανουρίζουμε όσους θα ενηλικιωθούν εντός του ζόφου με την “Μικρούλα Προοπτική”. ..Κι ανέβηκε τόση δα στην φασολιά, μεγάλωσε κι όλο ανέβαινε, ανέβαινε, μέχρι που χάθηκε στον μαγεμένο κόσμο όπου για ένα 5ευρω ματώνεις, σκοτώνεις,  σκοτώνεσαι. Κι εμείς τυχαία ζήσαμε, το αυτό επιθυμούμε και δι υμάς..

02

“Βγήκα μια βόλτα με το σκυλί, έχεις χρόνο για έναν καφέ να ανέβω?”  Είχα δεν είχα, δεν είναι εποχές να ψαλιδίζεις φτερά και στο ελάχιστο “να ανέβω”. ΧαΪδεύει τις τριανταφυλλιές, την λεμονιά στην γλάστρα, “μέτριο”.  Όπως κι αν τον ήθελε μέτριο θα έφτιαχνα,  περνάω την φάση “how to decorate your balcony”, μέτρια άνοιξη, μέτρια θέα, μετριασμένα χαμόγελα, όλα τα θέλω ταιριαστά. Μου λέει πόσο ωραία μυρίζουν τέτοια ώρα οι νερατζιές στην Κανάρη, σήμερα δεν της το χαλάω, δεν το κάνω για εκείνη, εμένα βαρέθηκα, δεν λέω πως μέχρι και τον Burton κατατροπώσαμε. Κρεμαστήκαμε σαν τα πιθήκια από δέκα νερατζιές της Gotham City για να δικαιολογήσουμε την  ύπαρξη της ζούγκλας και την δική μας σε κάποιο της ξέφωτο, εν αναμονή του Batman.
“Εξω από το παρκάκι μεταξύ σοβαρού και αστείου ένας μου θύμισε την νέα διάταξη, 100 ευρώ πρόστιμο για τις ακαθαρσίες των σκύλων, αν υπάρχει θεός”. Αν υπήρχε θεός δεν θα άφηνε τις λεμονιές να στριμώχνονται σε γλάστρες και τα σκυλιά να υπακούουν σε στενά κολάρα και διαταγές για ένα ξεροκόμματο, τα δίποδα άστα τις έδειξε εξ΄αρχής τις προθέσεις του. Καθ΄εικόνα και ομοίωση της ανυπαρξίας του.
Στην πόλη που δρόμοι και πλατείες αποτελούν τις τουαλέτες  χιλιάδων αστέγων και σε κάθε χειμερινή εφημερία αντιστοιχούσε μια δεκάδα αναπνευστικά περιστατικά ανηλίκων από τα μαγκάλια, στη πόλη που εν έτη 2013 θάβει τα σκουπίδια της σε χωματερές, οι ιθύνοντες καθυστέρησαν λίγο αλλά εντόπισαν από που οφείλει να ξεκινήσει και το περί ευπρέπειας και πολιτισμού νοικοκύρεμα. Και όχι ευχάριστο να βγαίνεις από την πόρτα σου και να βρωμίζεσαι μέχρι τον αστράγαλο δεν είναι, είναι όμως χρησιμότατο για να εγκλιματίζεσαι, να μην βουλιάζεις παντελώς ανυποψίαστος στα σκατά έως το λαιμό στο επόμενο σου βήμα. Όταν πέσεις πάνω στην  σημερινή παρέλαση ναζιστών, σε μια αφίσα που καλεί σε αιμοδοσία μόνο για Έλληνες, όταν αντικρίσεις τον αστραφτερό περίβολο του κοινοβουλίου. Μέσα και σήμερα κάποιοι τραβάνε καζανάκι πάνω από ντροπολογίες, πολυνομοσχέδια, όπου βρουν τα κάνουν, στα μούτρα μας τα κάνουν, πρόστιμο για τις ύαινες δεν προβλέπεται, για όλα ευθύνονται και θα πληρώσουν τα canis terrier.

03

30 βαθμούς Απρίλη μήνα δεν θυμάμαι πολλές χρονιές. Μέχρι και την φύση κούρασε η παγωμάρα μας, μόνη ανάπαυλα οι λιγοστές σταθερές που παραμένουν ακλόνητες. Το καλοκαίρι ξεκινά την ημέρα που ανεβάζεις χαλιά, κατεβάζεις σαγιονάρες.-

Καταχωνιασμένο κάπου στις προ μνημονίων μνήμες βρίσκω το κινητό της.
“Ο αριθμός που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή”. Καλό είναι που και που να μην αντιστοιχεί κι από ένας αριθμός σε κάθε ψυχή, σε κάθε φωνή, η άνοιξη που όλες οι  φωνές θα κατορθώσουν να απεξαρτηθούν από τους αριθμούς, ίσως να είναι η αρχή για να ξεπαγώσει μαζί με τα σπίτια και το αίμα μας. Στο σταθερό κάποιος με ενημερώνει ότι “Σέβη όχι εντώ, έφυγκε για πατρίντα”. Και πολύ περίμενε. Πότε ο Μανώλης στο ψητοπωλείο θα έχει κανένα μεροκάματο στην λάντζα, αν δυο τρεις φορές τον χρόνο μας περισσέψουν για να προσποιηθούμε πως μόνοι δεν τα καταφέρνουμε με τα νοικοκυρίστικα. Περιμένοντας στα αζήτητα παντού περνάει η ζωή, δεν είναι ανάγκη και να σε τρέχουν κάθε τόσο στο τμήμα να αποδείξεις πως νόμιμα κι από περηφάνεια πλένεις πιάτα, τζάμια, χαλιά. Ούτε στα πιτσιρίκια της παραπάνω από 5ευρω δεν μου επέτρεψε ποτέ να δώσω, χριστούγεννα, πάσχα κι όποτε το έκανα κρυφά, την επόμενη φορά πάντα κάτι παραπάνω έβρισκα να έχει κάνει απ΄όσα είχαμε συμφωνήσει. Για το μόνο που λυπήθηκα, που δεν πρόλαβα να της πω πως εκείνη σοφά έπραξε που έφυγε αλλά το όνομά της έπρεπε να το αφήσει πίσω. Αυτό πιο ακριβοδίκαιη πατρίδα δεν θα βρει πουθενά.      

Χθες βάλαμε την λεμονιά σε μεγαλύτερη γλάστρα. Το βράδυ, την ώρα που στο βάθος μια στάλα Πειραιάς γυάλιζε σαν Περαία, την άκουσα να ψιθυρίζει στις ξεχασμένες δίπλα στο λάστιχο σαγιονάρες “Μη νοιάζεστε ρε. Eδώ θα παραχώσουμε καλοκαιρινά σκουπίδια και σκελετούς, τώρα χωράω παραπάνω κι απ΄όσα βρήκαν κάτω από τα χαλιά”. Κι άλλαξα φάση. Ξανά. “Ηοw to decorate your life”. Κατασκευές και χειροτεχνίες με απλά, φυσικά υλικά. Με όποιο δεκανίκι να μείνουμε όρθιοι κατά μόνας, για να είμαστε εκεί όσο περισσότεροι όταν, όποτε, θα παίρνει παρουσίες το “εμείς” που θα αλλάξει το παραμύθι. Θα ελευθερώσει από αγκύλες και παρενθέσεις όλες τις μικρούλες και μεγάλες προοπτικές και θα αποδεκατίσει εφιαλτικές φασολιές με θεόπικρους καρπούς για τις ουρές στα συσσίτια. Θα λύσει τα μάγια, τους κόμπους και τις σιωπές απ΄όλους τους λαιμούς. Αν.

__________________

Advertisements

4 thoughts on “cars pets and carpets

  1. και το ανθοστόλιστο μπαλκόνι
    όλο από ρόδα, γιασεμιά
    ο ήλιος το μεταμορφώνει
    σε Μποτιτσέλια ζωγραφιά

    (νομίζω της Μυρτιώτισσας) ♥

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s