κοκορόμυαλοι

Τα φώτα στα παζάρια είναι ύπουλα, διπρόσωπα. Πότε πετρωμένα  τυφλώνουν αγωνίες που αναζητούν το πιο φτηνό μετρώντας σε κέρματα το επίδομα ανεργίας, φτάνουν στο τέρμα της πλατείας με 3-4 σακούλες στο χέρι,  σφεντόνες για την μάχη με τον χειμώνα. Κάλτσες συνθετικές, πουλόβερ συνθετικά, ένα βιβλίο του σωρού ό,τι πάρεις 1 ευρώ για όταν η τιβι θα ΄χει μόνο μπάλα, τίποτα σύνθετο, ένα χαλί 70Χ40 ίσα να χωράνε τα πόδια κατεβαίνοντας από το κρεβάτι, κάτι, έστω κάτι να βγάζει γλώσσα στην παγωνιά, “είμαστε ακόμη όρθιοι“.

Και πότε μαλακώνει ως κι ο διαβολεμένος ήχος της γεννήτριας, παιχνιδίζουν γλυκά οι λάμπες πάνω σε φάτσες ατσαλάκωτες, όλες τις σφεντόνες για όπλα σπουδαία τις έχουν. Κρατούν σαν εικόνισμα σε περιφορά το πλαστικό κινητό, το λούτρινο αρκούδι, ερωτοτροπούν με μια σακούλα ποπ κορν. Θριαμβευτές στην μάχη της βραδιάς. Στα 4 στα 5, από διαίσθηση έχουμε αγγίξει την πιο σπουδαία φιλοσοφία, το μόνο νόημα. “Μέρα μέρα” “τώρα”. Αργότερα, γνώσεις κι επιγνώσεις φρούδες θολώνουν τον καθρέφτη, δείχνει manuals επιβίωσης σελ. τάδε και πολεμιστές. Τάχα. Άξιους να οργανώνουν στρατηγικές, να κατασκευάζουν μάχες, να μαθαίνουν από τις εξασφαλισμένες ήττες. Κολοκύθια τούμπανα. Αποτρόπαια αιμοβόρα. 

Αν κάτσεις για λίγο παράμερα, σαν φωτορυθμικά είναι τα φώτα στα παζάρια. Σε θαμπώνουν, σκοτεινιάζει, λαμπυρίζουν, σκοτεινιάζεις. Εναλάσσεται ο ρυθμός σαν τα Σαββατόβραδα στην ντίσκο. Πάνω που πήγαινες να πιαστείς από μια λατρεμένη μπλουζιά, ο dj έκανε το χατήρι της κοπελιάς που ΄χε στο μάτι και ξεπουλούσε την γλύκα στο κεφάλι σου για να δει τις γάμπες της να λικνίζονται, πονούσε τα μηνίγγια του πολέμου σου  ο δικός του.   

Δεν πήραμε τίποτα για το σπίτι, για μας. Όταν πλέον στο αλάτι του καλαμποκιού, στα λουκουμαδάκια μέσα στα αλουμινένια κουτιά που στάζουν τηγανίλα, δεν βλέπεις παρά ένα λοφάκι χοληστερόλης και στενώσεις, ξέρεις και πως όσα πυροβολούν στην καρδιά τους χειμώνες, τα εμπορεύονται οι πάντες μα δεν πουλιούνται πουθενά. Κι αν, δεν έχεις αφέλεια να τα αγοράσεις. Ή τα έκανες έγκαιρα χάρισμα στο μέσα σου ή αλεπού στο δια βίου παζάρι. 

Πλάϊ στο τρενάκι και το καρουζέλ, ο πιο άδειος από κόσμο πάγκος. Κανείς δεν καταδέχεται πια γλύκα άνευ υψηλής περιεκτικότητας σε κεκορεσμένα. Γλυφιτζούρια κοκοράκι και νερό. Μόνον. Ξεδιπλώνεις την ζελατίνα και μυρίζει όπως τότε, “μην το φας όλο θα πονέσει η κοιλιά σου” μυρίζει, στο παγκάκι χαραγμένα αρχικά και καρδιές, “μην το φας βιαστικά θα πονέσει η καρδιά σου” κανείς δεν μας είπε, θες κι εσύ να γράψεις κάτι, δεν έχεις με τι να το χαράξεις.

Στα τσίπουρα γελάσαμε σαν άπιστοι Θωμάδες, γεμάτο κοκοράκια και νερά το τραπέζι, έσκιζε τις σάρκες του/μας  πιο ρεαλιστικά κι από τα πινέλα του Καραβάτζιο. Σαν να μην είχαμε δει γελάσαμε, σαν κανείς μας να μην είχε δευτερόλεπτο παγώσει κάτω από κείνα τα φώτα, σαν ο dj της πραγματικότητας να έκανε πρόγραμμα μόνο για μας ολόκληρο το βράδυ. Ευτυχώς δεν βρέθηκε καμιά να κλωτσήσει κανένα ζητιανάκι, δεν υπήρχαν καν ζητιανάκια, όχι με πιστοποίηση. Τα βλέμματα δεν τα πετυχαίνεις εύκολα με το πόδι, ας είναι και εκατοντάδες οι στόχοι μπροστά σου. 

Μερικές νύχτες τα μαξιλάρια σκληραίνουν, σαν πλάτες από παγκάκι γίνονται. Αγκυλώνουν, δεν βολεύεσαι, τα γυρνάς από δω από κει, βγάζουν νύχια οι συνειρμοί, με ζόρι πολύ πείθεται η πραγματικότητα πως πρέπει κι εκείνη που και που να ξεκουράζεται για να αντέξει να συντηρεί το όνειρο. “Σημασία έχει να μην υπάρχει πόλεμος, όχι αν θα ΄σαι νικητής” χαράζεις, χαράζει, κι όλα έχουν συμπυκνωθεί σε μια τσαλακωμένη ζελατίνα. Την πετάς στα σκουπίδια και μυρίζει “ωραία ήταν“.

Πέρασε το σκουπιδιάρικο πριν λίγο, “μέρα μέρα” ” τώρα” σαν να μούγκρισε στρίβοντας στην γωνία. Όταν ερχόταν ή φεύγοντας, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω. Τα μοβόρικα τύμπανα του πολέμου πρόλαβαν, κατάπιαν κι αυτό το “ήταν“.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s