οι κρεμάστρες

001
Μια τρύπα στην κορυφή του μεταχειρισμένου νάϋλον από το καθαριστήριο και περιμένουν εκεί, στην άκρη της ντουλάπας.
Οι τελευταίες στην σειρά κρεμάστρες. Χειμώνα καλοκαίρι.
Φουστάνια, κουστούμια, ταγιέρ ίσως.
Θα τα προσέξεις ένα απόγευμα Σεπτέμβρη ψάχνοντας την ζακέτα που σου ζήτησαν, ακόμη λίγο να καθίσουν στο μπαλκόνι.
Θα σε σαστίσει ο ήχος της ωχρής ζελατίνας όταν την παραδώσεις στα χέρια που θα φροντίσουν  να συναντηθείτε ακόμη μια φορά.
Αυτά που κόνταιναν, μάκραιναν, σιδέρωναν για τον γάμο, για κείνο το βράδυ πρωτοχρονιάς.
Στις πιο χαρούμενες φωτογραφίες τους θα τα εντοπίσεις μετά από αυτήν την φορά. Μετά.
Όλα μακρυμάνικα, κλειστά.
Βρέχει, χιονίζει ή καίγεται ο τόπος, όλα μακρυμάνικα, κλειστά. Συνήθως καίγεται ο τόπος.
Συνήθως τα καλοκαιρινά ρούχα δεν έχουν αρκετές τσέπες.
Για τα “δεν” για τα “θα”.
Όσο πιο παλιοκαιρισμένα τα ναϋλον, τίποτα άλλο δεν έχουν μέσα οι ντουλάπες.
“Δεν” και “θα” κρεμασμένα, προδωμένα, από “κάποτε”.
Όλα μακρυμάνικα, κλειστά.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s