Ανταπόκριση

001

Ωραία ήταν. Η τούρτα πολλά δεν έλεγε,  μα έγλειψα διακριτικά κάμποσα ψιχουλάκια “ενσωματωμένος σε μια μικροκοινωνία είσαι όταν σε θέλει παρών μετρώντας όσα πέρασαν” από το κραγιόν μου. Μπορεί κι ερήμην σου ενσωματωμένος. Απολαυστικά είναι. Τις φορές που οι αντοχές σου στις μικροκοινωνίες, ερήμην σου, νοιάζονται αληθινά μόνο να είναι το κραγιόν στην θέση του.

Όσο περνούν οι μήνες γελούν περισσότερο με την δική τους υπερπροσπάθεια μην ξεχειλώσουν πάλι σε -γκ το -γ στο όνομά μου, από την δική μου να κληρώσω την σωστή κάθε φορά πτώση του ουσιαστικού από τις 14 της γλώσσας τους. Τα επίθετα με ταλαιπωρούν παραπάνω. Δεν θα ΄πρεπε. Ίσως το μόνο που έπρεπε, οι πτώσεις να μην έχουν εντοπιότητα και να μην τις αγαπούν τόσο και τα εισαγωγικά και τα ουσιαστικά.

004

Τον κόσμο όλο δεν τον γύρισα, συμβαίνει στους τυχερούς που δεν γεννιούνται κυνηγημένοι. Μα ως εκεί που έφτασα, πουθενά δεν θυμάμαι τόσο διαθέσιμο από το Νο “χώρος”, χωρίς καμιά ένδειξη και περιορισμό περί αραίωσης, όπου κι αν στήσεις καβαλέτο για τις μουτζούρες της μέρα σου. Εκεί ακριβώς. Πίσω από την κουρτίνα σου, δίπλα στο parking της δουλειάς, κολλητά στον πάγκο με τα παστά ψάρια, αυτόν με τα πρώτα βερίκοκα, εκεί που θα ακουμπήσεις το πρώτο φετινό απερίσκεπτο τριαντάφυλλο, άνοιξε μάτια σχεδόν μέσα στον χιονιά. Μπορεί και απλώς ατρόμητο. 

002

Λίγο πριν το σχολάσουμε η Μίκα τακτοποίησε στο άδειο κουτί του γλυκού όσα περίσσεψαν από τον μπουφέ και λίγο ψωμί ακόμη. Πλαστικά μαχαιροπήρουνα, πετσέτες. Χωριστά, σε αλουμινόχαρτο, ένα κομμάτι τούρτα.
Ο Βάσια το πρωί, στην διαδρομή για την σχολή εκπαίδευσης σκύλων, θα κάνει μια στάση στην γωνία που 8-10 ώρες στέκεται η Μάρσα. Τις νύχτες όλοι οι ένοικοι σταυροδρομιών φιλοξενούνται σε δημοτικά καταφύγια απόρων. Ενσωματωμένος σε μια μικροκοινωνία είσαι όταν είσαι δεν είσαι παρών μετράνε όσα πέρασες.
Όσο προσπαθούσε να μην ακουμπήσει το κρέας στο ψάρι, σκεφτόμουν τον μέσο Σλοβάκο. Και ότι ποτέ πριν δεν είχα γνωρίσει εκπαιδευτή σκύλων. Και ότι μόνον ένας από όσους ήδη δεν γνώριζα μου συστήθηκε ως “υπάλληλος”, σε ένα δωμάτιο με τριάντα ανθρώπους. Απίστευτο πόσων μεγεθών γάντια μπορεί να προβάρει το μυαλό για να στριμώξει στα σκοινιά ένα απλό “δεν υπάρχει κανείς που δεν γεννήθηκε κυνηγημένος“. 

005

Τις νύχτες το κρύο είναι ακόμη τσουχτερό. Μπορεί να φταίνε και οι ειδήσεις από άλλους τόπους. Όλο και πιο ανέλπιστα λυτρωτικά νοιώθω με το “άλλους“. Τις φορές που στο μπράτσο του καναπέ ξημεροβραδιάζεται παρατημένο το κυπαρισσσί ζακετάκι, ακόμη περισσότερο. Αυτό που δεν χώρεσε στις βαλίτσες και το είχα ριγμένο στους ώμους στο αεροδρόμιο, την ώρα που η Εύη έλεγε “μάλλον πρέπει να πάρουμε απόφαση πως κανένα “μας” σε αυτόν τον τόπο δεν είναι πλέον δεδομένο“. Δεν χώρεσε, όχι ότι κρύωνα. Ίσως το μόνο άξιο ιστορίας που οφείλουμε να πάρουμε απόφαση είναι ότι, στη ζούλα ή φανερά, “μπαλωθιές” και  “τριαντάφυλλα” σε όλους τους τόπους πάντα χέρι χέρι βάδιζαν και σε γερόλυκους νέους βηματισμούς δεν μαθαίνεις. Όσο κέντρο του κόσμου κι αν πιστέψεις και το αιώνιο άδικο και το στιγμιαίο δίκιο σου.  Ακόμη κι αν είχε κέντρο ο κόσμος, ακόμη κι αν δεν ήταν φτιαγμένος παρά μόνον από σταυροδρόμια.

006

Τα βράδια προσπαθώ να μου μένει λίγος χρόνος για ασκήσεις. Κλείνοντας το φως απελπισμένη, μετά το πολύ μισή ώρα, αγωνίζομαι να χωνέψω ότι υπάρχουν γραμματικές χωρίς διακριτό μελλοντικό χρόνο. Συντακτικά που τα “θα” ακολουθεί ενεστώτας. Τουλάχιστον έπαψε να με ταλαιπωρεί γιατί απ΄όλα τα καφέ της πόλης στέκι έχω κάνει ένα χωμένο με θεά στο τίποτα και πάντα περνώ και από το wc. Όμορφα είναι. Να γκώνουν τα μότο σου από σοφίες και σαν 15χρονο να ρουφάς κλισεδιές διάσημων σοκολατάδων.

“Create 5 proposals with: magustoiduks (dessert)”

1. Eluiga on lühike süüa magustoiduks esimene
2. Eluiga on lühike süüa magustoiduks esimene
3. Eluiga on lühike süüa magustoiduks esimene
4. Eluiga on lühike süüa magustoiduks esimene
5. Eluiga on lühike süüa magustoiduks esimene

Όχι, δεν είναι τόσο δύσκολη γλώσσα.
Τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο οπουδήποτε που, χωρίς να απαιτείται επίκληση της ύπαρξης και της αξιοπρέπειάς σου, δικαιούσαι επιδόρπιο, Νο “χώρος” όσο θες και αλουμινόχαρτο όσο αντέχεις.

012

Σήμερα η Μάρσα ήταν φρεσκολουσμένη, ομορφότερη και χαμογελαστή. Το πάρκο εκατό μέτρα μακρυά της ολάνθιστο. Μπορεί κι έτσι να μου φάνηκαν. Τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο, όπου κι αν,  αν το είναι δεν σου γκρεμίζει χίλιες φορές ως να κλείσεις το φως και να βάλεις για ύπνο το αγαπημένο σου ζακετάκι  αυτό που εσύ πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις.  

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s