Διασυνδέσεις

 

001

Μέτρησα τις ταινίες τoυ Κούνδουρου δυο φορές. Δώδεκα.
Διάβασα ένα σωρό μεγαλειώδη rip για τον Κούνδουρο. Από ζωγράφους που ανά εβδομάδα ολοκληρώνουν έναν καμβά, γραφιάδες που ως να ξαναγεμίσουν μερικά φεγγάρια βρίσκουν τον τίτλο για το επόμενο, γνωμίστες που καθημερινώς κι ανελλιπώς ενημερώνουν το δημόσιο αίσθημα και για το τελευταίο τραβηγμένο από τα μαλλιά μικρό-μεγάλο μήκος του βίου τους, ό,τι (τους) συμβεί άξιο να πατήσει κόκκινο χαλί.
Ξαναμέτρησα τις ταινίες.

Ιδέα δεν έχω αν θα έπρεπε να μας τρομάζει περισσότερο το τσιγαρόχαρτο που ΄χουμε βάλει για τοίχο ανάμεσα στο “ζω-σκέφτομαι” και το “δημοσιευμένη σκέψη-βίωμα μου”  ή το εθισμένο αυτί μας. Βεντούζα πάνω στων άλλων εθισμένων τα τσιγαρόχαρτα. Πάντως κανένα από τα δύο να μη πιστεύουμε ως τρομακτικό, πολύ τρομακτικούς μας κάνει.

Ο κομμουνισμός είναι μια ιστορία χαμένη από φύση, τίποτα δεν αντίκειται τόσο στην ανθρώπινη ύπαρξη όσο η μη ιδιοκτησία. Και αν μετά τα του κτηματολογίου καταργηθεί και κάθε εμπράγματο δικαίωμά μας στην γνώμη, ζωή, οπτική, στα “θέλω” του άλλου”? Σε τι κόσμο θα φέρνουμε, τι θα ταΪζουμε τα “μου” μας?

Μερικές φορές με εκνευρίζει πολύ ο Αλεξανδρινός. Παπατρέχας. Έχει προ πολλού εντοπίσει  την κρυφή διασύνδεση ανάμεσα και στις πιο ασυνάρτητες σκέψεις μας.
“..Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει..”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s