παρανομίες

Όσο οι Αύγουστοι φύτρωναν μόνοι τους, πριν αρχίσει να τους γεννά το νισάφι με τους χειμώνες, τραπουλόχαρτα οι βδομάδες, φύλλα και φτερά στα μελτέμια. Σ΄έχαναν, τις έχανες. “Τι μέρα είναι?” αναρωτιόσουν, ό,τι κι αν έλεγε το ημερολόγιο έκπληκτος έμενες που ούτε σήμερα ξημέρωσε απόγευμα Παρασκευής κι όμως ήταν. Τώρα περιμένεις να το δεις γραμμένο για να…

May scratch

Via del Corso, δίπλα στο μικρό παγωτατζίδικο. Ioύνιος, Ιούλιος, μπορεί κι Οκτώβρης. Έξι Μάηδες πίσω, μπορεί κι επτά. Σε δρόμους κι εποχές κατακλυσμένα από κολοσσαία όλες οι λεπτομέρειες επουλώνονται με τον καιρό. Μόνο αν σε κατάπιαν ζωντανό τα λιοντάρια ή όχι συγκρατείς.  Παρατηρούσα επί ώρα στην βιτρίνα τον σκούρο σκελετό, τα μαύρα τζάμια. Όσο πιο…

εαρινές συμφωνίες

H tv στην κρεβατοκάμαρα, μια γεροπαράξενη ντίβα δυσανεκτική σε LCD και HD,  τρώει μόνο γράμματα. Δύο, τρία, καμιά φορά και παραπάνω. Ανάλογα το μέγεθος γραμματοσειράς που διατυμπανίζει την εγκυρότητα. Όσα της χρειάζονται ώστε να αποδίδει την είδηση στο mute με απόλυτη ευκρίνεια. Πάντα στο mute. Τα καλλιστεία ανοησίας, ποιος φασιστόμυαλος είναι περισσότερο αδικαιολόγητος και ποιος εκ…

χειρολαβές

Παράξενα είναι τα χερούλια των πρώτων κυριακάτικων φλυτζανιών. Σαν το μανίκι που βρίσκεται  για να γαντζωθείς, όταν φρενάρουν τα ασφυκτικά γεμάτα τραίνα. Τα απίθανα χωράνε να ζωγραφιστούν στον πάτο τους. Ο τρόπος που κυνηγιούνται τα σύννεφα Νοέμβρη στην σκαλινάτα της Trinita dei Monti λίγο πριν γεμίσει ανοιχτές ομπρέλες, η πρωινή υγρασία που σηκώνει ψηλότερα τους…

καύσωνας

  Ομοιοπαθητική στους 40+ ..carpets and ..memories.. inspiral.. Κυριακή, στην επιστροφή από την ακτή Κοβιού. Με όλα τα παράθυρα ανοιχτά και το Fiat να πίνει περισσότερο νερό και από όλους μας.  Πως κάναμε τόσα χιλιόμετρα, τόσα καλοκαίρια, τόσες εθνικές, με τα παράθυρα ανοιχτά? Μ΄ένα αργό αυτοκίνητο. Τα fast cars μόνο στο μυαλό και στις μελωδίες μας…

ακόμη.jpg

Δυο τρία ακόμη τσαντισμένα ζουλήγματα στο μπουκάλι τoυ after sun. Πιο άχρηστοι κι απ΄όσο κάλπικα αστραφτεροί είναι τελικώς μερικοί νεωτερισμοί, στο τενεκεδένιο κουτί της nivea που ήταν και after και before μπορούσες μέχρι και να βουτήξεις ένα ένα τα κοκκινισμένα γόνατα και να την στραγγίξεις.  Το τελειωτικό χτύπημα στην παλάμη με το ζόρι για να…