Το δέντρο που ταξίδευε

–  Που είναι αυτή, η μαύρη πέτρα πίσω της? Τρίτο Μ.Σάββατο που πρωί πρωί δεν θα κεντράρει την ψάθινη καρέκλα με την σκιά μου, αγκαλιά με τον ελαφρύ, γλυκό και σε όλα ναι της. –  Είκοσι χρονών δέντρο έφτασες, μη με βάζεις άλλο δικηγόρο στα προσωπικά σας. Αν θες, έλα μαζί να της τα μουρμουρίσεις…

Τα τόπια

“Αύριο με τον κηδεμόνα σου”. Αθώες, χαμογελαστές κουβέντες, χρωματιστές κι ολοστρόγγυλες, σαν παιδικό τόπι. Καμιά φορά αν Απρίλη πέσεις άτσαλα πάνω τους, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, γεμίζουν αιχμηρές γωνιές. Το πάσχα θα μείνει μια λειψή εποχή, γιορτή, για πάντα στερημένη από τα λουλούδια και την μυρωδιά του σπιτιού της μάνας μου.    

Τα κεφαλαία

Συχνά νομίζω ότι έχουν τσουλήσει πενήντα και όχι τέσσερις μάρτηδες από όταν φύτευα τα ανοιξιάτικα στο μπαλκόνι της αθήνας. Ακόμη συχνότερα μου φαίνεται αδιανόητο πως έτσι αστραπή έφυγε ο ατέλειωτος χειμώνας, τα “ουφ” των Φίλων η πιο βαριά κακοκαιρία, πως έτσι μ΄ένα “όλα θα Γίνουν” φτάσαμε στον απρίλη. Αν δεν ήταν τόσο λυτρωτικό που ο…

Independent

24/2 – Estonia Independence Day Δόξα και τιμή στις ανεξαρτητοποιήσεις των λαών, που φτιάχνουν και για μας τους μετανάστοι πρώιμα τριημεράκια. Λιγάκι θλιβερές βέβαια οι φιέστες όταν στο τέλος της γιορτής οι ανεξάρτητοι επιστρέφουν στα +_800 μέσο μηνιαίο εισόδημα (που προκύπτει από τα κάτι λίγα χιλιάρικα για συγκεκριμένες ειδικότητες και τα πολλά 400αρια του βασικού).…

Κολομπίνες και Πιερότοι

  Απ΄όταν ο Μάρκος της κυρά Λένης απέναντι ντύθηκε 8χρονος Ζορό κι όχι Πιερότος και η μάνα μου αρνήθηκε τελευταία ώρα να μοδιστρέψει κάτι άλλο από την “μα πόσο σου πηγαίνει” Κολομπίνα, που όμως δεν πήγαινε με τον Μάρκο, το πήρα απόφαση. Πολιτισμένα και φορ εβερ χωρίσαμε με τις μουτσούνες και τα θεσμοθετημένα μασκαρέματα. Έκτοτε…

Ανταπόκριση

Ωραία ήταν. Η τούρτα πολλά δεν έλεγε,  μα έγλειψα διακριτικά κάμποσα ψιχουλάκια “ενσωματωμένος σε μια μικροκοινωνία είσαι όταν σε θέλει παρών μετρώντας όσα πέρασαν” από το κραγιόν μου. Μπορεί κι ερήμην σου ενσωματωμένος. Απολαυστικά είναι. Τις φορές που οι αντοχές σου στις μικροκοινωνίες, ερήμην σου, νοιάζονται αληθινά μόνο να είναι το κραγιόν στην θέση του.…

οι γραμμές

Έναν+ μήνα μετά κι αφού σε/με ένα σωρό ανθρώπους έχω αιτιολογήσει, συζητήσει, προβληματιστεί με αμαξοστοιχίες λέξεων πάνω σε διπλή γραμμή επιχειρημάτων την απόφασή να εγκαταλείψω την Ελλάδα, παρατηρώντας από μακριά, κατανοώ πως η μόνη εξήγηση ήταν η απλοϊκότερη. Ήταν το “δε με χωράει ο τόπος” της μάνας μου, όταν την πλάκωναν πότε το ΄να πότε το άλλο…