life practice

Πάτησε με το σαγόνι το ξυπνητήρι στα 11”. Μέρα μέρα, όλο και καλύτερα τα κατάφερνε. Ούτε πανικοβαλλόταν,  όπως στην αρχή, αν ο νυχτερινός αέρας είχε κλείσει την πόρτα του δωματίου. Είχε μάθει. Βαφτίζεις την πατούσα παλάμη, μια δυο, βγήκες. Πασπαρτού. Απ΄όπου κι αν θες να δραπετεύσεις. Σε τι θα μεταμορφώσεις το κάθε τι, ό,τι θέλει…

τα δισύλλαβα

“Θα της πήγαινε το Σμαράγδα” μουρμούρισε ο Πάνος πίσω από τον πάγκο, παραμέρισε χαρτιά και πενάκια για να ακουμπήσει το δεύτερο διπλό. Old fashion ιεροτελεστίες και τάματα 40plus σε νερά θολωμένα, απομεινάρια από κάποτε μονοθεϊσμούς. Τελευταίο, γωνιακό σκαμπώ, τρία παγάκια, στάχτες έξω από το τασάκι, ο dj μόλις είχε χαμηλώσει τα φώτα και ψήλωνε το Love΄s Name.…

άλλαξες μέτρα και σταθμά καημό δεν άλλαξες..

(γραμμένο μαζί με την Νiemands Rose) Ακούω, διαβάζω αυτά τα πλέρια δημοκρατικά, ξες κείνα τα “διεκδικώ την ελευθερία μου μέσα στην σχέση και παραχωρώ το αντίστοιχο“, “ασφαλώς και χαίρομαι όταν βγαίνει με φίλους του/της“, “το πολύ από κοντά σκοτώνει την καθημερινότητα“, “το ξέρω πως φλερτάρει μα όλα με μέτρο και σεβασμό στο πρόσωπό μου“, “εμείς είμαστε…

μια ανόητη συνήθεια

Τρίτο περίπτερο στην σειρά που ρωτούσε, βγαίνοντας από το αστυνομικό τμήμα, η ίδια απάντηση. “Όχι, δεν έχω”. Στον επόμενο περίπου συνομήλικό του περιπτερά, που μέσα από τα δόντια του μουρμούρισε “όχι δεν φέρνουμε, έχουν τα πορτοφόλια”, καταπίνοντας και το “ό,τι έχεις αυτός είσαι” και το “πια“, χαμογέλασε σχεδόν ικανοποιημένος. Κάθε φορά που έπιανε τον εαυτό του να χαμογελάει…

art communication

  Τον ξεκούραζαν οι κουβέντες τους για την τέχνη. Τα περισσότερα  emails, από τότε που τυχαία την είχε συναντήσει σ΄εκείνο το forum, κάτι τέτοιες κουραστικές μέρες τα είχαν ανταλλάξει. Παραπάνω από 200 μέσα στον τελευταίο μήνα. Ο Ιούνιος ανέκαθεν τον εξαντλούσε. Απ΄όταν τυπικά έπαψε να είναι εκείνος ο εξεταζόμενος, η διαδικασία διόρθωσης των γραπτών και…

city stories: “don’t explain”

Τρίτο καλοκαίρι στη σειρά που παρέα θα το παρακολουθούσαν να ρυτιδιάζει όσο να ανοίξουν 30-40 φορές οι μπαλκονόπορτες, να κουνά μαντήλι με το που η Μαρίνα στο μανάβικο θα μάζευε πάλι μέσα τα πολύχρωμα καφάσια. Εκείνος από το φινιστρίνι του 2ou, εκείνη από αυτό του 3ου. Ο ένας για τον άλλον, ό,τι και ο καθένας…

το νόημα

Ο διάδρομος γεμάτος. Ανημποριά και  απόγνωση σε βρίσκουν και σε τραβούν από το μανίκι και με κλειστή την πόρτα του γραφείου. Αγχωμένα βήματα από φαγωμένα τακούνια, το σούρσιμο από ένα ζευγάρι παντόφλες, πόδια που τρέχουν, βήματα μετρημένα από παπούτσια τρίτο τέταρτο χέρι. Σιωπές και παύσεις ηχηρότερες από τις κραυγές πόνου, κρυφές πληγές πιο ματωμένες από…