Ο Mίμης

Tόπος άγονο Αιγαίο, χρόνος μια ντουζίνα Αύγουστοι πίσω και κάτι ψιλά σε κέρματα. Σε τελειωμένα Coppertone, καρπούζια παγωμένα στα ρηχά, σε μακώ ταριχευμένα με δόξες και τιμές, αιωνία τους η μνήμη στον παράδεισο των ξεσκονόπανων. Πολύ άγονο. Εκεί που σπόροι αληθινού πανηγυριού δεν φυτρώνουν προς χάρη καμιάς μεγαλόχαρης πάρα κάθε 3η νύχτα, για όσο μένει…

Η θεία Ειρήνη

  Ψηλότερο κι από το 1,90τόσο του  θείου Αγαθοκλή, από τοίχο σε τοίχο. Όλα τα άλλα κάθε τρεις και λίγο τα ΄φερνε γύρα η θεία Ειρήνη μέσα στο τριάρι, το σύνθετο άσειστο. Εφορμούσες στο ασημένιο βάζο με το βύσσινο να προλάβεις ένα απ΄τα έξι κρεμασμένα στο χείλος του κουταλάκια ή γύρευε το σκάσιμό σου από τους ντολμάδες και τα κοκκινιστά της παρηγοριά…

στα ανθεκτικά..

Γυρνώ το κλειδί, μία, δύο, τρεις, τέσσερις φορές. Οι γέροι δεν κλειδώνουν, αμπαρώνονται. Μέρα, νύχτα, είτε φεύγουν, είτε οχυρώνονται. Γέροι. Άκομψη λέξη. Μα ηλικιωμένη μια ψυχή που βρέθηκε τέτοιες εποχές στα επείγοντα του Ευαγγελισμού με εγκεφαλικό -κατάληξη βαριάς κατάθλιψης- κι άλλος από τα ανήψια για να τρέξουν δεν υπάρχει, δεν την λες. Γερασμένη τελεσίδικα είναι.…

learn αισθonian

H προοπτική συστηματικής εκμάθησης της γλώσσας, όχι δια της εμπειρικής μεθόδου “θες δε θες συμβαίνει” που έχρησε Γερμανόφωνη την θεία Xρυσούλα ως γκαστερμπάιτερ του ΄70, μου προκαλεί -το λιγότερο- αναβλητικότητα. Δύσκολη μα παράξενα εύηχη γλώσσα. Σαν να σου μιλά αγχωμένος βραζιλιάνος με ρώσικο αξάν, το πιο μεγάλο άγχος του εσύ να μην προσέξεις την προφορά…

οι κρεμάστρες

Μια τρύπα στην κορυφή του μεταχειρισμένου νάϋλον από το καθαριστήριο και περιμένουν εκεί, στην άκρη της ντουλάπας. Οι τελευταίες στην σειρά κρεμάστρες. Χειμώνα καλοκαίρι. Φουστάνια, κουστούμια, ταγιέρ ίσως. Θα τα προσέξεις ένα απόγευμα Σεπτέμβρη ψάχνοντας την ζακέτα που σου ζήτησαν, ακόμη λίγο να καθίσουν στο μπαλκόνι. Θα σε σαστίσει ο ήχος της ωχρής ζελατίνας όταν…

δεν υπάρχουν διασωθέντες

“Χρειάζονται ανδρικά ρούχα για τους επιζώντες του ναυαγίου. τα μαζεύουμε στο στέκι μεταναστών στην Τσαμαδού..””Τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια για τον Πειραιά ανέλαβε μη κυβερνητική οργάνωση..” Κι εσύ, σ΄αυτό το Κράτος, σε νοιώθεις ασφαλισμένο, τα παιδιά σου ασφαλή. Επειδή δεν είστε ανασφάλιστοι. “Δευτέρα ξημερώματα εντοπίστηκε η λέμβος..” Κι έχουμε Πέμπτη. Μα δεν είχαμε εικόνα, live συνδέσεις, μεταφραστή.…

οι γραμμές

Έναν+ μήνα μετά κι αφού σε/με ένα σωρό ανθρώπους έχω αιτιολογήσει, συζητήσει, προβληματιστεί με αμαξοστοιχίες λέξεων πάνω σε διπλή γραμμή επιχειρημάτων την απόφασή να εγκαταλείψω την Ελλάδα, παρατηρώντας από μακριά, κατανοώ πως η μόνη εξήγηση ήταν η απλοϊκότερη. Ήταν το “δε με χωράει ο τόπος” της μάνας μου, όταν την πλάκωναν πότε το ΄να πότε το άλλο…